Automutilatie/ Zelfbeschadiging

64 Reacties Reageer op dit bericht

• 1. jip  |  Monday, 25 August 2008 om 00:38

  ff checken

• 2. christel  |  Saturday, 11 October 2008 om 08:34

  ik snij me zelf ook
  maar word wel steeds meer als je over je gevoelens moet praten
  dat heb ik dan
  maar school was er achter gekomen dus moet onder een terpie
  zit ik helemaal nie vn op tekijke:”(

• 3. Lizzy  |  Friday, 17 October 2008 om 13:35

  Ik doe al meer dan 4 jaar aan automutilatie, maar hoewel ik het nog steeds doe, heb ik het een plek gegeven en weet ik hoee ermee om te gaan.
  Ik vond vooral in het begin ht heel moeilijk om erover te praten; was bang dat ze me gek zouden vinden, het niet zouden begrijpen. Maar nu zo’n tijd later.. helemaal begrijpen doen mensen die het zelf niet doen het nooit, maar vaak gaan ze wel in gesprek en doen ze hun best ht een beetje te bgrijpen. Ik ben ook blij dat mensen het van me weten en praat er veel over. Als ik 18 ben wil ik als vrijwilliger gaan werken voor de LSZ (Landelijke Stichting Zelfbeschadiging.. check www.zelfbeschadiging.nl) Zij doen heel goed werk; informeren mensen en helpen mensen. Ze zijn heel erg bezig de taboe te doorbreken. Omdat zij mij heel erg geholpen hebben, wil ik hun ook gaan helpen en mijn ervaring met automutilatie omzetten in iets goeds..

• 4. Laura  |  Saturday, 1 November 2008 om 19:08

  Ik doe nu 5 maanden aan automutilatie.
  Ik heb het niet fijn thuis, en ik kan moeilijk met mensen praten. Ik ben erg in mezelf gekeerd. Ik loop dan met een gevoel rond, om van dat gevoel af te komen doe ik mezelf pijn. Mijn mentor is erachter gekomen en ik praat nu vaak met haar over mijn gevoelens en thuis. Het gaat wel beter, maar het is niet voorbij.
  Ik vind het echt moeilijk, maar ik heb er spijt van. Ik wil het niet, maar toch gebeurt het.
  Het lucht misschien voor een moment op, maar daarna krijg je spijt.

• 5. dolores  |  Saturday, 15 November 2008 om 20:47

  ik doe nu 3 jaar aan automutilatie, ik werd vroeger heel erg gepest. het is een paar keer zo erg geweest dat ik zelfmoord wilde plegen, gelukkig heb ik dat niet gedaan. een vriendin van mij is er achter gekomen, zij heeft me geholpen aan bureau jeugdzorg. die doen heel goed werk. mijn ouders weten het ook al. het gaat beter maar ik doe het wel nog steeds.
  ik wou even m’n verhaal kwijt aan mensen die hetzelfde meemaken. veel mensen van mijn school weten het en houden er rekening mee. echt begrijpen zulen ze het nooit. nadat ik mezelf heb gesneden heb ik wel spijt en voel ik me dom.
  ik heb nu acht maanden een vriend, ik heb het ‘m verteld. hij schrok wel… maar hij steund me en hoopt dat het goedkomt.
  ik hoopte eigenlijk ik contact te komen met iemand die hetzelfde meemaakt waar ik mee kan praten als ik het moeilijk heb en kan steunen als zij het moeilijk heeft.
  xxx

• 6. Pascalle  |  Wednesday, 19 November 2008 om 20:21

  Ik heb me ven mijn 18e tot en met mijn 39e gesneden. Nou kras ik alleen nog maar zo af en toe maar ik ben dankbaar dat dat snijden voorbij is. Vaak deed ik het omdat mijn’geestelijke’pijn”zo erg was dat ik liever lichamelijke pijn had. Maar soms was ik gewoon weg, leek het alsof ik niet meer leefde dus snee ik me en als ik dan bloed zag was ik gerustgesteld: ik leef nog. Eigenlijk gek want ik wou dood. Ik heb wel -tig keer geprobeerd zelfmoord te plegen, maar dat lukt me maar niet. Ik weet niet of ik daar blij mee ben maar goed.Ik snij niet meer en wil graag andere meiden helpen om het snijden los te laten.
  Groetjes Pascalle Veel sterkte

• 7. cynthia  |  Monday, 24 November 2008 om 16:15

  hai hai meiden ik doe zelf ook aan automultilatie al 8 jaar ben op mijn 10 e begonnen en ik weet nog steeds niet een andere manier om mijn verleden een plekje te geven en hoe ik ze zelf het beste kan uiten.
  als je in contact wilt komen met mij kun je een e mail schrijven okej groetjes en succes
  cynthia

• 8. Lisa  |  Thursday, 11 December 2008 om 14:24

  Heey meiden, ik vind het echt ontzettend goed dat jullie hier over je gevoelens durven te praten. En dat jullie het toegeven, en weten waarom jullie het doen. Een vriendin van mij doet het ook, en ik moet dus voor een meester ( hij weet het ook ) informatie zoeken hoe je iemand kunt helpen. Hebben jullie misschien tips.. ? Jullie leven immers in hetzelfde schuitje. Waar zouden jullie behoefte aan hebben. Nou allemaal veel succes. & please onthoud na de wolken komt de zon. xxx

