Automutilatie/ Zelfbeschadiging

98 Reacties Reageer op dit bericht

• 1. jip  |  maandag, 25 augustus 2008 om 00:38

  ff checken

• 2. christel  |  zaterdag, 11 oktober 2008 om 08:34

  ik snij me zelf ook
  maar word wel steeds meer als je over je gevoelens moet praten
  dat heb ik dan
  maar school was er achter gekomen dus moet onder een terpie
  zit ik helemaal nie vn op tekijke:”(

• 3. Lizzy  |  vrijdag, 17 oktober 2008 om 13:35

  Ik doe al meer dan 4 jaar aan automutilatie, maar hoewel ik het nog steeds doe, heb ik het een plek gegeven en weet ik hoee ermee om te gaan.
  Ik vond vooral in het begin ht heel moeilijk om erover te praten; was bang dat ze me gek zouden vinden, het niet zouden begrijpen. Maar nu zo’n tijd later.. helemaal begrijpen doen mensen die het zelf niet doen het nooit, maar vaak gaan ze wel in gesprek en doen ze hun best ht een beetje te bgrijpen. Ik ben ook blij dat mensen het van me weten en praat er veel over. Als ik 18 ben wil ik als vrijwilliger gaan werken voor de LSZ (Landelijke Stichting Zelfbeschadiging.. check www.zelfbeschadiging.nl) Zij doen heel goed werk; informeren mensen en helpen mensen. Ze zijn heel erg bezig de taboe te doorbreken. Omdat zij mij heel erg geholpen hebben, wil ik hun ook gaan helpen en mijn ervaring met automutilatie omzetten in iets goeds..

• 4. Laura  |  zaterdag, 1 november 2008 om 19:08

  Ik doe nu 5 maanden aan automutilatie.
  Ik heb het niet fijn thuis, en ik kan moeilijk met mensen praten. Ik ben erg in mezelf gekeerd. Ik loop dan met een gevoel rond, om van dat gevoel af te komen doe ik mezelf pijn. Mijn mentor is erachter gekomen en ik praat nu vaak met haar over mijn gevoelens en thuis. Het gaat wel beter, maar het is niet voorbij.
  Ik vind het echt moeilijk, maar ik heb er spijt van. Ik wil het niet, maar toch gebeurt het.
  Het lucht misschien voor een moment op, maar daarna krijg je spijt.

• 5. dolores  |  zaterdag, 15 november 2008 om 20:47

  ik doe nu 3 jaar aan automutilatie, ik werd vroeger heel erg gepest. het is een paar keer zo erg geweest dat ik zelfmoord wilde plegen, gelukkig heb ik dat niet gedaan. een vriendin van mij is er achter gekomen, zij heeft me geholpen aan bureau jeugdzorg. die doen heel goed werk. mijn ouders weten het ook al. het gaat beter maar ik doe het wel nog steeds.
  ik wou even m’n verhaal kwijt aan mensen die hetzelfde meemaken. veel mensen van mijn school weten het en houden er rekening mee. echt begrijpen zulen ze het nooit. nadat ik mezelf heb gesneden heb ik wel spijt en voel ik me dom.
  ik heb nu acht maanden een vriend, ik heb het ‘m verteld. hij schrok wel… maar hij steund me en hoopt dat het goedkomt.
  ik hoopte eigenlijk ik contact te komen met iemand die hetzelfde meemaakt waar ik mee kan praten als ik het moeilijk heb en kan steunen als zij het moeilijk heeft.
  xxx

• 6. Pascalle  |  woensdag, 19 november 2008 om 20:21

  Ik heb me ven mijn 18e tot en met mijn 39e gesneden. Nou kras ik alleen nog maar zo af en toe maar ik ben dankbaar dat dat snijden voorbij is. Vaak deed ik het omdat mijn’geestelijke’pijn”zo erg was dat ik liever lichamelijke pijn had. Maar soms was ik gewoon weg, leek het alsof ik niet meer leefde dus snee ik me en als ik dan bloed zag was ik gerustgesteld: ik leef nog. Eigenlijk gek want ik wou dood. Ik heb wel -tig keer geprobeerd zelfmoord te plegen, maar dat lukt me maar niet. Ik weet niet of ik daar blij mee ben maar goed.Ik snij niet meer en wil graag andere meiden helpen om het snijden los te laten.
  Groetjes Pascalle Veel sterkte

• 7. cynthia  |  maandag, 24 november 2008 om 16:15

  hai hai meiden ik doe zelf ook aan automultilatie al 8 jaar ben op mijn 10 e begonnen en ik weet nog steeds niet een andere manier om mijn verleden een plekje te geven en hoe ik ze zelf het beste kan uiten.
  als je in contact wilt komen met mij kun je een e mail schrijven okej groetjes en succes
  cynthia

• 8. Lisa  |  donderdag, 11 december 2008 om 14:24

  Heey meiden, ik vind het echt ontzettend goed dat jullie hier over je gevoelens durven te praten. En dat jullie het toegeven, en weten waarom jullie het doen. Een vriendin van mij doet het ook, en ik moet dus voor een meester ( hij weet het ook ) informatie zoeken hoe je iemand kunt helpen. Hebben jullie misschien tips.. ? Jullie leven immers in hetzelfde schuitje. Waar zouden jullie behoefte aan hebben. Nou allemaal veel succes. & please onthoud na de wolken komt de zon. xxx

• 9. Nina  |  donderdag, 11 december 2008 om 15:56

  ik snij mezelf ook.
  1 jaar ongeveer..
  ik heb me nu 4 dagen niet gesneden,
  en voel me harstikke kut.
  ik doe het vanwege dat ik gepest ben,
  en seksueeel misbruikt.
  ik ga binnen kort naar een vertrouwens
  persoon, dus hulp is onderweg!.
  of ik er vanaf kom, geenidee.
  succes.x

• 10. Amanda  |  donderdag, 11 december 2008 om 18:11

  Ik heb mezelf nooit gesneden, maar mijn beste vriendin deed dat wel. Voor mij is het heel moeilijk te begrijpen waarom iemand zoiets doet. Ik heb natuurlijk haar wel geholpen om met iemand erover te praten, want dit kon niet langer.. Ik wens jullie allemaal veel sterkte! En ga hulp zoeken..

  Liefss

• 11. .  |  zondag, 14 december 2008 om 00:52

  ik doe het nu een klein beetje maar t gaat steeds iets dieper en komen sneetjes en ik heb toch steeds de drang om ht te doen.. ik weet dat ik moet stoppen want ik wil niet dat ik echt bloed krijg maar t lukt niet edht.. en nu?

• 12. mei-an  |  zondag, 21 december 2008 om 18:01

  heey mensen,
  ik doe het ook bijna een jaar nu,
  ik zoek iemand voor op msn,
  ik wil er best vanaf maar weet niet hoe,
  ik ga niet naar een psygiater dat helpt tog niet.

  voeg me toe op msn,,
  mei-an_panda@hotmail.com

• 13. -  |  zondag, 21 december 2008 om 23:08

  Hoi Mei-an,
  Ik zou wel met je willen MSNen,,
  Ik zal je toevoegen
  Xx

• 14. machie_tje  |  zondag, 21 december 2008 om 23:56

  hey Mei-an
  ik ga je toevoegen op msn
  wil er ook wel over praten
  kheb ook hulp nodig

• 15. xxx  |  maandag, 29 december 2008 om 14:20

  hoi allemaal…
  ik snij mezelf ook, maar anders dan volgens mij de meeste hier weet ik niet zo goed waarom
  mss omdat ik me verlaten voel, want als dat gevoel sterk is doe ik het het diepst en met het meest kracht
  wat ik denk ik wel met de meeste gemeen heb is dat ik niet zo goed naar een huisarts durf te stappen

  ik weet eigenlijk ook niet of ik er wel mee wíl stoppen
  ik voel me er beter door dan als ik het niet doe..
  maar ik zou wel willen weten hoe ik dan de oorzaken van het snijden aan zou kunnen pakken
  zodat ik de behoefte gewoon niet meer heb en niet de gevoelens heb die het snijden veroorzaken ..
  maarrrr
  aangezien ik niet naar een huisarst durf te stappen omdat ik bang ben dat die me raar vind of dat die het aan mn moeder gaat vertellen weet ik niet hoe ik ervan af kan komen ..

  ik zou trouwens ook wel met iemand willen msnen !
  reageer maar, dan stuur ik mn msnadres (:

• 16. rock!  |  donderdag, 8 januari 2009 om 17:48

  ik weet niet waar ik moet begingen en hoe ik me voel
  Het begon al in de eerste ofsow ik werd erg gepest zo erg dat ik niks meer met iemand
  Te maken wou hebben tot het zo erg ging dat ik na een anderen school ging alles ging goed hoewel ik niet veel vrienden had buiten school een meisje die er altijd voor me was hoewel ze zelf mishandelt werd dat vind ik erg.
  Ik voelde me altijd allen en was nooit blij met me zelf.
  Op de middelbare ik werd een beetje alto om dat ik die stijl super vond
  Maar er was bijna niemand zo ik werd erg gepest
  Ik had een paar vrienden die ik erg aardig vond!
  Ik was er blij mee ik kreeg meer vrienden buiten school hoewel het pesten me zo erg
  Onzeker makten.
  Een vriendin snijden in zich zelf eerst dacht ik echt omg hoe kan je dat doen
  Ik vind super erg!
  Ik ging toch een keer proberen het deed zo pijn en ik wou het niet meer doen
  Na de vakantie in de 2 de was het gepest op gehouden
  Ik krijg super veel vrienden buiten school hoewel mensen op school waar ik mee omgin waren van school
  Wat ik erg vond
  En me vriendin van vroeger was heel ver verhuis naar Suriname!
  Ik kreeg een super vriendje super goede vrienden was altijd weg voelde me super!
  allen ik heb nooit met me ge voelen om kunnen gaan
  ‘tot het iets minder ging met mij en me vriendje ik voelde me er zo erg om en ik haate me self
  Altijd al!
  Tot ik toch weer ging proberen snijden
  En ik werd er verslaaft aan!
  Ik kreeg ruzie met hem al die mensen en ik raakte er weer veel vrienden kwijt mensen die me
  Haten ik snappen het niet wat deed ik! Iedereen mocht me vrienden ze was
  Super in mij ogen en ik niks
  Elke dag meer snijden tot ik niet kon stopen ik voelde me zo erg
  Ik kreeg een vriendin die het zelfde erg deed en die hielp me erg
  Maar ik haatte me nog steeds ik kreeg ruzie heel erge
  En het ging steeds slechter
  En nu nu voel ik me op dit moment erg slecht maar
  Me moeder weet het en ik word geholpen het was erg mogelijk om
  Tegen me moeder te vertelen
  En me vriendje had het door geluld en iedereen dacht dat ik deed voor
  Aandacht dus niet!
  Ik schaamde er me dood voor en voelde me elke dag erger
  Ik hoop dat ik snel geholpen word en alles wat iemand tegen me
  Zegt doet me pijn en vooral als ze weten dat niet super met je gaat en
  Dan dit zegen
  Dat vond ik erg hoe kun je ik bedoel ik weet hoe erg dit is en ik
  Deed zo me best om te stopen en hoe harder ze door gingen over dat snijden hoe dom ik was
  Hoe erger het werd en ik miste me ex zo erg toen uit ging na een paar maanden nog
  Iemand kan zegen stopen maar voor mij is dat niet zo manlijk!
  Ik wil er graag met mensen over praten die me snappen en zorgen dat ik nooit meer doe
  Wand ik weet dat het super gevaarlijk is.
  En niemand merkt ooit iets aan me ik zie er uit als een super
  Vrolijk meisje.