• 9. Nina  |  Thursday, 11 December 2008 om 15:56

  ik snij mezelf ook.
  1 jaar ongeveer..
  ik heb me nu 4 dagen niet gesneden,
  en voel me harstikke kut.
  ik doe het vanwege dat ik gepest ben,
  en seksueeel misbruikt.
  ik ga binnen kort naar een vertrouwens
  persoon, dus hulp is onderweg!.
  of ik er vanaf kom, geenidee.
  succes.x

• 10. Amanda  |  Thursday, 11 December 2008 om 18:11

  Ik heb mezelf nooit gesneden, maar mijn beste vriendin deed dat wel. Voor mij is het heel moeilijk te begrijpen waarom iemand zoiets doet. Ik heb natuurlijk haar wel geholpen om met iemand erover te praten, want dit kon niet langer.. Ik wens jullie allemaal veel sterkte! En ga hulp zoeken..

  Liefss

• 11. .  |  Sunday, 14 December 2008 om 00:52

  ik doe het nu een klein beetje maar t gaat steeds iets dieper en komen sneetjes en ik heb toch steeds de drang om ht te doen.. ik weet dat ik moet stoppen want ik wil niet dat ik echt bloed krijg maar t lukt niet edht.. en nu?

• 12. mei-an  |  Sunday, 21 December 2008 om 18:01

  heey mensen,
  ik doe het ook bijna een jaar nu,
  ik zoek iemand voor op msn,
  ik wil er best vanaf maar weet niet hoe,
  ik ga niet naar een psygiater dat helpt tog niet.

  voeg me toe op msn,,
  mei-an_panda@hotmail.com

• 13. -  |  Sunday, 21 December 2008 om 23:08

  Hoi Mei-an,
  Ik zou wel met je willen MSNen,,
  Ik zal je toevoegen
  Xx

• 14. machie_tje  |  Sunday, 21 December 2008 om 23:56

  hey Mei-an
  ik ga je toevoegen op msn
  wil er ook wel over praten
  kheb ook hulp nodig

• 15. xxx  |  Monday, 29 December 2008 om 14:20

  hoi allemaal…
  ik snij mezelf ook, maar anders dan volgens mij de meeste hier weet ik niet zo goed waarom
  mss omdat ik me verlaten voel, want als dat gevoel sterk is doe ik het het diepst en met het meest kracht
  wat ik denk ik wel met de meeste gemeen heb is dat ik niet zo goed naar een huisarts durf te stappen

  ik weet eigenlijk ook niet of ik er wel mee wíl stoppen
  ik voel me er beter door dan als ik het niet doe..
  maar ik zou wel willen weten hoe ik dan de oorzaken van het snijden aan zou kunnen pakken
  zodat ik de behoefte gewoon niet meer heb en niet de gevoelens heb die het snijden veroorzaken ..
  maarrrr
  aangezien ik niet naar een huisarst durf te stappen omdat ik bang ben dat die me raar vind of dat die het aan mn moeder gaat vertellen weet ik niet hoe ik ervan af kan komen ..

  ik zou trouwens ook wel met iemand willen msnen !
  reageer maar, dan stuur ik mn msnadres (:

• 16. rock!  |  Thursday, 8 January 2009 om 17:48

  ik weet niet waar ik moet begingen en hoe ik me voel
  Het begon al in de eerste ofsow ik werd erg gepest zo erg dat ik niks meer met iemand
  Te maken wou hebben tot het zo erg ging dat ik na een anderen school ging alles ging goed hoewel ik niet veel vrienden had buiten school een meisje die er altijd voor me was hoewel ze zelf mishandelt werd dat vind ik erg.
  Ik voelde me altijd allen en was nooit blij met me zelf.
  Op de middelbare ik werd een beetje alto om dat ik die stijl super vond
  Maar er was bijna niemand zo ik werd erg gepest
  Ik had een paar vrienden die ik erg aardig vond!
  Ik was er blij mee ik kreeg meer vrienden buiten school hoewel het pesten me zo erg
  Onzeker makten.
  Een vriendin snijden in zich zelf eerst dacht ik echt omg hoe kan je dat doen
  Ik vind super erg!
  Ik ging toch een keer proberen het deed zo pijn en ik wou het niet meer doen
  Na de vakantie in de 2 de was het gepest op gehouden
  Ik krijg super veel vrienden buiten school hoewel mensen op school waar ik mee omgin waren van school
  Wat ik erg vond
  En me vriendin van vroeger was heel ver verhuis naar Suriname!
  Ik kreeg een super vriendje super goede vrienden was altijd weg voelde me super!
  allen ik heb nooit met me ge voelen om kunnen gaan
  ‘tot het iets minder ging met mij en me vriendje ik voelde me er zo erg om en ik haate me self
  Altijd al!
  Tot ik toch weer ging proberen snijden
  En ik werd er verslaaft aan!
  Ik kreeg ruzie met hem al die mensen en ik raakte er weer veel vrienden kwijt mensen die me
  Haten ik snappen het niet wat deed ik! Iedereen mocht me vrienden ze was
  Super in mij ogen en ik niks
  Elke dag meer snijden tot ik niet kon stopen ik voelde me zo erg
  Ik kreeg een vriendin die het zelfde erg deed en die hielp me erg
  Maar ik haatte me nog steeds ik kreeg ruzie heel erge
  En het ging steeds slechter
  En nu nu voel ik me op dit moment erg slecht maar
  Me moeder weet het en ik word geholpen het was erg mogelijk om
  Tegen me moeder te vertelen
  En me vriendje had het door geluld en iedereen dacht dat ik deed voor
  Aandacht dus niet!
  Ik schaamde er me dood voor en voelde me elke dag erger
  Ik hoop dat ik snel geholpen word en alles wat iemand tegen me
  Zegt doet me pijn en vooral als ze weten dat niet super met je gaat en
  Dan dit zegen
  Dat vond ik erg hoe kun je ik bedoel ik weet hoe erg dit is en ik
  Deed zo me best om te stopen en hoe harder ze door gingen over dat snijden hoe dom ik was
  Hoe erger het werd en ik miste me ex zo erg toen uit ging na een paar maanden nog
  Iemand kan zegen stopen maar voor mij is dat niet zo manlijk!
  Ik wil er graag met mensen over praten die me snappen en zorgen dat ik nooit meer doe
  Wand ik weet dat het super gevaarlijk is.
  En niemand merkt ooit iets aan me ik zie er uit als een super
  Vrolijk meisje.

• 17. Evanescence  |  Monday, 19 January 2009 om 22:46

  Hee mensen, ik ben een meisje van 16 jaar bijna 17.
  Ik heb me zelf 2 jaar lang met een schaar verwond.
  najah de eerste x was om een stomme film & ik wou weten hoe dat was en voelde. Heel me arm heb ik eronder gedaan.
  Later werd het steeds erger dat was toen ik in de 3e kwam. Had elke dag bijna rusie met me ouders over nix. En me gevoelens kon ik toen alleen maar weg snijden op die manier vond ik mijn rust. Maar dat werd van kwaad tot erger. Ik werd er verslaafd aan & ook iemand hoefde maar 1

• 18. Evanescence  |  Monday, 19 January 2009 om 22:57

  Hee mensen, ik ben een meisje van 16 jaar bijna 17.
  Ik heb me zelf 2 jaar lang met een schaar verwond.
  najah de eerste x was om een stomme film & ik wou weten hoe dat was en voelde. Heel me arm heb ik eronder gedaan.
  Later werd het steeds erger dat was toen ik in de 3e kwam. Had elke dag bijna rusie met me ouders over nix. En me gevoelens kon ik toen alleen maar weg snijden op die manier vond ik mijn rust. Maar dat werd van kwaad tot erger. Ik werd er verslaafd aan & ook maar 1 iemand hoefde wat te segge en jah hoor weer een paar sneden erbij. Ik bleef so maar door gaan en heel me arm ziet er niet meer geweldig uit. Ik heb een donkere huid dus de littekens zie je erg goed zitten. Droeg altijd een lange trui met mouwen of wel van die armwarmers op polsbandjes.
  Tot op een dag dat ik het niet meer aan kon en het moest vertellen tegen een vriendin. Ze was erg geschrokken ‘tuurlijk dat zou ik ook doen’. Ze probeerde me te helpen maar gwn op een 1 of andere manier hielp het niet omdat ze gwn niet wist hoe ik me voelde. In mijn klas zat er ook een meisje die het zelfde had als mij en door haar heb ik heel veel steun gehad zij wist hoe ik me voelde & wrom zij begreep mij.
  Ik heb er totaal geen spijt van jah het klinkt raar maar als ik naar me littekens kijk dan denk ik aan die vriendin van mij. Ik doe het nu niet meer ben er zelf van af gekomen met hulp van een vriendin tuurlijk heb ik mijn terug vallen nog steeds dat ik er gwn zin in heb gwn 1 sneetje. Dat heb ik 1 x gedaan en het waren er gelijk 5 dikke. Als ik een terug val heb pak ik iets uit de vriezer en leg het tegen me pols aan & geloof me dat is zeker geen lekker gevoel.
  Heel veel mensen begrijpen niet wrom iemand zoiets doet. Maar het is niet omdat ik dood wil tuurlijk denk ik er wel aan maar het is omdat ik het lekker vind. Gwn een verslaving. Net zo als drugs maar ik doe het weer door met gevoelens eruit te snijden.
  Maar vergeet niet wie je allemaal verlaat al je dierbaren. er zijn genoeg mensen met wie je kan praten erover. Echt waar en nooit de hoop opgeven.

  xxx een meisje dat van rock houd..!

• 19. Evanescence  |  Monday, 19 January 2009 om 22:59

  O vergeet niet: Tijd geneest wonden maar de littekens zullen er altijd blijven…!!!!