• 17. Evanescence  |  maandag, 19 januari 2009 om 22:46

  Hee mensen, ik ben een meisje van 16 jaar bijna 17.
  Ik heb me zelf 2 jaar lang met een schaar verwond.
  najah de eerste x was om een stomme film & ik wou weten hoe dat was en voelde. Heel me arm heb ik eronder gedaan.
  Later werd het steeds erger dat was toen ik in de 3e kwam. Had elke dag bijna rusie met me ouders over nix. En me gevoelens kon ik toen alleen maar weg snijden op die manier vond ik mijn rust. Maar dat werd van kwaad tot erger. Ik werd er verslaafd aan & ook iemand hoefde maar 1

• 18. Evanescence  |  maandag, 19 januari 2009 om 22:57

  Hee mensen, ik ben een meisje van 16 jaar bijna 17.
  Ik heb me zelf 2 jaar lang met een schaar verwond.
  najah de eerste x was om een stomme film & ik wou weten hoe dat was en voelde. Heel me arm heb ik eronder gedaan.
  Later werd het steeds erger dat was toen ik in de 3e kwam. Had elke dag bijna rusie met me ouders over nix. En me gevoelens kon ik toen alleen maar weg snijden op die manier vond ik mijn rust. Maar dat werd van kwaad tot erger. Ik werd er verslaafd aan & ook maar 1 iemand hoefde wat te segge en jah hoor weer een paar sneden erbij. Ik bleef so maar door gaan en heel me arm ziet er niet meer geweldig uit. Ik heb een donkere huid dus de littekens zie je erg goed zitten. Droeg altijd een lange trui met mouwen of wel van die armwarmers op polsbandjes.
  Tot op een dag dat ik het niet meer aan kon en het moest vertellen tegen een vriendin. Ze was erg geschrokken ‘tuurlijk dat zou ik ook doen’. Ze probeerde me te helpen maar gwn op een 1 of andere manier hielp het niet omdat ze gwn niet wist hoe ik me voelde. In mijn klas zat er ook een meisje die het zelfde had als mij en door haar heb ik heel veel steun gehad zij wist hoe ik me voelde & wrom zij begreep mij.
  Ik heb er totaal geen spijt van jah het klinkt raar maar als ik naar me littekens kijk dan denk ik aan die vriendin van mij. Ik doe het nu niet meer ben er zelf van af gekomen met hulp van een vriendin tuurlijk heb ik mijn terug vallen nog steeds dat ik er gwn zin in heb gwn 1 sneetje. Dat heb ik 1 x gedaan en het waren er gelijk 5 dikke. Als ik een terug val heb pak ik iets uit de vriezer en leg het tegen me pols aan & geloof me dat is zeker geen lekker gevoel.
  Heel veel mensen begrijpen niet wrom iemand zoiets doet. Maar het is niet omdat ik dood wil tuurlijk denk ik er wel aan maar het is omdat ik het lekker vind. Gwn een verslaving. Net zo als drugs maar ik doe het weer door met gevoelens eruit te snijden.
  Maar vergeet niet wie je allemaal verlaat al je dierbaren. er zijn genoeg mensen met wie je kan praten erover. Echt waar en nooit de hoop opgeven.

  xxx een meisje dat van rock houd..!

• 19. Evanescence  |  maandag, 19 januari 2009 om 22:59

  O vergeet niet: Tijd geneest wonden maar de littekens zullen er altijd blijven…!!!!

• 20. Marleen  |  zondag, 8 februari 2009 om 00:58

  Hey meiden,
  Ik heb ongeveer 3 jaar aan zelfbeschadiging gedaan.. Dit was een heftige tijd.. en ook mijn enige weg om mijn gevoelens te uiten..
  Toch kwamen mijn ouders hier achter en hebben me naar een therapeut gestuurd..
  Nu gaat het erg goed met me ben erg verranderd in mijn zijn, zelfbeeld, en mijn karakter is sterker geworden..
  Ik ben erg blij met deze verbetering, maar het vervelende is dat de verleiding altijd blijft zeuren in moeilijke tijden..
  toch probeer ik dit vol te houden en dat gaat tot nu toe nog goed.
  Toch hoop ik dat iedereen z’n problemen kan oplossen en eruit kan komen.. of tenminste kan groeien en je problemen proberen te verwerken:) .. want ook al blijft de verleiding.. het is de moeite waard..

  xx M’rln

• 21. m  |  vrijdag, 27 februari 2009 om 17:30

  Ik doe ook aan automutilatie
  ik deed het voor het eerst in de brugklas toen mijn vriendin zelfmoord wou plegen.
  Zij snijd zichzelf ook en in die periode voelde ik me heel slecht.
  Ik vind mezelf ook veel te dik en heb een tijdje niks meer gegeten maar mijn vriendinnen kwamen daarachter en die hebben dat tegen de schoolcounciller gezegt.
  Nu vertel ik het ze gewoon niet meer als ik me vervelend voel want ik ben bang dat ze weer naar de counciller gaan.
  Mijn vriendin probeert nu te stoppen met snijden daarom probeer ik het ook niet meer te doen om het haar niet moeilijker te maken maar soms lukt het niet en ik weet niet of ik het haar nou moet vertellenals ik het weer doe of niet..

  xx m

• 22. leanne  |  zondag, 1 maart 2009 om 01:37

  ik doe het al 7 jaar lang,
  het verpest me zelf, ik kan nooit meer zwemmen of korte t-shirts - rokjes aan want alles zit onder,

  zonde, maar ik kan gewoon niet zonder..

• 23. Kiara  |  dinsdag, 3 maart 2009 om 21:33

  Automutilatie is voor mij een manier om mijn angsten te uitten. Het heeft me zo veel geholpen, maar ook zo veel in de problemen gebracht. De eerste keer dat ik er mee begon was zo’n twee jaar geleden (ik ben nu 15) het was heerlijk! Een paar jongens uit mijn klas zagen mijn sneden, en begonnen me emo te noemen, het was zo beschamend. Ik wilde me niet meer snijden, maar het lukte niet, de druk was zó groot! Ik heb een paar keer een zelfmoordpoging gemaakt, maar ze mislukten. Het was een opluchting, maar het voelde ook rot.
  Ik had mezelf voorgenomen niet meer te gaan snijden, en gooide al mijn scherpe dingen waar ik me aan kon bezeren weg. Dat was het begin van een nieuwe start.
  Ik was ‘clean’ voor een half jaar. Maar de boze buien, schreeuwen tegen mijn ouders, depressieve gedachtes, het snijden. Nu begint alles weer opnieuw, want ik ben laatst een hele belangrijke jongen in me leven kwijt geraakt door een stomme fout… Ik voel me er lekkerder door als ik snij,, maar wanneer ik een uur later naar me sneden kijk denk ik: hoe heb ik dit ooit kunnen doen :S
  Ik denk dat ik er nooit meer van af kom, en zou niet weten hoe het is om er van af te zijn. Maar de toekomst heeft nog veel te brengen.

  Dankjewel [:
  als er mensen zijn die met mij willen praten ergens over, mogen me mijn msn vragen in een berichtje

• 24. AnoniemMeisje  |  dinsdag, 3 maart 2009 om 23:29

  Ik heb mezelf ook gesneden. Ik heb nog vaak neigingen maar doe het dan niet omdat ik dan snel een vriendin die ervan weet bel of mail.. Ik heb het haar zelf verteld.. Het was zo moeilijk en ik ontzettend veel gehuild, maar het is wel goed als je nog neiging tot automutilatie hebt. Zo kan zij/hij je helpen. En dat lucht echt heel erg op. Natuurlijk moet je wel de goede persoon uitkiezen, waarvan je weet dat die het niet verder verteld, waarbij je mag huilen en iemand waarvan je weet dat je altijd mag komen. Dat lijkt heel moeilijk, maar op het moment dat je echt iemand nodig hebt, dan lukt dat wel!

• 25. doroty  |  donderdag, 12 maart 2009 om 23:34

  ik deed het altijd omdat mijn emotionele pijn erg was dan werd door het snije mijn lichamelijke pijn erger en vergat ik de emotionele pijn weer tegedetijd dat mijn lichamelijk pijn over was. maar ik zit de laatste tijd weer zwaar kut in mijn vel, en wil het daardoor weer gaan doen. de drang wordt met de dag en met de uur erger. maar toch wil ik het niet meer, omdat het alleen maar erger wordt als ik het wel doe. maar ik kan er niks aan veranderen. het is een monster die van binnen zit die roep voor voedsel, maar ik wil mijn lichaam niet vergiftigen. wat kan ik er aan doen. ik wil het niet meer doen. ik wil ervan af blijven.

• 26. elvira lindner  |  zaterdag, 14 maart 2009 om 02:51

  Ik heb mezelf 6 jaar gesneden. Van mijn 13e tot mijn 19e. Ik ben nu 20 en kan gelukkig zeggen dat ik er vanaf ben. Niet door therapie ( wat ik wel volg), niet door mijn vriend maar door mijn eigen wilskracht. Niemand kan je laten stoppen met zelfbeschadiging. Je moet het zelf willen en er de voordelen van in zien.

  Ik hou erg van zwemmen en dat is voor mij een van de redenen om er mee te stoppen. Maar ook gewoon dat het niet fijn is om wonden te hebben. Het jeukt, gaat weer open onder de douche, je beddengoed en kleding zit snel onder het bloed. Ik word blij als ik zie hoe trots en opgelucht mijn moeder is als ze ziet dat ik geen nieuwe wonden heb maar alleen oude littekens.

  Echt, je doet niet alleen jezelf, maar ook andere mensen pijn als je jezelf beschadigd. Als ik nu de behoefte heb om mezelf te beschadigen geef ik er gewoon niet aan toe, het is een knop die je moet omzetten. Het niet meer willen om jezelf pijn te doen en je wonden te moeten verbergen. Je kan alleen je eigen leven nemen en je beslissingen nemen. Ik heb besloten om gelukkig te worden.

  Groeten elvira

• 27. anoniem  |  woensdag, 18 maart 2009 om 20:22

  bij mij begon het met dat ik geen vrienden meer had, het ging niet goed op school, en word/werd gepest.
  ik zit nogsteeds in dezelfde situatie, sinds kort snij ik mezelf, ik voel me toch even iets beter.
  ik ben nog niet zo ver dat ik er erge littekens van krijg (heb ik het idee) en veel voel ik er niet meer van.
  maar ik schaam me wel, ik moet mijn ouders ook steeds smoesjes vertellen, over dat ik gevallen ben ik de bosjes of dat ik niet weet waar het vandaan komt..
  ik moet het nog zien te verbergen ook, zo in de zomer:S
  het is moeilijk, maar voel me even beter..

• 28. meidenwerkster  |  donderdag, 19 maart 2009 om 14:46

  lief anoniempje,
  Bedank dat je je verhaal hebt achter gelaten. Ik wil je aanraden om voorzichtig te zijn met jezelf! Je hebt maar 1 lichaam en daar moet je zuinig mee zijn meisje!
  Is er iemand met wie je kan praten? Weet je wat het is, je zoekt hier je uitvlucht in maar zie je nu niet dat je jezelf dubbel pijn doet? Als je meer hulp zoekt kan je ook altijd contact opnemen met het JIP, een link naar de site staat op de homepage van deze site.
  sterkte!
  liefs,
  Angela

• 29. meian  |  donderdag, 19 maart 2009 om 18:12

  mensen,
  please voeg me maar niet meer toe,
  die mensen van de site willen dat bericht niet verwijderen…
  maarjah dat was het:p
  xx

• 30. angie  |  zondag, 22 maart 2009 om 02:02

  ik heb me 5 jaar lang op verschillende manieren verwond van krassen en snijden tot me hand breken, ik ben blij dat ik ervan af ben, achteraf heb ik er spijt van en besef ik dat het zo zonde is om je eigen lichaam te beschadigen. mensen kijken en vragen als je een shirt met korte mouwen aan hebt en ik schaam me daar voor!
  maar ik las ook een berichtje over dat hulp toch niet hielp,
  het helpt wel als je de therapie krijgt wat bij je past!
  en daar door kun je aan onderliggende problemen werken wat overigends mij heel veel inzcht heeft gegeven.
  het is en blijft moeilijk om niet toe te geven aan de drang om mezelf wat te doen maar afleiding help echt!

• 31. doroty  |  maandag, 23 maart 2009 om 20:25

  sorry angie maar daar ben ik het jammer genoeg niet mee eens… ben 3 a 4 jaar bij jeugdzorg geweest en bij mutshardt stichting (weet niet precies hoe je het scrhijft) maar daar kijken ze niet naar jouw en wat voorn hulp ik als individu nodig had… maar dat boeit niet want ik help nu andere mensen beter dan dat ik meself help of ben geholpen:P

  ik wil wel zeggen dat het heel moelijk is om het niet meer te doen.

• 32. sikr  |  zondag, 29 maart 2009 om 23:08

  Dag,

  Ben een 37 jarige vader van 2 prachtige dochters en de man van een mooie lieve vrouw, sinds 16 december ben ik opgenomen in een UCP (psychiatrische kliniek) voor problemen op het werk en met mezelf, sinds 6 weken ben ik mezelf aan het krabben, zo erg dat de littekens duidelijk zichtbaar zijn, de pijn soms niet voor te stellen is.
  Het is iets wat ik nog nooit gedaan heb en weet ook niet meer precies waarom ik ermee ben begonnen.
  Het valt me op dat er veel jongeren zijn die dit doen en kom weinig volwassenen tegen?, is het dan echt iets voor jongeren en ben ik een buitenbeentje op dit gebied?.
  Ik heb het sinds kort (2 weken) verteld aan mijn vrouw en ze is er voor mij en begrijpt mij, ook heb ik het er met mijn psychiater en psycholoog over gehad maar voel me niet begrepen, niet serieus genomen, en dat is een naar gevoel, en gevoel waardoor het erger wordt.
  waar ik naar op zoek ben is, volwassenen die hetzelfde hebben als mij.
  Overigens iedereen mag wel reageren, ik denk dat iedereen wel het gevoel heeft van onbegrip.
  Sinds een aantal dagen voel ik me erg schuldig, waardeloos en haat mezelf.

  Sikr
  sikr@hotmail.com

• 33. doroty  |  maandag, 30 maart 2009 om 21:17

  ik ben vandaag weer begonne…:( was net juist zo blij dak ut niet meer deed…:(
  ik haat dit egt…:(
  waarom kan ik niet normaal worden…?:(
  kan iemand mij helpen:’(
  ik wil niet…

• 34. meidenwerkster  |  dinsdag, 31 maart 2009 om 13:05

  Lieve Doroty,

  Wat vreselijk voor je dat je je zo rot voelt! Laat je niet gek maken meisje, ook voor jou komt het goed. Misschien kan je toch hulp zoeken bij bijvoorbeeld het Riagg of de GG&D deze instanties zijn vaak makkelijk te bereiken en kunnen je verder helpen. Heel veel succes en je bent niet alleen!!!
  liefs
  Angela

• 35. doroty  |  dinsdag, 31 maart 2009 om 15:51

  nee ik heb genoeg van die kut instanties,
  heb 4 jaar bij jeugdzorg gezeten, en bij de mutshart stichting(weet niet precies hoe je het shcrijft) maar toch heb ik der geen baad bij gehad, maar ik kan het wel alleen, als ik maaqr vertrouwen heb.

• 36. Pascalle  |  donderdag, 2 april 2009 om 22:09

  Ik heb al eerder gereageerd en toen ging het echt goed met me. Ik snee niet meer en ook het borderliner zijn had ik dankzij medicatie en gesprekeen met een psychiater en een casemanager redelijk onder controle. Maar nou willen ze met mijn medicatie gaan rommelen en raak ik helemaal in paniek. Voordat ik medicatie slikte werd ik elke dag wakker met het idee ik wil dood. Heb dan ook heel vaak geprobeerd een eind aan mijn leven te maken. Ik wil die gevoelens niet meer terug, ik ben er bang voor. Met als gevolg dat ik mijn paniek wil weg snijden. En dat die gevoelens weer terug zijn voelt als een mislukking. Maar ik ben ook heel boos op die 2 personen die dit verzinnen. Ik wil het niet en aangezien ik het GGZ als een dienstverlenend bedrijf zie en ik ben de client horen ze naar mij te luisteren en dat doen ze niet voldoende vind ik. Nou ja morgen een gesprek met mijn casemanager en dan horen jullie het wel. Groetjes

• 37. doroty  |  zondag, 5 april 2009 om 20:14

  pascalle, sterkte.
  maar maak het wel duidelijk wat jij eist en wat je verwascht van hun.
  dan moeten ze wel luisteren.
  en anders dien je klacht in.
  heel veel sterkte, en suc6

• 38. Serona  |  woensdag, 8 april 2009 om 17:23

  Alohaa,

  Sinds kort snijd ik mezelf,
  Niemand weet er van.
  Ik heb elk moment van de dag de nijging om mezelf weer te snijden, maar het word lente en dan ben ik bang dat iedereen littekens enz ziet.
  Dus ik probeer om het niet meer te doen, dat is me al een paar weken gelukt.

  x.Serona

• 39. meidenwerkster  |  donderdag, 9 april 2009 om 11:55

  Lieve Serona,
  Wat knap van je dat je het al een aantal weken volhoud om niet te snijden! Volhouden hoor! Je hebt het echt niet nodig, je kan zonder, dat heb je nu zelf gezien. Hou je sterk!
  liefs Angela

• 40. Jillerd  |  woensdag, 15 april 2009 om 20:33

  Pf, ik probeer keiveel moeite te doen om ni te snijde enal, ma khaat het hier thuis, dus ik moet het wel doen..
  Ik heb het gevoel datk der nooit vanaf geraak ;s
  iemand tips? ;s
  ma langs dn ene kant willek ook nie stoppe maja ;s
  xx

• 41. doroty  |  woensdag, 15 april 2009 om 22:31

  ik sanp je, dat heb ik ook.
  kun je er niet over praten met iemand die je sppr goed vertrouwd…? want dat lucht ook kei vaak op.
  ik heb ook kei vaak geneden en sow maar het maaakt ut uiteindelijk wel allemaal erger…

  hou de moed erin en geef niet op…

• 42. tessa  |  maandag, 20 april 2009 om 21:49

  hee,
  ik snij mezelf nou ongveer ander halfjaar.
  heb veel hulp gehad ook vn jeugdzorg enzo,
  maar niks hielp.
  soms voelt hetgewoon als een drang.
  alleen kan nou geen t-shirtjes meer aan,
  en me moeder blijft maar zeuren dat het te warm is voor een vest of een trui.
  xx

• 43. Mariam  |  dinsdag, 21 april 2009 om 12:15

  Hallo,
  ik volg op dit moment de opleiding verpleegkunde en zit in mijn 3e jaar.
  wij doen op dit moment een project over automutilatie, en waar wij naar op zoek zijn is iemand die hierover wilt gaan vertellen over zijn of haar belevingen.
  wij moeten uit eindelijk een presentatie hierover houden op 1 juli 2009.
  als er iemand geinteresseerd is zou je dan een e-mail willen sturen naar lela_mariam@live.nl?

  groetjes mariam

• 44. Pascalle  |  dinsdag, 21 april 2009 om 14:20

  Hallo meiden, ik heb het gevoel weer terug bij af te zijn. Het is niet zo heftig meer, dus niet echt snijden meer krassen. Maar ja ook dat roept vragen op (waar ik me niks van aantrek, begon gewoon eens een keer door het raam gevallen). Met het mindere van mijn medicijnen zien ze toch nog even af. We gaan nu voor de EMDR(eye movement hupeldepup).Maar dat gaat pas in mei gebeuren dus kan ik nog een beetje sparen. De vorige keer dat ik ging stoppen met snijden had ik van alles verzonnen om mezelf te belonen. Als ik een week niet sneed mocht ik een bos bloemen van mezelf kopen, elke maand een sieraad en na drie maanden als het echt gelujkt is iets wat je bijzonder mooi vindt. Misschien een tip voor jullie?! En ga als een gek met wasco(die breken niet zo snel) krassen op papier, of lage flessen met kracht in de glasbak smijten, tegen een boom schoppen, kortom probeer jezelf te waarderen (makkelijker gezegd dan gedaan) en let niet op andere mensen. Laat ze maar kijken ze snappe er toch de balle niet van. So what.
  Heel veel sterkte Pascalle

• 45. anna  |  vrijdag, 1 mei 2009 om 22:46

  ik snij mezelf best vaak alleen veel mensen denken dat ik het doe omdat ik mijn littekens niet goed kan verbergen heeft iemand tips om het beter te verbergen of smoesjes

• 46. doroty  |  donderdag, 7 mei 2009 om 16:39

  gewoon niet doen anna,
  daar ben je beter mee geholpe.
  ik deed het ook kei lang.
  en elke x dieper en dieper.
  maar daar los je niks mee op.
  ik moet nu ook nog steds proberen om te stoppen.

• 47. doroty  |  dinsdag, 19 mei 2009 om 10:52

  help mij!!!!!!
  wat moet ik doen…
  ik word gek van mijn moeder, en wouw der bijna in elkaar slaan en alles…
  ik ben weer begonnen met mezelf te snijden…
  maar ik maak alles alleen maar erger…
  ik weet echt niet meer wat ik moet doen…
  kan iemand mij misschien helpen…
  aub ik smeek het ik weet echt niet meer wat k meot doen

• 48. Denies.  |  zondag, 31 mei 2009 om 20:23

  Hoi meiden,
  Na lang denken.. Heb ik me er toch overheen gezet om hier een keer een berichtje te plaatsen..

  Als ik dit allemaal lees, word ik best bang, bang om er niet meer vanaf te komen, wat ik soms wel en soms niet wil..
  Als je je kut voelt, lucht het ( in mijn ogen) echt op..

  Mijn vader weet er vanaf en een paar goede vriendinnen, die het zagen en merkte dat ik vaak een polsbandje om had en als ze me pols pakte, ik dan erg pijnlijk keek..

  Ik zat vanmiddag, weer hier over te praten en te kijken op google wat automutilatie nu echt in hield, zo ben ik op de deze site gekomen en zit er sinds vanmiddag al op te kijken en te lezen hoe sommige meiden hier mee omgaan en hun verhalen. Als eerst wil ik zeggen;
  Respect voor iedereen die hier zijn/haar verhaal kwijt kan..

  Ik doe dit al zo’n 2 jaar.. Eerste heel weinig, haast nooit, maar sinds een paar maanden steeds meer en meer..
  De reden dat ik hier mee ben begonnen is, dat ik me zelf niet kan uiten en praten vreseljk vindt.. De pijn terug voelen van eerst..
  Ik voel me heel sterk als ik het heb gedaan, maar een dag erna heb ik spijt, weer een plek op me pols erbij..

  Ik loop sinds kort ook bij de GGD. Niet uit mezelf, maar via school ben ik daar gekomen. GGD kwam kijken hoe het bij iedereen ging en merkte mijn piolsbandje op.. Het voelde zo vertrouwd bij die vrouw, dat ik het heb gezegd.. Ik ben er pas 2x geweest dus ben nog niet veel geholpen.

  Ik hou er eigenlijk helemaal niet van, om zoiets op internet te gooien, maar ik denk dat mensen die hier reageren, elkaar snappen..
  Wat een goede vriendin misschien niet kan begrijpen.. Ookal heb ik een paar hele lieve vrienden rond me heen!