• 20. Marleen  |  Sunday, 8 February 2009 om 00:58

  Hey meiden,
  Ik heb ongeveer 3 jaar aan zelfbeschadiging gedaan.. Dit was een heftige tijd.. en ook mijn enige weg om mijn gevoelens te uiten..
  Toch kwamen mijn ouders hier achter en hebben me naar een therapeut gestuurd..
  Nu gaat het erg goed met me ben erg verranderd in mijn zijn, zelfbeeld, en mijn karakter is sterker geworden..
  Ik ben erg blij met deze verbetering, maar het vervelende is dat de verleiding altijd blijft zeuren in moeilijke tijden..
  toch probeer ik dit vol te houden en dat gaat tot nu toe nog goed.
  Toch hoop ik dat iedereen z’n problemen kan oplossen en eruit kan komen.. of tenminste kan groeien en je problemen proberen te verwerken:) .. want ook al blijft de verleiding.. het is de moeite waard..

  xx M’rln

• 21. m  |  Friday, 27 February 2009 om 17:30

  Ik doe ook aan automutilatie
  ik deed het voor het eerst in de brugklas toen mijn vriendin zelfmoord wou plegen.
  Zij snijd zichzelf ook en in die periode voelde ik me heel slecht.
  Ik vind mezelf ook veel te dik en heb een tijdje niks meer gegeten maar mijn vriendinnen kwamen daarachter en die hebben dat tegen de schoolcounciller gezegt.
  Nu vertel ik het ze gewoon niet meer als ik me vervelend voel want ik ben bang dat ze weer naar de counciller gaan.
  Mijn vriendin probeert nu te stoppen met snijden daarom probeer ik het ook niet meer te doen om het haar niet moeilijker te maken maar soms lukt het niet en ik weet niet of ik het haar nou moet vertellenals ik het weer doe of niet..

  xx m

• 22. leanne  |  Sunday, 1 March 2009 om 01:37

  ik doe het al 7 jaar lang,
  het verpest me zelf, ik kan nooit meer zwemmen of korte t-shirts - rokjes aan want alles zit onder,

  zonde, maar ik kan gewoon niet zonder..

• 23. Kiara  |  Tuesday, 3 March 2009 om 21:33

  Automutilatie is voor mij een manier om mijn angsten te uitten. Het heeft me zo veel geholpen, maar ook zo veel in de problemen gebracht. De eerste keer dat ik er mee begon was zo’n twee jaar geleden (ik ben nu 15) het was heerlijk! Een paar jongens uit mijn klas zagen mijn sneden, en begonnen me emo te noemen, het was zo beschamend. Ik wilde me niet meer snijden, maar het lukte niet, de druk was zó groot! Ik heb een paar keer een zelfmoordpoging gemaakt, maar ze mislukten. Het was een opluchting, maar het voelde ook rot.
  Ik had mezelf voorgenomen niet meer te gaan snijden, en gooide al mijn scherpe dingen waar ik me aan kon bezeren weg. Dat was het begin van een nieuwe start.
  Ik was ‘clean’ voor een half jaar. Maar de boze buien, schreeuwen tegen mijn ouders, depressieve gedachtes, het snijden. Nu begint alles weer opnieuw, want ik ben laatst een hele belangrijke jongen in me leven kwijt geraakt door een stomme fout… Ik voel me er lekkerder door als ik snij,, maar wanneer ik een uur later naar me sneden kijk denk ik: hoe heb ik dit ooit kunnen doen :S
  Ik denk dat ik er nooit meer van af kom, en zou niet weten hoe het is om er van af te zijn. Maar de toekomst heeft nog veel te brengen.

  Dankjewel [:
  als er mensen zijn die met mij willen praten ergens over, mogen me mijn msn vragen in een berichtje

• 24. AnoniemMeisje  |  Tuesday, 3 March 2009 om 23:29

  Ik heb mezelf ook gesneden. Ik heb nog vaak neigingen maar doe het dan niet omdat ik dan snel een vriendin die ervan weet bel of mail.. Ik heb het haar zelf verteld.. Het was zo moeilijk en ik ontzettend veel gehuild, maar het is wel goed als je nog neiging tot automutilatie hebt. Zo kan zij/hij je helpen. En dat lucht echt heel erg op. Natuurlijk moet je wel de goede persoon uitkiezen, waarvan je weet dat die het niet verder verteld, waarbij je mag huilen en iemand waarvan je weet dat je altijd mag komen. Dat lijkt heel moeilijk, maar op het moment dat je echt iemand nodig hebt, dan lukt dat wel!

• 25. doroty  |  Thursday, 12 March 2009 om 23:34

  ik deed het altijd omdat mijn emotionele pijn erg was dan werd door het snije mijn lichamelijke pijn erger en vergat ik de emotionele pijn weer tegedetijd dat mijn lichamelijk pijn over was. maar ik zit de laatste tijd weer zwaar kut in mijn vel, en wil het daardoor weer gaan doen. de drang wordt met de dag en met de uur erger. maar toch wil ik het niet meer, omdat het alleen maar erger wordt als ik het wel doe. maar ik kan er niks aan veranderen. het is een monster die van binnen zit die roep voor voedsel, maar ik wil mijn lichaam niet vergiftigen. wat kan ik er aan doen. ik wil het niet meer doen. ik wil ervan af blijven.

• 26. elvira lindner  |  Saturday, 14 March 2009 om 02:51

  Ik heb mezelf 6 jaar gesneden. Van mijn 13e tot mijn 19e. Ik ben nu 20 en kan gelukkig zeggen dat ik er vanaf ben. Niet door therapie ( wat ik wel volg), niet door mijn vriend maar door mijn eigen wilskracht. Niemand kan je laten stoppen met zelfbeschadiging. Je moet het zelf willen en er de voordelen van in zien.

  Ik hou erg van zwemmen en dat is voor mij een van de redenen om er mee te stoppen. Maar ook gewoon dat het niet fijn is om wonden te hebben. Het jeukt, gaat weer open onder de douche, je beddengoed en kleding zit snel onder het bloed. Ik word blij als ik zie hoe trots en opgelucht mijn moeder is als ze ziet dat ik geen nieuwe wonden heb maar alleen oude littekens.

  Echt, je doet niet alleen jezelf, maar ook andere mensen pijn als je jezelf beschadigd. Als ik nu de behoefte heb om mezelf te beschadigen geef ik er gewoon niet aan toe, het is een knop die je moet omzetten. Het niet meer willen om jezelf pijn te doen en je wonden te moeten verbergen. Je kan alleen je eigen leven nemen en je beslissingen nemen. Ik heb besloten om gelukkig te worden.

  Groeten elvira

• 27. anoniem  |  Wednesday, 18 March 2009 om 20:22

  bij mij begon het met dat ik geen vrienden meer had, het ging niet goed op school, en word/werd gepest.
  ik zit nogsteeds in dezelfde situatie, sinds kort snij ik mezelf, ik voel me toch even iets beter.
  ik ben nog niet zo ver dat ik er erge littekens van krijg (heb ik het idee) en veel voel ik er niet meer van.
  maar ik schaam me wel, ik moet mijn ouders ook steeds smoesjes vertellen, over dat ik gevallen ben ik de bosjes of dat ik niet weet waar het vandaan komt..
  ik moet het nog zien te verbergen ook, zo in de zomer:S
  het is moeilijk, maar voel me even beter..

• 28. meidenwerkster  |  Thursday, 19 March 2009 om 14:46

  lief anoniempje,
  Bedank dat je je verhaal hebt achter gelaten. Ik wil je aanraden om voorzichtig te zijn met jezelf! Je hebt maar 1 lichaam en daar moet je zuinig mee zijn meisje!
  Is er iemand met wie je kan praten? Weet je wat het is, je zoekt hier je uitvlucht in maar zie je nu niet dat je jezelf dubbel pijn doet? Als je meer hulp zoekt kan je ook altijd contact opnemen met het JIP, een link naar de site staat op de homepage van deze site.
  sterkte!
  liefs,
  Angela

• 29. meian  |  Thursday, 19 March 2009 om 18:12

  mensen,
  please voeg me maar niet meer toe,
  die mensen van de site willen dat bericht niet verwijderen…
  maarjah dat was het:p
  xx

• 30. angie  |  Sunday, 22 March 2009 om 02:02

  ik heb me 5 jaar lang op verschillende manieren verwond van krassen en snijden tot me hand breken, ik ben blij dat ik ervan af ben, achteraf heb ik er spijt van en besef ik dat het zo zonde is om je eigen lichaam te beschadigen. mensen kijken en vragen als je een shirt met korte mouwen aan hebt en ik schaam me daar voor!
  maar ik las ook een berichtje over dat hulp toch niet hielp,
  het helpt wel als je de therapie krijgt wat bij je past!
  en daar door kun je aan onderliggende problemen werken wat overigends mij heel veel inzcht heeft gegeven.
  het is en blijft moeilijk om niet toe te geven aan de drang om mezelf wat te doen maar afleiding help echt!

• 31. doroty  |  Monday, 23 March 2009 om 20:25

  sorry angie maar daar ben ik het jammer genoeg niet mee eens… ben 3 a 4 jaar bij jeugdzorg geweest en bij mutshardt stichting (weet niet precies hoe je het scrhijft) maar daar kijken ze niet naar jouw en wat voorn hulp ik als individu nodig had… maar dat boeit niet want ik help nu andere mensen beter dan dat ik meself help of ben geholpen:P

  ik wil wel zeggen dat het heel moelijk is om het niet meer te doen.

• 32. sikr  |  Sunday, 29 March 2009 om 23:08

  Dag,

  Ben een 37 jarige vader van 2 prachtige dochters en de man van een mooie lieve vrouw, sinds 16 december ben ik opgenomen in een UCP (psychiatrische kliniek) voor problemen op het werk en met mezelf, sinds 6 weken ben ik mezelf aan het krabben, zo erg dat de littekens duidelijk zichtbaar zijn, de pijn soms niet voor te stellen is.
  Het is iets wat ik nog nooit gedaan heb en weet ook niet meer precies waarom ik ermee ben begonnen.
  Het valt me op dat er veel jongeren zijn die dit doen en kom weinig volwassenen tegen?, is het dan echt iets voor jongeren en ben ik een buitenbeentje op dit gebied?.
  Ik heb het sinds kort (2 weken) verteld aan mijn vrouw en ze is er voor mij en begrijpt mij, ook heb ik het er met mijn psychiater en psycholoog over gehad maar voel me niet begrepen, niet serieus genomen, en dat is een naar gevoel, en gevoel waardoor het erger wordt.
  waar ik naar op zoek ben is, volwassenen die hetzelfde hebben als mij.
  Overigens iedereen mag wel reageren, ik denk dat iedereen wel het gevoel heeft van onbegrip.
  Sinds een aantal dagen voel ik me erg schuldig, waardeloos en haat mezelf.