  Sterkte meiden, hou jullie sterk en probeer er mee te stoppen. Geluk maak jezelf, je kan ook gelukkig zijn zonder te snijden, alleen die knop, moet je zelf maken en door die te maken, moet je sterk in je hoofd zijn.

  xoxox Denies

• 49. Doroty  |  maandag, 22 juni 2009 om 10:29

  help mij!!!

  ik ben alweer begonnen en ik word er gek van. ik heb ook al poging tot zelfmoord gedaan, maar dat heeft jammer genoeg niet geholpen. ik moet ook echt stoppen met snijden want mijn wonden en littekens worden steeds erger, groter, en dieper. ik weet niet meer wat ik moet doen, want het snijden geeft mij rust, alleen ik weet dat het slecht is en dat ik het niet moet doen. maar het is een verslaving voor mij geworden, ik zit ook weer te denken om zelfmoord poging te doen, alleen ik ben dat het dalijk weer niet lukt, en dan weet ik niet wat ik moet doen, want als menden der achter komen heb ik vette problemen. want ik heb er wel al met mijn moeder erover gepraat, maar daardoor voel ik me nog schuldiger, want het klinkt best wel kut als je te horen krijgt, dat je dochter zelfmoord wilt plegen, en zich zelf snijdt.

  maar ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen, die instanties helpen ook al niet, dus daar heb ik ook geen zak aan, ik wil van deze kut school af, ik weet niet meer wat ik moet doen of waar ik naar toe moet. want mijn beste vriendin wilt mij wel helpen, maar ik heb van haar vriend gehoordt dat zij het zielig vindt en dat zij niet weet wat ze moet doen, omdat ze dat vroeger ook heeft gedaan. ik weet dat ze het goed bedoelt maar daardoor krop ik juist weer alles op. mijn moeder durf ik het niet meer te vertellen want ik heb het gevoel dat ik haar dan teleur stel. ik weet echt niet meer wat ik moet doen. ik wil gewoon een normaal leven kunnen lijden, maar dat lukt mij nooit. en daarom ben ik steeds dieper en harder gaan snijden, en wil ik ook weer een zelfmoord poging doen. maar ik heb ook een zusje waar ik zielsveel van hou, en dalijk haat ze mij, als zij erachter komt wat ik wil doen

• 50. Doroty  |  maandag, 22 juni 2009 om 10:34

  sorry, dat ik zo uitflipte. en dat het misschien nergens op slaat. maar ik moest het er ff uit gooien. sorry dat ik zo lastig was. maar het moest ff.

  mijn excuses voor mijn gedrag maar ik wist ff niet wat ik moest doen. dus ik moest het ff kwijt.

• 51. Eduard  |  woensdag, 8 juli 2009 om 14:40

  Hallo allemaal .

  Om te beginnen ik ben Eduard, ikzelf heb hier niks mee te maken, maar mijn vriendin had kinderen die hier aan deden in haar klas, ik ben dus gaan uitzoeken of het veel gebeurd en het blijkt dat het toch veel gebeurd. Je hoort er alleen niks van.

  Misschien dat jullie er niks aan hebben maar ik wil toch even kwijt dat als er een keer iemand wil praten met een persoon die er buiten staat, die geen vooroordelen heeft, dan zou je mij kunnen toevoegen op MSN: Eduard_bar@hotmail.com

  En Dorothy het is juist goed als je het er ff uit kan gooien, uit ervaring weet dat erover praten kan helpen.

• 52. silvia  |  donderdag, 30 juli 2009 om 16:03

  Ik heb een vraagje. Ik heb een vriendin die ook aan automutilatie deed, zij is nu een jaar gestopt. Ze heeft het een paar keer met mij erover gehad en ze zij dat ze wilde stoppen en of ik haar wilde helpen met dit ‘project’. ze wilde liever geen professionele hulp, omdat haar ouders het niet mochten weten. Uiteraard wilde ik haar steunen, en ze is nu al een jaar gestopt. Laatst wilde ze weer met me praten, ze vertelde dat ze sinds ze gestopt is zich regelmatig om de kleinste dingen echt heel ‘kut’ voelt. Ze geeft aan wel sterk genoeg te zijn om niet met die aanleiding weer te snijden, maar ze krijgt steeds vaker huilbuien. Nu zou ik graag willen weten of dat komt doordat zij haar emoties nog niet goed kan plaatsen of iets dergelijks. Is dit een nasleur ervan ofzoiets? En wat kan ik doen om haar te helpen?

• 53. kim  |  donderdag, 27 augustus 2009 om 15:35

  Ik doe nu meer dan 12 jaar aan automutilatie. Nu ben ik 22 jaar. voor hulp moet ik lang wachten ( zeer lange wachtlijst ) net heb ik weer bijna gesneden, kon mezelf tegenhouden. voor iedereen die snijd weet hoe moeilijk dit is. alles is makkelijker als je snijd. je hebt geen controle dat is bull shit. je hebt juist geen controle en dat weet je, daarom snij je , omdat je weet dat je nergens controle over hebt en dus ook niet op het snijden. het enige wat helpt is als je weer controle krijgt over de rest. maar dat is lekker makkelijk gezegd.
  je snijd niet voor de lol, het is moeilijk en dan wil je aan jezelf bewijzen JIJ HEBT HET MOEILIJK EN DAAROM SNIJ JE, het is een zelfmoordpoging maar zonder de zelfmoord.
  je denkt aan zelfmoord maar wil eigenlijk nog niet dood, en daarbij is snijden een goed middel. het is het beste wat je kan doen als je met die gedachte zit.
  maar het zal je geen goed doen, eenmaal begonnen is het net als drugs!
  doe het niet! het is wele degelijk verslavend want er komt hierdoor een stof naar buiten via je hersenen die hetzelfde is als dat je drugs neemt, daarom is het verslavend!
  daarom voel je je goed na het snijden! maar eraf komen is moeilijker!
  doe het niet!

• 54. mosa  |  dinsdag, 1 september 2009 om 14:09

  Hey, ik begrijp dit, ik snij zelf ook.. als je ooit wil praten, hulp wilt, wij zijn lotgenoten.. je bent welkom!

  krassen(punt)1talk(punt)net/forum(punt)htm

• 55. elloo  |  zondag, 13 december 2009 om 20:05

  dit klopt niet: ze zegt dat automutilatie niet verslavend is , maar dit is het wél!
  als je dit doet komt er een stof vrij : endorfine.
  deze zorgt ervoor dat je weldegelijk verslaafd geraakt aan zelfverminking

• 56. lynnn  |  zondag, 17 januari 2010 om 20:50

  hoi ik ben 12 jaar en doe ook aan zelfbeschadiging.
  ik had een vriendje maar heb het uitgemaakt en toen ben ik begonnen mezelf te snijden. ik zit op een internaat omdat ik ver weg van mij school woon. ik heb het 4 dagen gedaan met een schaar. ik zit op een techniek school en ik heb mezelf ook gesneden met metaal. mijn achterneef heeft het ook gedaan maar hij begrijpt me niet! niemand begrijpt me waarom ik dit doe… op internaat waren ze erachter gekomen en zo zijn mij ouders er ook achter gekomen. ik moest naar een soort van dokter en hij zei: ,,ieder mens heeft een ziel. en die ziel zit verspreid in het hele lichaam. jouw ziel (mijne dus) zit alleen in je hoofd waardoor je je verward voelt.” hij heeft eigenlijk wel gelijk want ik weet gewoon niet wat ik voel en ik voel me nu nog erger dan eerst!! xx

• 57. Anna  |  zaterdag, 23 januari 2010 om 01:25

  Oh allemaal is het zooo herkenbaar!!
  Helaas,
  ik heb ook een zelfmoord poging gedaan maar mislukt dus en op sgool kwamen ze erachter nah nog meer shit ensow en ik natuurlijk alles ontkennen maarja de wonden gaan steeds dieper en bn bang dat het ooit een x te diep is…..#

• 58. Anne  |  donderdag, 15 april 2010 om 14:22

  Hi meiden. Ik ben nu 15 jaar en automultileert sinds haar 12e.

  Ik was vroeger erg in mezelf gekeerd, en kon daarom moeilijk met mensen praten. Ik was er nooit zo’n voorstander van. Ik vond het maar belachelijk, een beetje met iemand gaan zitten praten die je totaal niet kent. Ik had veel ruzie thuis, school ging bagger en alles leek wel fout te gaan. Ik zag het niet meer zitten, en geprobeert zelfmoord te plegen, maar dat is uiteindelijk niet gelukt. Mijn ouders wisten er ook van er vonden dat ik het beste met iemand kon gaan praten. Na veel geruzie en drma heb ik toch de stap gezet op te gaan zitten praten met een vrouw die mij er van af wilt helpen. Het snijden is minder geworden, maar wel dieper en sterker.

  Ik ben nu 15, en heb nu 9 maanden therapie. Soms heb ik van die momenten dat alles naar de hel mag, maar andere dagen ben ik ernorm vrolijk.

  Het is moeilijk om er mee te stoppen, dat weet ik. Het is ook erg zwaar is de zomer, als je de littekens ziet. Mensen zullen dat altijd wel een beeld van je trekken.

  Als je wilt praten, kan dat altijd;
  love_horse_love_@hotmail.com

• 59. ilona  |  vrijdag, 23 april 2010 om 01:35

  heehee

  in iedereen zit wel een puntje om te stoppen
  je moet er voor gaan, ik weet dat het moeilijk is
  ik heb vanaf mijn 12e tot mijn 21e geautomutileerd
  echt een rot periode uit mijn leven, ik was net een half jaar gestopt toen ik een autoongeluk kreeg.
  dat heeft me beseft dat het leven splinterdun is en ik er voor altijd af wou zijn tuurlijk lukte mij dat niet
  maar ik ben nu anderhalf jaar zonder, ben er echt blij mee!

  als jullie willen praten mag dat

  ilonavandevijver@live.nl

  dikke knuffel

• 60. Danielle  |  vrijdag, 14 mei 2010 om 19:09

  Heey allemaal,
  ik snijd mezelf ook. Mijn moeder is aan kanker overleden en ik heb het daar heel erg moeilijk mee! Ik ben hulp gaan zoeken bij mijn menthor en heb daar echt heel veel steun aan! Het voelt heel erg goed om het er met iemand over te kunnen hebben! Ik zou jullie allemaal willen zeggen, zoek ook hulp, het lucht heel erg op! En allemaal heel veel sterkte en succes!

  Groetjes!

• 61. Chantal  |  zondag, 23 mei 2010 om 22:36

  Automutilatie is niet leuk, begin er gewoon nooit aan. En zeker niet om de zielige redenen waar mensen het tegenwoordig om doen (no offence voor de mensen met een “goede” reden, niet dat dit het goed maakt, want je moet het sowieso niet doen, maar even om een verschil aan te duiden)

  Liefs,.

• 62. Chantal  |  zondag, 23 mei 2010 om 22:38

  Op mijn website is ook veel informatie te vinden over automutilatie en hoe je er mee kan stoppen. Ook verschillende stoornissen worden er besproken.

  http://www.automutilatieam.webs.com/

  Liefs,.

• 63. Laura  |  dinsdag, 25 mei 2010 om 20:12

  Ik ben 12 en ik snijd me ook,,

  Als je met me wilt msn’en of mailen ofzo reageer dan even

  Het leven is niet altijd leuk, maar hou vol ! Het is inderdaad moeilijk, en ik weet ook niet hoe ik verder moet. Maar er zijn áltijd mensen die wel van je houden !

  Xxx

• 64. Eduard  |  vrijdag, 28 mei 2010 om 01:14

  Laura ik wil wel met je msnen, een stukje terug heb ik al een tijd geleden ook een bericht hier neergezet, Lynn die iets verderop staat heeft mij toegevoegd en die heb ik kunnen helpen en daar is ze me heel dankbaar voor en nu zijn we echt hele goede vrienden geworden!

  Zo zie je maar weer dat zelfs met een wildvreemde op msn praten zin kan hebben!

  Voeg me maar toe: Eduard_bar@hotmail.com
  Ik wil ook wel jou toevoegen als je me je mail geeft.