  Sikr
  sikr@hotmail.com

• 33. doroty  |  Monday, 30 March 2009 om 21:17

  ik ben vandaag weer begonne…:( was net juist zo blij dak ut niet meer deed…:(
  ik haat dit egt…:(
  waarom kan ik niet normaal worden…?:(
  kan iemand mij helpen:’(
  ik wil niet…

• 34. meidenwerkster  |  Tuesday, 31 March 2009 om 13:05

  Lieve Doroty,

  Wat vreselijk voor je dat je je zo rot voelt! Laat je niet gek maken meisje, ook voor jou komt het goed. Misschien kan je toch hulp zoeken bij bijvoorbeeld het Riagg of de GG&D deze instanties zijn vaak makkelijk te bereiken en kunnen je verder helpen. Heel veel succes en je bent niet alleen!!!
  liefs
  Angela

• 35. doroty  |  Tuesday, 31 March 2009 om 15:51

  nee ik heb genoeg van die kut instanties,
  heb 4 jaar bij jeugdzorg gezeten, en bij de mutshart stichting(weet niet precies hoe je het shcrijft) maar toch heb ik der geen baad bij gehad, maar ik kan het wel alleen, als ik maaqr vertrouwen heb.

• 36. Pascalle  |  Thursday, 2 April 2009 om 22:09

  Ik heb al eerder gereageerd en toen ging het echt goed met me. Ik snee niet meer en ook het borderliner zijn had ik dankzij medicatie en gesprekeen met een psychiater en een casemanager redelijk onder controle. Maar nou willen ze met mijn medicatie gaan rommelen en raak ik helemaal in paniek. Voordat ik medicatie slikte werd ik elke dag wakker met het idee ik wil dood. Heb dan ook heel vaak geprobeerd een eind aan mijn leven te maken. Ik wil die gevoelens niet meer terug, ik ben er bang voor. Met als gevolg dat ik mijn paniek wil weg snijden. En dat die gevoelens weer terug zijn voelt als een mislukking. Maar ik ben ook heel boos op die 2 personen die dit verzinnen. Ik wil het niet en aangezien ik het GGZ als een dienstverlenend bedrijf zie en ik ben de client horen ze naar mij te luisteren en dat doen ze niet voldoende vind ik. Nou ja morgen een gesprek met mijn casemanager en dan horen jullie het wel. Groetjes

• 37. doroty  |  Sunday, 5 April 2009 om 20:14

  pascalle, sterkte.
  maar maak het wel duidelijk wat jij eist en wat je verwascht van hun.
  dan moeten ze wel luisteren.
  en anders dien je klacht in.
  heel veel sterkte, en suc6

• 38. Serona  |  Wednesday, 8 April 2009 om 17:23

  Alohaa,

  Sinds kort snijd ik mezelf,
  Niemand weet er van.
  Ik heb elk moment van de dag de nijging om mezelf weer te snijden, maar het word lente en dan ben ik bang dat iedereen littekens enz ziet.
  Dus ik probeer om het niet meer te doen, dat is me al een paar weken gelukt.

  x.Serona

• 39. meidenwerkster  |  Thursday, 9 April 2009 om 11:55

  Lieve Serona,
  Wat knap van je dat je het al een aantal weken volhoud om niet te snijden! Volhouden hoor! Je hebt het echt niet nodig, je kan zonder, dat heb je nu zelf gezien. Hou je sterk!
  liefs Angela

• 40. Jillerd  |  Wednesday, 15 April 2009 om 20:33

  Pf, ik probeer keiveel moeite te doen om ni te snijde enal, ma khaat het hier thuis, dus ik moet het wel doen..
  Ik heb het gevoel datk der nooit vanaf geraak ;s
  iemand tips? ;s
  ma langs dn ene kant willek ook nie stoppe maja ;s
  xx

• 41. doroty  |  Wednesday, 15 April 2009 om 22:31

  ik sanp je, dat heb ik ook.
  kun je er niet over praten met iemand die je sppr goed vertrouwd…? want dat lucht ook kei vaak op.
  ik heb ook kei vaak geneden en sow maar het maaakt ut uiteindelijk wel allemaal erger…

  hou de moed erin en geef niet op…

• 42. tessa  |  Monday, 20 April 2009 om 21:49

  hee,
  ik snij mezelf nou ongveer ander halfjaar.
  heb veel hulp gehad ook vn jeugdzorg enzo,
  maar niks hielp.
  soms voelt hetgewoon als een drang.
  alleen kan nou geen t-shirtjes meer aan,
  en me moeder blijft maar zeuren dat het te warm is voor een vest of een trui.
  xx

• 43. Mariam  |  Tuesday, 21 April 2009 om 12:15

  Hallo,
  ik volg op dit moment de opleiding verpleegkunde en zit in mijn 3e jaar.
  wij doen op dit moment een project over automutilatie, en waar wij naar op zoek zijn is iemand die hierover wilt gaan vertellen over zijn of haar belevingen.
  wij moeten uit eindelijk een presentatie hierover houden op 1 juli 2009.
  als er iemand geinteresseerd is zou je dan een e-mail willen sturen naar lela_mariam@live.nl?

  groetjes mariam

• 44. Pascalle  |  Tuesday, 21 April 2009 om 14:20

  Hallo meiden, ik heb het gevoel weer terug bij af te zijn. Het is niet zo heftig meer, dus niet echt snijden meer krassen. Maar ja ook dat roept vragen op (waar ik me niks van aantrek, begon gewoon eens een keer door het raam gevallen). Met het mindere van mijn medicijnen zien ze toch nog even af. We gaan nu voor de EMDR(eye movement hupeldepup).Maar dat gaat pas in mei gebeuren dus kan ik nog een beetje sparen. De vorige keer dat ik ging stoppen met snijden had ik van alles verzonnen om mezelf te belonen. Als ik een week niet sneed mocht ik een bos bloemen van mezelf kopen, elke maand een sieraad en na drie maanden als het echt gelujkt is iets wat je bijzonder mooi vindt. Misschien een tip voor jullie?! En ga als een gek met wasco(die breken niet zo snel) krassen op papier, of lage flessen met kracht in de glasbak smijten, tegen een boom schoppen, kortom probeer jezelf te waarderen (makkelijker gezegd dan gedaan) en let niet op andere mensen. Laat ze maar kijken ze snappe er toch de balle niet van. So what.
  Heel veel sterkte Pascalle

• 45. anna  |  Friday, 1 May 2009 om 22:46

  ik snij mezelf best vaak alleen veel mensen denken dat ik het doe omdat ik mijn littekens niet goed kan verbergen heeft iemand tips om het beter te verbergen of smoesjes

• 46. doroty  |  Thursday, 7 May 2009 om 16:39

  gewoon niet doen anna,
  daar ben je beter mee geholpe.
  ik deed het ook kei lang.
  en elke x dieper en dieper.
  maar daar los je niks mee op.
  ik moet nu ook nog steds proberen om te stoppen.

• 47. doroty  |  Tuesday, 19 May 2009 om 10:52

  help mij!!!!!!
  wat moet ik doen…
  ik word gek van mijn moeder, en wouw der bijna in elkaar slaan en alles…
  ik ben weer begonnen met mezelf te snijden…
  maar ik maak alles alleen maar erger…
  ik weet echt niet meer wat ik moet doen…
  kan iemand mij misschien helpen…
  aub ik smeek het ik weet echt niet meer wat k meot doen

• 48. Denies.  |  Sunday, 31 May 2009 om 20:23

  Hoi meiden,
  Na lang denken.. Heb ik me er toch overheen gezet om hier een keer een berichtje te plaatsen..

  Als ik dit allemaal lees, word ik best bang, bang om er niet meer vanaf te komen, wat ik soms wel en soms niet wil..
  Als je je kut voelt, lucht het ( in mijn ogen) echt op..

  Mijn vader weet er vanaf en een paar goede vriendinnen, die het zagen en merkte dat ik vaak een polsbandje om had en als ze me pols pakte, ik dan erg pijnlijk keek..

  Ik zat vanmiddag, weer hier over te praten en te kijken op google wat automutilatie nu echt in hield, zo ben ik op de deze site gekomen en zit er sinds vanmiddag al op te kijken en te lezen hoe sommige meiden hier mee omgaan en hun verhalen. Als eerst wil ik zeggen;
  Respect voor iedereen die hier zijn/haar verhaal kwijt kan..

  Ik doe dit al zo’n 2 jaar.. Eerste heel weinig, haast nooit, maar sinds een paar maanden steeds meer en meer..
  De reden dat ik hier mee ben begonnen is, dat ik me zelf niet kan uiten en praten vreseljk vindt.. De pijn terug voelen van eerst..
  Ik voel me heel sterk als ik het heb gedaan, maar een dag erna heb ik spijt, weer een plek op me pols erbij..

  Ik loop sinds kort ook bij de GGD. Niet uit mezelf, maar via school ben ik daar gekomen. GGD kwam kijken hoe het bij iedereen ging en merkte mijn piolsbandje op.. Het voelde zo vertrouwd bij die vrouw, dat ik het heb gezegd.. Ik ben er pas 2x geweest dus ben nog niet veel geholpen.

  Ik hou er eigenlijk helemaal niet van, om zoiets op internet te gooien, maar ik denk dat mensen die hier reageren, elkaar snappen..
  Wat een goede vriendin misschien niet kan begrijpen.. Ookal heb ik een paar hele lieve vrienden rond me heen!

  Sterkte meiden, hou jullie sterk en probeer er mee te stoppen. Geluk maak jezelf, je kan ook gelukkig zijn zonder te snijden, alleen die knop, moet je zelf maken en door die te maken, moet je sterk in je hoofd zijn.

  xoxox Denies

• 49. Doroty  |  Monday, 22 June 2009 om 10:29

  help mij!!!