  Mvg,
  Eduard

• 65. Lisa  |  vrijdag, 6 augustus 2010 om 16:56

  ik doe het ook, en ik heb problemen. ik zoek iemand die met me kan praten op msn…

• 66. liliana  |  donderdag, 19 augustus 2010 om 22:13

  ik snij mezelf ook al 2 jaar inmiddels.. dat komt omdat ik veel problemen heb thuis en op straat.. ik kan er niet mee omgaan en heb verschillende psygische aandoedingen ontwikkeld.. ook heb ik 2 keer een zelfmoord poging gedaan waardoor ik in het ziekenhuis terecht kwam.. en k heb nog een tijd in een kliniek gezeten.. ik ben nu weer thuis omdat ik daar gewoon niet verder kwam en m’n ouders me daar weg hebben gehaald.. maarja nu denkt iedereen dat het weer goed gaat maar dat is niet zo.. het gaat juist alleen maar minder goed en k denk er heel vaak aan er een einde aan te maken.. k had 2 hele goede vriendinnen. maar nu laten ze ineens niks meer van zich horen en vraag k me af wat ik fout heb gedaan.. wat ik zoiezo allemaal fout doe! ik weet dat het niet goed met me gaat maar daar kan ik toch niks aan doen?! naja is er misschien iemand die me begrijpt?

  liefs liliana (15)

• 67. Peter  |  zaterdag, 21 augustus 2010 om 14:35

  Hallo,

  Mijn naam is Peter van der Ven en heb jullie verhalen met al mijn aandacht gelezen. Naar mijn mening is automutilatie een verslaving, waar te weinig aandacht aan wordt geschonken. Zelf heb ik er geen persoonlijke ervaringen mee, maar wil graag een bijdrage leveren in de strijd tegen automutilatie.

  Hoe? Om lotgenoten en (ook) de buitenwereld op de hoogte te brengen, wil ik een reportage maken over het onderwerp. Hiervoor zou ik graag in contact willen komen met mensen die wel persoonlijke ervaring met de verslaving hebben. Heb jij hier ervaring mee en wil jij graag je verhaal kwijt?

  Mail dan naar peter.vanderven@gmail.com en misschien kunnen wij samen een strijd leveren tegen automutilatie!

• 68. nie boeiend  |  donderdag, 26 augustus 2010 om 21:29

  hee allemaal!

  tot een paar maanden geleden sneed ik mezelf ook. Totdat een vriend van mij erachter kwam. hij beloofde zijn mond te houden, maar hij begreep het niet. Hij is toen naar een of andere kliniek gegaan en heeft daar info gevraagd, ik was echt kwaad op hem. hij moest zich er niet mee bemoeien. hij heeft me toen verteld dat het niet uitmaakte of ik boos was, als ik maar ging stoppen met snijden. hij had iets beters: elastiekje uitrekken en loslaten. dat doet net zoveel pijn, maar je houd er geen littekens aan over. Dus deze ‘tip’ geef ik jullie ook maar;) misschien dat je jezelf er later dankbaar om bent. ik nu nog niet, maar ik heb het die vriend belooft te proberen om niet meer een mes te pakken maar een elastiekje. ik weet nog niet of ik dit nog lang vol ga houden, maar ik probeer het in ieder geval.

  xxx sterkte!

• 69. Kimberley  |  zaterdag, 18 september 2010 om 00:11

  Ik snij mezelf nu al 6 jaar lang, vanaf me 10e zeg maar. daarvoor sloeg ik mezelf, sloeg met me hoofd tegen de muur, dat soort dingen. toen werd ik heel erg gepest op school, dat was zo erg dat mezelf slaan niet meer hielp. ik werd helemaal gek en probeerde me te snijden me een schaar in me arm. 2 jaar later ging ik naar de 1e klas, toen ging het even 3 maanden goed, daarna begon het pesten weer en me thuissituatie was ook niet goed. toen vond ik razorblades, van die scheermesjes bij de hema. daarmee ging ik me snijden, en daar snij ik me nogsteeds mee. ik werd zo depressief dat ik zelfmoord wilde plegen, het was bijna gelukt, totdat me beste vriendin me vond in de wc in een plas bloed. daarna heb ik het nog een paar keer geprobeerd. na een tijdje ging het iets beter, het bleef alleen bij snijden. en toen ging ik naar me vervolgopleiding, eerst ging het goed, de eerste 3 dagen. totdat iemand erachter kwam dat ik mezelf snij, en het aan iedereen vertelde. nu haat iedereen me dus, en is me zelfhaat nog erger geworden. waardoor ik 3 dagen geleden op school me polsen zo erg heb opengesneden dat ik flauwviel en dat ik werd gevonden met allemaal bloed om me heen. de dagen ernaa ben ik thuis gebleven, bang voor de reacties van me klasgenoten. maandag moet ik weer naar school en zal het weer verschrikkelijk worden.

  ik zou echt niet weten hoe ik ooit ben begonnen, maar ik wou dat ik nooit begonnen was. me polsen, armen, benen en buik zitten onder de grote, dikke littens. ik moet ze constant verbergen voor de buitenwereld. begin NOOIT met snijden of jezelf verwonden, het is heel moeilijk om te stoppen! ik probeer al 6 jaar lang te stoppen, en nu nog lukt het niet.

  begin er nooit aan, en iedereen hier sterkte!

  xoxo

• 70. Aranka  |  zaterdag, 18 september 2010 om 12:56

  http://automutilatieam.multiforum.nl/

  http://automutilatieam.webs.com/

  erg goede sites!

• 71. anoniem  |  dinsdag, 19 oktober 2010 om 17:48

  ik snijd ook vanaf mijn 14 ben een tijdje gestopt maar sinds kort weer begonnen,
  waarom ik het doen, omdat ik veel dingen heb mee gemaakt in mijn leven. veel bedrogen mensen die mij niet geloofte over dingen die er gebeurden in mijn leven, zelf me moeder niet!
  maar nu word ik waarschijnlijk geholpen ik moet in terapie dus ben heel benieuwd of dat gaat werken wand heb al eerder in terapie gezetten en in die periode heb ik mijn masker opgezet zodat mensen dachten dat het super goed met me gaat nog steeds heb ik dat masker op ik ben bang dat ik het altijd op zou blijven hebben:(
  mensen die het ook doen zoek hulp je kunt het altijd proberen!

  sucses allemaal!

  xxxx

• 72. Aranka  |  zondag, 7 november 2010 om 11:48

  Pff… Al dat aandacht trekken ook op websites :3

• 73. danielle  |  zondag, 7 november 2010 om 11:49

  klik op mijn naam voor contact met lotgenoten. Een forum voor lotgenoten. Zelfbeschadiging, eetstoornissen, persoonlijkheidsstoornissen, hulpverlening etc.

• 74. Peter  |  vrijdag, 19 november 2010 om 17:00

  Beste meiden

  Allereerst mijn excuses dat ik zomaar binnendring op een website voor en door meiden! Maar ik doe dit met een reden. Ik zal mijzelf eerst even voorstellen: ik ben Peter van der Ven, een 20-jarige mediastudent uit Enschede. In het verleden heb ik gewerkt bij Eyeworks aan entertainmentprogramma’s met o.a. Beau van Erven Dorens. Ik wil mijn ervaring nu gebruiken om serieuze zaken onder de aandacht te krijgen. Daarom heb ik besloten een documentaire te maken over zelfverwonding/automutilatie.
  Naar mijn mening weten wij in Nederland lang niet voldoende over dit onderwerp en verdient het onderwerp meer aandacht. Ik wil het taboe doorbreken en het onderwerp aan de kaak stellen. Maar dit kan ik niet alleen. Ik heb jullie hulp hiervoor nodig!
  Ik ben op zoek naar meiden (en heren), die zichzelf in het verleden hebben verwond of nog steeds doen. Samen kunnen wij dan mogelijk lotgenoten helpen in de strijd tegen zelfverwonding/automutilatie.
  Ben je geinteresseerd of heb je vragen? Mail dan naar peter.vanderven@gmail.com !

• 75. RevelRaya  |  woensdag, 1 december 2010 om 19:23

  Hallo allemaal,
  ik kwam van toevallig op deze site terecht nadat ik een soort van betrapt was op het snijden. Ik dacht, laat ik maar ff iets op internet zoeken over zelfbeschadiging, zodat ik misschien was hulp kan krijgen (lees het einde).Gelukkig weet ik het voor mijn ouders te verbergen, maar mijn mentor zag het vandaag… ze wil binnenkort een gesprek met me.
  Als ik er goed over nadenk, denk ik dat ik (nog relatief kleinschalig) aan automutilatie doe omdat ik vaak moeite heb met het verwerken van gevoelens, al is dat niet zo snel aan mij te zien.
  Een paar jaar geleden moest ik veel van school missen omdat ik anorexia had, daar kan ik nu gewoon open en eerlijk over praten, maar het was wel een heftige tijd thuis. Op mijn 9de ongeveer wilde ik ook een keer mijn ogen uitsteken.
  Op zich sta ik heel goed in het leven, alleen kan ik gewoon niet goed met bepaalde dingen omgaan.
  Ik ben bang dat als mijn ouders erachter komen dat ik mezelf snijd, dat ik dan weer in zo’n lange (vooral irritante) periode van wantrouwen en therapie na therapie tegemoet loop, en dat wil ik mijn ouders en mezelf niet aandoen. wat zou ik kunnen zeggen op het gesprek van mijn mentor.

  groetjes een 16-jarig meisje dat liever niet door haar ouders “betrapt” wordt…

  Hallo Revel Raya,

  Wat goed dat je hulp zoekt! Je mentor heeft gezien dat je aan automutilatie doet en wil een gesprek met jou. Je vraagt je af wat je kan zeggen tijdens het gesprek met je mentor? Het is denk ik belangrijk dat je eerlijk bent over je situatie, zodat je mentor je kan helpen. Je zegt zelf, als je er over nadenkt je aan kleinschalig automutilatie doet, omdat je vaak moeite hebt met het verwerken van je gevoelens. Een paar jaar geleden moest je veel van school missen omdat je anorexia had, heb je dit nog steeds? En is de situatie thuis nog steeds heftig? Of is dat inmiddels verandert? Ik denk juist omdat je zelf beseft dat je met bepaalde dingen niet goed kan omgaan, het belangrijk is dat je hulp zoekt en met iemand  praat. Je kan tegen je mentor zeggen dat je liever niet wilt dat je ouders er achter komen, maar dat je wel met je mentor blijft praten. Je mentor kan je ook doorverwijzen naar het School Maatschappelijk Werk.
  Heel veel sterkte en succes.

  Groetjes,

  Karima

  Medewerkster van de meidenwebsite

• 76. chantal  |  dinsdag, 7 december 2010 om 23:33

  lieve iedereen

  Ik doe nu al meer dan 7 jaar aan automotulatie, maar heb eindelijk de moed gevonden om er wat aan te gaan doen. Anders dan in de tekst vermeld staat denk ik dat automotulatie wel degelijk een verslaving is, aangezien je zelfs ontwenningsverschijnselen kan krijgen als je er mee probeert te stoppen.

  Ik ben nu al 2 maanden gestopt, niet definitief, maar elke dag zie ik als een nieuwe uitdaging. Als ik mijzelf voorneem om helemaal te stoppen, raak ik totaal in paniek.

  Ik hoop dat iedereen de steun en hulp krijgt (en zoekt!) die hij of zij verdient. Je kan beginnen met stoppen met liegen. Dat scheelt al een hele hoop, dan kan je daarna wel bekijken wat je nog meer over hebt voor een “beter leven”

• 77. RevelRaya  |  zaterdag, 11 december 2010 om 00:51

  hallo Karima,
  bedankt voor je reactie…
  ik ben begin deze week naar mn mentor gegaan… ze vond het niet vreemd ofzo, en wilde me helpen, mn ouders zou ze erbuiten laten.
  Vandaag is er echter iets stoms gebeurd… ik denk door alle spanningen van de laatste tijd. Ik was op school toen een aantal meisjes hun lerares gingen halen omdat ze bloed zagen op de wc, en ja hoor, daar zat ik dan, ik schaamde me diep… mn mes heb ik ingeleverd, ik ben in goede handen. Met mijn anorexia gaat het opzich goed, al heb ik ook de laatste tijd soms neiging tot een terugslag (ik geef het toe), op school gooi ik mn brood enzo vaak weg. Thuis gaat opzich alles wel goed, daarom wil ik ook niet dat mn ouders erachter komen, aangezien het dan waarschijnlijk weer zo naar wordt thuis…

  groetjes RevelRaya

  Hallo Revelraya,

  Geen dank! Wat goed dat je met je mentor bent gaan praten.

  Op school hebben een aantal meisjes hun lerares erbij gehaald omdat ze bloed zagen op de wc, je schaamt je en zegt dat je je mes hebt ingeleverd. Het is heel slim dat je je mes hebt ingeleverd, op die manier bescherm je jezelf. Het is belangrijk om te blijven praten over je eetstoornis (Anorexia), juist omdat je zelf ook aangeeft dat je de laatste tijd een terugslag hebt. Ik wil je dan ook vragen om een kijkje te nemen op de site: www.sabn.nl. Dit is een site met veel informatie over mensen met een eetstoornis. Ik hoop dat je er wat aan hebt. Je wilt zelf niet dat je ouders erachter komen omdat er thuis weer een negatieve sfeer ontstaat. Je bent daar natuurlijk vrij in maar blijf in dat geval met je mentor praten of met ons via de meidenwebsite.

  Heel veel sterkte.

  Groetjes,

  Karima

  Medewerkster van de meidenwebsite

• 78. Mika  |  dinsdag, 4 januari 2011 om 20:16

  Mijn website compleet vernieuwd! Kijk snel! Veel informatie over allerlei stoornissen en over automutilatie, ook met een uitleg over hoe je het beste kan proberen te stoppen.

• 79. jongen  |  zaterdag, 8 januari 2011 om 01:21

  Hey meiden,

  jullie zullen wel denken een jongen op deze site?
  ach ik google om van mijn steeds ernstigere probleem af te komen

  Als eerst ik werd erg gepest op de basisschool in groep 4 -5 en 6 toen ben ik naar een andere school gegaan
  en ging het echt super goed en gaf mij het leven zeker weer hoop

  todat ik op de middelbare school kwam en weer werd gepest en gepest en nog eens gepest omdat ik een
  donker van huidskleur en geadopteerd ben
  ik doe sinds dien aan automutilatie en heb toen weer een half jaar in de hel gezeten op school en automutilatie heeft bij mij door het snijden de pijn laten
  ontsnappen zodat ik er tegen aan kon dag na dag

  tot het te ver ging (het gepest )en weer naar een andere school ging de eerste 2 maanden gingen goed en toen kelderde mijn leven weer naar beneden
  en het gepest begon opnieuw en is nog steeds gaande
  ik ben inmiddels 3 a 4 jaar verder en zie mijn leven niet meer zitten ook omdat het thuis ook klote gaat
  mijn ouders hebben het gehad met me en snappen
  me op de verkeerde manier en soms niet

  en het ergste wat ik vind van mijn leven is als ik terug
  kijk naar de hartverwarmende herinneringen dan doet het mezelf gewoon meer pijn: dat het zo ver is kunnen komen

  en zelfmoord denk ik al over heel lang
  na, alleen het enigste wat me “tegenhoud” is mijn zusje van 9 jaar en mijn andere zusje van 14 jaar
  (ik wil hun leven niet verkloten)

  voor de rest boeit het leven me niet (niet meer)
  ik WAS een levensgenieter maar nu een overlever
  om elke dag er doorheen te komen snijd, schop ,sla
  ik mezelf om mijn geestelijke pijn om te zetten naar
  lichamelijke pijn, waarom ik dit doe is omdat ik de
  geestelijke alleen nog maar voel

• 80. Kirsten  |  zondag, 16 januari 2011 om 20:48

  Hoe moeilijk het ook is, je kan er mee stoppen!Ik ben er ook 2 jaar lang aan “verslaafd”geweest!Maar met goede psychiatrische behandeling,en steun van je vrienden en familie kom je er wel,geloof in jezelf. Ik zit onder de littekens maar ga gewoon zwemmen en naar het strand. Ik kan moeilijk heel me leven in lange mouwen lopen, dat is gewoon niet te doen. Ik ben wie ik ben, en mijn verleden heeft mij gemaakt als hoe ik nu ben, en tja, de littekens van het verleden zijn van de buitenkant ook te zien. Maar ik het intresseerd mij geen ene *** wat andere mensen ervan denken. Succes meiden(L)

• 81. Daphne  |  dinsdag, 8 februari 2011 om 18:59

  hay .
  ik doe nu ongeveer iets minder dan een jaar aan automutilatie.
  Toen ik in groep 8 zat heb ik heel veel problemen gehad.
  Ik wist niet meer wat is moest doen.
  En toen begon het een beetje.
  Eerst begon ik mezelf alleen maar te krassen.
  Maar sinds een week nu ongeveer, nu ik in de 1e zit, word het steeds erger.
  ik kras mezelf met een passer, schaar en soms ook nog met m’n nagels en heel soms met een scheermesje.

  Ik wil erzelf ook mee stoppen.
  Alleen mijn beste vriendin weet dat van mij.
  Ze zegt altijd tegen mij dat als ik er weer last van krijg dat ik dan gelijk naar haar toe moet komen.
  Dat doe ik heeeel soms.
  Maar als ik dat dan doe dat is het enige wat ze zegt:
  Daphne. je kan het wel, stop er maar gewoon mee, het is nergens voor nodig.

  maar ik ben er in minder dan een jaar helemaaal ‘verslaafd’ aan geraakt.
  als iemand iets vervelends tegen mij zegt kan ik dat echt niet hebben.
  Dan ga ik naar de WC en begin ik mezelf te krassen of te snijden.

  Hoe kom ik hier vanaf?
  ik ben pas 13 en ik wil nog zo veel doen in m’n leven.

• 82. Sandra  |  donderdag, 10 februari 2011 om 14:18

  Hallo allemaal,
  Tot ongeveer 6 jaar geleden (ben nu 25) kon ik mezelf nog weleens krassen wanneer ik mijn emoties en de pijn die ik van binnen voelde geen plek kon geven. Mezelf moeilijk kon uiten. Bleef er liever alleen mee zitten, dan dat ik een ander met mijn gevoel wilde lastigvallen. Heb toen ik een jaar of 18 jaar was nog in therapie gezeten en kan nu al veel beter over mijn gevoel praten en durf mezelf open te stellen.

  Tot gistermiddag, dacht ik dat dit nooit meer zou gaan gebeuren en mijn emoties wel aardig onder controle had. Alleen de laatste weken zat ik minder lekker in mn vel, voelde me onzeker t.ov. school en begon langerzamerhand het overzicht kwijt te raken. Voelde me nutteloos en waardeloos. De zelfbeschadiging vind ik zelf nu niet ‘erg’ te noemen, maar mijn vriend schrok er natuurlijk wel van. En vond het eng dat ik het zelf niet eens erg vond. Natuurlijk baal ik dat ik weer de ‘fout’ ben ingegaan en dat het weer tot zover is gekomen. Mijn vraag, heeft iemand advies hoe ik dit nu het beste een plek kan geven? Want nog altijd blijf ik ergens wel bang om weer die controle te verliezen wanneer ik overspoeld wordt door al die emoties en ik het idee heb dat niemand me hierin begrijpt.

  Liefs Sandra

  Hallo Sandra,

  Wat goed dat je je verhaal op deze site plaatst. Het is belangrijk om over je zelfbeschadiging te praten,en dus hulp gaat zoeken. Meestal is zelfverwonding maar één aspect van een complex van ernstige (persoonlijkheids) problemen. Er kan sprake zijn van traumatische ervaringen, emotionele verwaarlozing en/of ernstig verstoorde relaties. Het stoppen met de zelfverwonding vraagt dan een brede psychotherapeutische aanpak.

  Binnen zo’n psychotherapeutische aanpak, kunnen de volgende elementen terugkomen:

  1. Dagboekschrijven: opschrijven wat er in je opkomt als je aan zelfverwonding denkt.
  2. Serieus nemen en onderzoeken van spanningen;  niet meer toegeven aan de neiging deze ‘belachelijk, overdreven, onterecht’ te vinden.
  3. Ontspannende activiteiten ondernemen: sporten, lichamelijke inspanning leveren en zo spanning ontladen.
  4. Zoeken van afleiding, bijvoorbeeld muziek, creatief bezig zijn.
  5. Contacten met anderen zoeken, niet om over zware onderwerpen te praten, maar ter ontspanning.
  6. Ontspanningsoefeningen, yoga of meditatie.

  Verder is voor verandering op lange termijn van belang:

  7. Leren negatieve gevoelens te accepteren en te hanteren.
  8. Leren op een adequate manier aandacht of hulp te vragen.
  9. Leren respect voor jezelf en je lichaam te hebben,  en jezelf te waarderen.

  Het advies wat ik je mee wil geven is dat je hulp moet zoeken. Blijf er niet mee zitten, en je afvragen of iemand je wel zal begrijpen. Als je in therapie gaat kan de professional je goed op weg helpen..

  Kijk voor meer informatie op deze sites:
  http://www.riagg-rnw.nl/Start/Afdelingen/AanmeldingConsult/tabid/94/Default.aspx
  http://www.bavo-europoort.nl/Service/contact/contactinfo

  Voor online hulpverlening surf dan eens naar deze site: <strong /><strong><a rel=”nofollow” xhref=”http://chathulp.nu/” mce_href=”http://chathulp.nu/” rel=”nofollow”>http://chathulp.nu/</a></strong>

  Heel veel sterkte meid!
  Mocht je nog vragen hebben dan mag je gerust reageren.

  Groetjes,
  Karima medewerkster van de meidenwebsite

• 83. anoniempje  |  donderdag, 17 februari 2011 om 17:33

  @Daphne
  je snijd je zelf en dat is echt geen pretje.ik kan het weten…
  maar ik heb hulp gezocht en het gaat nu veel beter met mij.het advies wat ik je mee kan geven is dat t belangrijkste is dat je er met iemand over praat anders wordt het alleen maar erger. je denkt dat mensen je niet begrijpen en je daarom niet kunnen helpen maar dat is echt niet zo. ik heb echt veel gehad aan deze sites:

  http://www.zelfbeschadiging.nl/pagina/206/links.html#hulpdiensten

  http://chathulp.nu/

  sterkte meid!

• 84. kooki  |  maandag, 25 april 2011 om 12:16

  Hallo,
  Ik ben een meisje van 17. Ja, ik beschadigd mijzelf ook. Ik weet niet hoe ik met mijn emoties moet omgaan wanneer ik boos ben of wanneer ik heel erg verdrietig ben. Ik heb geen respect voor mijn eigen lichaam. Ik voel me spuglijk en dik. Ik voel me waardeloos en leeg, het is net alsof ik niks goed kan doen. Iedere keer faal ik met het afvallen en dieeten.
  Ik ben nooit misbruikt, verkracht of gepest geweest. Wel heb ik gewoon heel vaak heftige ruzies met mijn ouders, waardoor ik me nog meer ging snijden.

  Toen mijn moeder mijn lietekens zag, werd het echt een drama. Ik heb haar in het kort vertel waarom ik dat deed. Maar helaas begreep ze me niet. Ze vindt het een onzin omdat ik nooit ben misbruikt, verkracht, mishandelt of iets dergelijks…Dit raak me heel erg. Ik heb dus eigenlijk het gevoel dat mijn redenen niet goed genoeg zijn. Natuurlijk is ze heel erg teleurgesteld, maar toch heb ik het gevoel dat ze me begrijpt…
  Morgen moet ik naar de huisarts, ik ben bang dat hij mij ook niet serieus zou nemen. Ik schaam me zo erg…

• 85. JustMe  |  dinsdag, 3 mei 2011 om 09:00

  Hoi,

  Ik snijd mezelf ook. In de eerste klas is het begonnen maar toen heb ik het maar 2 of 3 keer gedaan ( toen was ik nog niet “verslaafd” ) Alleen in de tweede klas is het weer begonnen en nu doe ik het bijna elke dag. Nog niemand weet het, maar sommige mensen hebben wel vermoeden. Ik wil het graag bij iemand kwijt maar ik heb het gevoel dat mijn vriendinnen het niet zullen begrijpen en ik wil al helemaal niet dat mijn ouders erachter komen.

  Daarom wil ik het op school vertellen alleen daar heb ik ook niet echt het gevoel dat ik bij mijn mentor trecht kan of ik ben gewoon bang om het te vertellen.

  Iemand tips of ervaring op het gebied van hulp zoeken?

  Groetjes JustMe

• 86. broken hearted girl  |  woensdag, 22 juni 2011 om 00:24

  Het is eigenlijk tegen mijn principes in om mijn verhalen op een site te zetten. Maar ik was zo gegrepen door alle verhalen.
  Ik heb nu wel ‘verhalen’ neergezet, maar volgens mij klopt dat woord niet eens. Ik heb niet echt een verhaal. Ik kan alles nu opschrijven, maar dan klinkt alles zo heftig. En ik vind dat er veel heftiger verhalen zijn dan de mijne. Alsof ik mijn eigen leven overdrijf, mezelf voorlieg, me onbewust haat. Of iets dergelijks. Ik heb geen idee meer. Alsof ik het leuk vind mezelf gek te maken. Mezelf voor gek te zetten. Mezelf gek laat worden.

  Ik voel alles en tegelijkertijd niets.

  Ik haat het gevoel dat ik zelfs voor mezelf onvoorspelbaar ben. Het voelt alsof ik wegkruip in een zwart gat, waar geen licht is.
  Maar genoeg metaforen.

  Door dat gevoel heb ik mezelf gesneden/snijd ik mezelf. Ik ben genoeg bij kennis om het niet te diep laten gaan. Het doet trouwens ook echt pijn. Ipv dat het geen pijn meer doet, en dus dat het heel slecht gaat ofso. Ik begon mezelf te snijden een jaar geleden, zo een beetje. Ik had veel problemen met het verbergen ervan. Toen kwam mijn moeder erachter, en stopte ik omdat ze het controleerde. Ik had toch veel problemen met het verbergen, bij gym, tennis, thuis. Maar ik heb mezelf laatst weer gesneden. Omdat ik iets stoms had gedaan. Ik heb mijn eigen hart gebroken, en het zijne, al was hij niet eens zo gek op me. Ik heb gewoon mijn eigen hart gebroken, bang dat ik zijn verwachtingen niet kon waarmaken. Ik was zo bang hem kwijt te raken, en ik was hem al kwijt, op meerdere manieren, alleen het feit dat hij iets van mijn broertje had geleend maakte dat ik hoopte dat hij nog iets tegen me zou zeggen. Maar toen (en nu) heeft hij een vriendinnetje. En ik blijf vastzitten in mijn zelfgeschapen donkere ruimte. Alle vriendinnen afgezworen, en langzaamaan uit de weg gegaan, bang dat ik in een heel depressieve bui te ver zal gaan. Bang om weer eindeloos gekwetst te worden. Bang dat het niet eens mijn vriendinnen zijn geweest.
  Omdat ze nooit ook maar iets hebben opgemerkt.
  Alleen had ik bij deze terugval een betere oplossing gevonden voor het verbergen van deze snijwonden. En ik ben bang dat die oplossing ervoor zal zorgen dat ik niet meer kan stoppen..

  Het voelt alsof ik een soort van gespleten persoonlijkheid heb. Het ene moment voel ik me eenzaam, gekweld, verloren en lusteloos. Dan zou ik willen dat de wereld zou stoppen met draaien, ik zou sterven of ook maar iets om mij te helpen uit mijn hopeloze situatie. Het andere moment voel ik me sterk, gezellig, vrolijk, blij, en kil. Alsof de wereld dood zou kunnen vallen en ik dan vrolijk verder huppelen.
  En het meest beangstigende is die ‘vrolijke’ buien. Het voelt als high zijn (niet dat ik dat ooit ben geweest). En het zit in een patroon. Als, en alleen ALS het me lukt, kan ik vrolijk zijn. Maar, elke dag dat ik vrolijk ben geweest, wordt terugbetaald. Met nog zwartere dagen.

  Ik kan wel gillen. Ik kan wel huilen. Ik kan wel schreeuwen.
  Ik ben zo bang dat ik het niet meer zal redden. In mijn eentje. En tegelijkertijd wil ik het niet meer redden. Ik weet het niet eens meer.

• 87. op zoek naar herkenning  |  zondag, 3 juli 2011 om 17:06

  Lieve meiden,
  normaal ben ik niet zo van het ‘reacties posten’ maar in dit geval maak ik wel een uitzondering.
  Ik heb het afgelopen half jaar een heleboel ellende over me heen gekregen, de ruzie’s met mijn moeder die zó uit de hand liepen dat ik weg ben gelopen van huis. bakken met depressie die op een gegeven moment van mijn gezicht af te lezen waren (en dat terwijl ik 10 jaar lang maskers heb gedragen) ik heb mezelf zo ongeveer 3 maanden gesneden, ik deed dit todat er een aantal dingen tot me doordrongen. het was toen echt niet in een keer afgelopen ofzo, het blijft een visueuse cirkel; rotgevoel-snijden-schuldgevoel door het snijden- weer snijden enz. maar het feit dat tot me doordrong hoe absurd het eigenlijk was dat ik mijn armen open sneed omdat ik depressief was maakte dat ik ging nadenken over stoppen. er kwamen gedachten en vragen als:
  waarom wordt ik blij van pijn? dat hoort toch niet?
  wat moet ik wel niet antwoorden als mijn oppaskindjes naar mijn lidtekens vragen?
  wat zal God er wel niet van vinden dat zijn eigen dochter zichzelf straft terwijl zijn Jezus haar lasten al op zich heeft genomen?
  waarom zou ik mijn kracht aan mezelf bewijzen door te snijden? ik zal mezelf mijn kracht eens tonen door te stoppen!
  ik ben nu gestopt, met vallen en opstaan. een paar weken geleden heb ik nog een terugval gehad met een excursieweek van school (in hartje rome nog wel). die week had leuk moeten worden, maar ik was erg depressief en trok het op een gegeven moment ook niet meer. mijn mentor was ook mee en die zei: ‘nu lijkt deze week verschrikkelijk en lijkt alles verkeerd te gaan, maar over een tijdje, als je eraan terugdenkt, zullen vooral de leuke dingen naar boven komen. en guess what? het klopt! ik snij mezelf dan nu misshien niet meer (en ik wil het ook niet meer) maar dat zegt niet dat mijn problemen over zijn. sterker nog er zijn dingen voor in de plaats gekomen. paniekaanvallen, die aanvallen veroorzaken zo’n vreselijke schaamte dat ik een aantal docenten nog maar amper aan durf te kijken. ernstige vermoeidheid (die is soms zó erg dat ik met mijn 16 jaar niet eens de trap op en af kan zonder eerst op bed te moeten gaan liggen)
  en zo nog een heleboel dingen.
  maar ik houd vol, en dat wil ik jullie meegeven, HOUD VOL!
  en zoek hulp als het niet meer gaat!
  probeer je controle over het snijden om te zetten in controle over het STOPPEN met snijden. en ik weet, het is makkelijker gezegt dan gedaan, maar het kan!
  heel veel sterkte allemaal!

• 88. Slimpie1  |  maandag, 25 juli 2011 om 17:45

  Hoi ik snij mezelf in rl sinds ongeveer een week.
  Ik heb al erg veel snijwonden op mijn arm.
  Ik draag sindsdien allerlij shirt’s met lange mouwen om het te verbergen. Maar ik zou dit denk ik niet lang meer uithouden om het te verbergen, aangezien mijn moeder en ik soms gaan winkelen en dan moet ik kleren passen.. Dus dat zou dan een moment zijn dat ze er bijv achter kunnen komen. zelf ben ik 14 jaar en ik snij mijzelf doordat ik erg depressief ben ik vriendloos ben en me heel erg eenzaam voel.. ik dacht dat het snijden het wat weg zou trekken en het werkt ook, maar ik ben er helaas een beetje verslaafd aan geworden en doe het steeds vaker.

  heeft iemand wat tips?

  Greatz..

  Slimpie1

• 89. Walter  |  vrijdag, 29 juli 2011 om 19:52

  Hee

  Slimpie1
  Als je wil, mag je altijd contact met me opnemen, ik zou je graag willen helpen .
  Whoohoowalter@hotmail.com

  Ik heb nooit problemen gehad. Had altijd vrienden, lieve ouders, leuke hobby’s en prima cijfers. Het leek er dus op dat ik gelukkig leventje had. 
  Achter me masker die ik 4 jaar gedragen heb zat een heel anders persoon. Totaal anders. Ik was heel sociaal, kon goed met iedereen opschieten, was meestal vrolijk en hielp altijd graag mensen. Ik ben bekend bij de mensen als een aardige jongen.

  Maar achter dat masker was ik voor mijn gevoel alleen, niemand kende mij van binnen hoe ik echt was ik deed me voor als een ander persoon.
  Met niemand sprak ik over me  ’problemen’. Iets wat je even kwijt wil aan iemand die je wil delen met iemand. Nooit had ik intiem gesproken met iemand, me vrienden niet of wie dan ook. Alleen De persoon die het masker was, ik speelde al die tijd een toneelstuk. 
  Maar op een gegeven moment, begon ik me heel erg klote te voelen. Ik was niks voor niemand betekende ik iets, ik wilde niet meer leven, er een eind aan maken. Want waarom leefde ik? Ik was toch alleen maar lastig, maar dat kon ik niet. het werd nooit opgemerkt door iemand dat ik me rot voelde, dat ik een einde aan mij leven wilde maken. Uiteindelijk ontmoete ik Cecilia, zij automutileerde. Ik heb een lange tijd  gedacht dat ik me aan stelde. 
  Ik heb een aantal keren geprobeerd zelfmoord te plegen. Ik faalde al weer, weer was het niet gelukt. Ook een doosje pijnstillers geslikt. Het hele doosje leeg, ik raakte compleet over stuur alles weer overgegeven. Ben er hartstikke ziek van geweest.
  Weer niet gelukt.
  Begon mijn polsen open te snijden, maar nooit lukte het. Durfde ik misschien niet nog dieper snijden?Toch wilde ik dood, maar dis stap was vreselijk groot.

  Op een dag kwam er plotse verandering in mijn leven, ik had het tegen Haar verteld, automutileren dat hielp zei ze. Ik probeerde het, Na een lange tijd merkte ik dat er een gevoel van opluchting en ontlading bij kwam. Het gevoel dat alle zorgen even verdwenen waren. Na een paar maanden was het geen poging tot zelfmoord meer, maar leerde ik automutilatie kennen. Het begon met een enkele snee per week maar dat liep al snel uit tot 4 sneeën per dag. Krassen op mijn polsen, armen en benen.

  Het leek allemaal normaal, met de gedachte  dat er niks aan de hand was. Maar die gedachten waren snel   Uit me hoofd gepraat. Niemand mocht iets weten mijn ouders weten er niks van hoop dat ze het nooit zullen te weten komen. Ik automutileer en soms wil ik niet meer leven. Mijn ouders merken niets, nog steeds niet. T-shirt’s, vest het begon een gewoonte te worden in de zomer. Soms voel ik me net iemand die thuishoort in de psychiatrie. Misschien is het wel zo, misschien durft niemand het te zeggen, Hoe hard ik ook probeer… het lukt gewoon niet om te stoppen! Ik hoop dat ooit een andere manier vind om mijn woede en frustratie op uit te werken. Steeds geheimzinnig doen alsof. Ik kan het niet meer aan, alles wat ik wil is terug normaal worden!!

• 90. Jes.  |  dinsdag, 30 augustus 2011 om 20:05

  dr staat dus wel degelijk een heeel grote fout in…
  automutilatie is WEL verslavend..
  want er komt een stofje vrij in je hersenen waardoor je je goed gaat voelen.. en je lichaam./hoofd gaat steeds weer om dat stofje vragen.. daarom ga je je zelf beschadigen.. als je je rot voelt wil je je beter voelen en dat stofje zorgt daar tijdelij kvoor….
  en ja iik heb ervaring met am..

  jammer genoeg..
  ik doe het nu al ongveer 5 jaar.
  echt snijden 2 jaar…
  dus als je denkt da tik een buitenstaander ben is het fout.;)

  du sam is wel verslavend..
  nooit aan beginnen

• 91. sven  |  woensdag, 12 oktober 2011 om 16:44

  hoi allemaal

  het is bijzonder hoe iedereen een stukje van zich zelf hier prijs geeft om elkaar te helpen.

  ik zou me even voor stellen:

  ik ben Sven en ik ben een documentair fotograaf. ik ben nu een project aan het opstarten over automutilatie. dit is voor vele een onbekend iets woordoor er ook veel onbegrip is. ik wil doormiddel van een fotoserie meer inzicht en begrip hiervoor creeren.
  ik ben hiervoor op zoek na mensen die hiermee worstelen of hebben geworsteld.
  als je hier interesse in hebt en hier aan mee wilt werken hoor ik het graag. ook hoor ik graag als je iemand weet die hier misschien interesse in heeft.

  voor meer informatie ben ik te bereiken via:

  svenzovoorts@gmail.com

  alvast heel veel dank

  groeten Sven Jacobs

• 92. nancyy  |  donderdag, 27 oktober 2011 om 16:08

  Heey girls

  Ik deed ook heel lang mezelf verwonden met een schaar. Ik knipte ik mezelf. Ik praat nu veel met een jongen van 18 en hij helpt me er over heen. Daar ben ik heel erg blij mee. Ik doe het nu 3dagen niet meer maar heb er veel littekens van. Die jongen heeft me heel erg geholpen in alles en ik hem. Hij heeft me gesmeekt om er mee te stoppen en ik doe het. Hij heeft gezegd dat het niks oploste en bij het begin geloofde ik het niet. Maar ik begin het steeds meer te begrijpen.

  Voor als je wil praten over je gevoel of problemen ik kan helpen nancydekip@hotmail.com

• 93. elvira  |  zaterdag, 19 november 2011 om 01:17

  ik weet niet precies meer wat ik moet doen. ik snijd mezelf nu elke avond. niet omdat ik het niet onder controle heb. want zo voelt het wel. ik wil gewoon afleiding van mijn down-gedachtes. ik snijd steeds meer. maar ik raak een beetje out of space. aangezien ik heel voorzichtig moet doen zodat niemand het kan zien tijdens gym ofso.
  het verbaast me hoe blind mensen kunnen zijn. maar misschien ligt dat gewoon aan mijn omgeving. misschien ben ik nog meer afgezonderd van de rest van de wereld dan ik in eerste instantie dacht.
  ik weet niet precies waarom ik dit opschrijf. misschien omdat ik tenminste kan doen alsof er iemand luistert. alsof het iemand opvalt dat ik bij elke keer dat iemand die plekken aanraakt, ik mijn adem inzuig. dat ik verstijf, hopend dat ze niet zullen bloeden. dat ik bang ben bij de gedachte van alle reacties zodra iemand het per ongeluk opmerkt.
  ik word gek van mezelf. heb ik de controle nog of niet meer?
  ik heb hulp nodig. dat is de enige gedachte die af en toe nog komt opdagen. maar meer dan dat ook niet. hulp zoeken is niet echt mijn sterkste kant. ik probeer mijn leugen te leven. maar ik word er zo gek van. ik weet dat het niet hoort. dat ik echt met iemand moet gaan praten. maar ik ben dat zelfmedelijden-gedoe zat. de volwassenen met wie ik heb gepraat (onder dwang) zijn nou niet echt de mensen die ik zou vertrouwen.

• 94. Lindsey  |  zondag, 18 december 2011 om 14:01

  Ik was er vroeger altijd tegen, tegen snijden. Maar nu doe ik het zelf. Het is begonnen toen ik hele harde ruzie had met men beste vriendin. We hadden wel vaker ruzie. En het kwam altijd terug goed. Maat deze keer niet. Ik had men excuses aangeboden. Maar ze zei dat ze die niet kon aanvaarden.Ze zei ook dat ik haar te veel zeer had gedaan. Ik was er kapot van! Ik begon kei hard te wenen.Maar ik zei tegen m’n eigen gij moet nu niet wenen want gij bent het slachtoffer niet dat is je vriendin! Dus stop nou me zielig te doen! Ik begon te zoeken naar een straf. En het enigste wat ik kon bedenken was mezelf snijden. Ik sneed me 3 keer per dag. Ik moest het tegen iemand vertellen. Ik zei het tegen m’n andere vriendin. En ze zei dat ik er onmiddellijk mee moest stoppen! Ik beloofde aan haar te stoppen. Maar de volgende dag deed ik het weer. de drang was te groot. Het begon allemaal eerst met kleine krasjes. Maar al gauw moest ik weer aan m’n neef denken. Die vorig jaar zelfmoord pleegde. De oorzaak weet niemand.Ik heb hem niet veel gezien en juist daarom doet het heel veel zeer. Dus ik sneed z’n naam in men arm. Ik dacht dat dat zou helpen om er over te geraken. Maar dat was maar even. En het werd steeds erger en erger grotere sneden. Maar elke dag kan ik het niet weerstaan om het niet te doen.
  Ik weet niet hoe ik moet stoppen. ik wil wel stoppen voor het nog vele erger wordt maar ik weet niet hoe.

• 95. Just Me  |  woensdag, 28 december 2011 om 18:20

  Lindsey, de enige manier om het te laten stoppen is om het tegen iemand te vertellen! Vertel het je moeder, vader, tante, oom, vertrouwenspersoon op school.. vertel het een volwassene die je vertrouwt of kan vertrouwen. Zij kunnen je steunen, je naar een speciaal opgeleide persoon sturen om je te laten stoppen met snijden.
  Het is slecht. Natuurlijk, dat spreekt voor zich, maar het lost je problemen niet ook, het maakt het erger. Zoals je zelf al zei, het helpt maar EVEN, je kan er niets meer winnen. Behalve de aandacht die je nodig hebt om over het verlies van je vriendin te komen, van je neef. Je kan met de ouders van je neef praten, misschien zal het opluchten, zie je dat je niet de enige bent die verward is.
  Je verdient helemaal geen straf! Je hebt ruzie gemaakt, oké. Je hebt je excuses aangeboden, oké. Je hebt er spijt van, meer kan je nu niet doen. Je kan misschien een brief naar je beste vriendin schrijven, vertellen hoeveel spijt je hebt, of uitleggen waarom je verward bent. Hoe het verder gaat weet je dan niet, maar dat is alles wat je kan doen.
  Vertel het iemand. En stop met het snijden. Het helpt niet.

• 96. cindy  |  vrijdag, 6 januari 2012 om 19:04

  beste meisjes/jongens,
  ik heb mezelf de 1e keer gesneden op mijn 12e verjaardag… ik was 8 jaar toen ik hoorde van mijn mama dat ze een relatie had met een vrouw. ik vond dat het helemaal niet erg natuurlijk, want ik heb mijn papa nooit gekend, en daarna werd ik mishandeld,… toen we bij mama haar lief gingen wonen, was ze zo leuk, tenminste, dat dacht ik… het ging steeds slechter. als mama gaan werken was, sloeg ze me, ik moest heel het huis kuisen.
  ik was 8 jaar en had zelfmoordgedachten!! op mijn 12e verjaardag, had ik iets gedaan (kweet nie wat), en ze sloeg me gewoon bewusteloos op de grond! ik werd wakker in mijn kamer, de deur was op slot. het was vakantie en mijn stiefmoeder had mama wijsgemaakt dat ik bij een vriendin gaan slapen was en dat ik mijn deur op slot heb gedaan. zo kon ze dus mijn blauwe plekken niet zien. ik zette de televisie aan, en zag een documentaire over zelfverwonding, en ik dacht dat dat mijn redding was, ik ben nu ondertussen 14 jaar en ben er nog steeds niet mee gestopt, mijn siefmama had altijd gezegt dat ik niets waard ben, en dat ik lelijk ben, … ik ben dat beginnen geloven, heel mijn armen, benen, buik, staan vol met verwondingen! op een dag zag mama dat, en moest ik alles opbiechten. ik vertelden mama van mijn stiefmoeder…

• 97. cindy  |  vrijdag, 6 januari 2012 om 19:10

  beste meisjes/jongens,
  ik heb mezelf de 1e keer gesneden op mijn 12e verjaardag… ik was 8 jaar toen ik hoorde van mijn mama dat ze een relatie had met een vrouw. ik vond dat het helemaal niet erg natuurlijk, want ik heb mijn papa nooit gekend, en daarna werd ik mishandeld,… toen we bij mama haar lief gingen wonen, was ze zo leuk, tenminste, dat dacht ik… het ging steeds slechter. als mama gaan werken was, sloeg ze me, ik moest heel het huis kuisen.
  ik was 8 jaar en had zelfmoordgedachten!! op mijn 12e verjaardag, had ik iets gedaan (kweet nie wat), en ze sloeg me gewoon bewusteloos op de grond! ik werd wakker in mijn kamer, de deur was op slot. het was vakantie en mijn stiefmoeder had mama wijsgemaakt dat ik bij een vriendin gaan slapen was en dat ik mijn deur op slot heb gedaan. zo kon ze dus mijn blauwe plekken niet zien. ik zette de televisie aan, en zag een documentaire over zelfverwonding, en ik dacht dat dat mijn redding was, ik ben nu ondertussen 14 jaar en ben er nog steeds niet mee gestopt, mijn siefmama had altijd gezegt dat ik niets waard ben, en dat ik lelijk ben, … ik ben dat beginnen geloven, heel mijn armen, benen, buik, staan vol met verwondingen! op een dag zag mama dat, en moest ik alles opbiechten. ik vertelden mama van mijn stiefmoeder…
  ze verschoot ervan, en we zijn verhuisd. ik mama en mijn kleine zus… nu wonen we alleen, maat ik blijf het doen.. nu ben ik begonnen met hong.erstaking enzo.. om er mooi uit te zien… ik wil doodgraag met mensen praten!!
  ik heb hulp nodig!!
  ik ben 14 jaar en mijn emailadres is CindyStyllee@hotmail.be
  pliezzz, help mij xx

• 98. anoniem  |  zaterdag, 28 januari 2012 om 12:53

  ik doe het zovaak, omdat ik mezelf haat.
  andere haten mij,
  zoveel mensen veroorzaken problemen voor mij.

  Ik wil dood, ik snij mezelf
  de littekens is zo in paar dagen genezen.
  ik wurg mezelf. ik wil gewoon dood
  ik wil weg uit deze vreselijke kutleven.

  thuis gaat het heel goed,
  maar op school …….
  Allles is zo kut.
  Mijn hele leven gepest,
  er wordt geroddeld over mij.

  ik heb ze niks misdaan
  is het mijn uiterlijk?
  moet ik mezelf lelijk vinden?

  Ik vertelde het aan 1 meisje die ik vertrouwde,
  en toen ik haar dit vertelde.
  Ze vertelde alles door

  waardoor hele school het bijna weet.
  iedere keer kijk ik uit het raam en denk ik.
  zal ik springen of niet.
  want ik woon hoog

  wie zal mij ooit gaan begrijpen,
  ze zeggen ik lieg veel en ik stel me te veel aan.

  ik lieg niet en ik stel me ook niet aan,
  mijn leven is kut,
  en nog kutter als je nog chronische buikpijn hebt.

  ik wil zo graag weg van deze leven.

  niemand die mij ooit zal begrijpen….

Reageer

Blijf op de hoogte van de reacties via een RSS Feed