  ik ben alweer begonnen en ik word er gek van. ik heb ook al poging tot zelfmoord gedaan, maar dat heeft jammer genoeg niet geholpen. ik moet ook echt stoppen met snijden want mijn wonden en littekens worden steeds erger, groter, en dieper. ik weet niet meer wat ik moet doen, want het snijden geeft mij rust, alleen ik weet dat het slecht is en dat ik het niet moet doen. maar het is een verslaving voor mij geworden, ik zit ook weer te denken om zelfmoord poging te doen, alleen ik ben dat het dalijk weer niet lukt, en dan weet ik niet wat ik moet doen, want als menden der achter komen heb ik vette problemen. want ik heb er wel al met mijn moeder erover gepraat, maar daardoor voel ik me nog schuldiger, want het klinkt best wel kut als je te horen krijgt, dat je dochter zelfmoord wilt plegen, en zich zelf snijdt.

  maar ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen, die instanties helpen ook al niet, dus daar heb ik ook geen zak aan, ik wil van deze kut school af, ik weet niet meer wat ik moet doen of waar ik naar toe moet. want mijn beste vriendin wilt mij wel helpen, maar ik heb van haar vriend gehoordt dat zij het zielig vindt en dat zij niet weet wat ze moet doen, omdat ze dat vroeger ook heeft gedaan. ik weet dat ze het goed bedoelt maar daardoor krop ik juist weer alles op. mijn moeder durf ik het niet meer te vertellen want ik heb het gevoel dat ik haar dan teleur stel. ik weet echt niet meer wat ik moet doen. ik wil gewoon een normaal leven kunnen lijden, maar dat lukt mij nooit. en daarom ben ik steeds dieper en harder gaan snijden, en wil ik ook weer een zelfmoord poging doen. maar ik heb ook een zusje waar ik zielsveel van hou, en dalijk haat ze mij, als zij erachter komt wat ik wil doen

• 50. Doroty  |  Monday, 22 June 2009 om 10:34

  sorry, dat ik zo uitflipte. en dat het misschien nergens op slaat. maar ik moest het er ff uit gooien. sorry dat ik zo lastig was. maar het moest ff.

  mijn excuses voor mijn gedrag maar ik wist ff niet wat ik moest doen. dus ik moest het ff kwijt.

• 51. Eduard  |  Wednesday, 8 July 2009 om 14:40

  Hallo allemaal .

  Om te beginnen ik ben Eduard, ikzelf heb hier niks mee te maken, maar mijn vriendin had kinderen die hier aan deden in haar klas, ik ben dus gaan uitzoeken of het veel gebeurd en het blijkt dat het toch veel gebeurd. Je hoort er alleen niks van.

  Misschien dat jullie er niks aan hebben maar ik wil toch even kwijt dat als er een keer iemand wil praten met een persoon die er buiten staat, die geen vooroordelen heeft, dan zou je mij kunnen toevoegen op MSN: Eduard_bar@hotmail.com

  En Dorothy het is juist goed als je het er ff uit kan gooien, uit ervaring weet dat erover praten kan helpen.

• 52. silvia  |  Thursday, 30 July 2009 om 16:03

  Ik heb een vraagje. Ik heb een vriendin die ook aan automutilatie deed, zij is nu een jaar gestopt. Ze heeft het een paar keer met mij erover gehad en ze zij dat ze wilde stoppen en of ik haar wilde helpen met dit ‘project’. ze wilde liever geen professionele hulp, omdat haar ouders het niet mochten weten. Uiteraard wilde ik haar steunen, en ze is nu al een jaar gestopt. Laatst wilde ze weer met me praten, ze vertelde dat ze sinds ze gestopt is zich regelmatig om de kleinste dingen echt heel ‘kut’ voelt. Ze geeft aan wel sterk genoeg te zijn om niet met die aanleiding weer te snijden, maar ze krijgt steeds vaker huilbuien. Nu zou ik graag willen weten of dat komt doordat zij haar emoties nog niet goed kan plaatsen of iets dergelijks. Is dit een nasleur ervan ofzoiets? En wat kan ik doen om haar te helpen?

• 53. kim  |  Thursday, 27 August 2009 om 15:35

  Ik doe nu meer dan 12 jaar aan automutilatie. Nu ben ik 22 jaar. voor hulp moet ik lang wachten ( zeer lange wachtlijst ) net heb ik weer bijna gesneden, kon mezelf tegenhouden. voor iedereen die snijd weet hoe moeilijk dit is. alles is makkelijker als je snijd. je hebt geen controle dat is bull shit. je hebt juist geen controle en dat weet je, daarom snij je , omdat je weet dat je nergens controle over hebt en dus ook niet op het snijden. het enige wat helpt is als je weer controle krijgt over de rest. maar dat is lekker makkelijk gezegd.
  je snijd niet voor de lol, het is moeilijk en dan wil je aan jezelf bewijzen JIJ HEBT HET MOEILIJK EN DAAROM SNIJ JE, het is een zelfmoordpoging maar zonder de zelfmoord.
  je denkt aan zelfmoord maar wil eigenlijk nog niet dood, en daarbij is snijden een goed middel. het is het beste wat je kan doen als je met die gedachte zit.
  maar het zal je geen goed doen, eenmaal begonnen is het net als drugs!
  doe het niet! het is wele degelijk verslavend want er komt hierdoor een stof naar buiten via je hersenen die hetzelfde is als dat je drugs neemt, daarom is het verslavend!
  daarom voel je je goed na het snijden! maar eraf komen is moeilijker!
  doe het niet!

• 54. mosa  |  Tuesday, 1 September 2009 om 14:09

  Hey, ik begrijp dit, ik snij zelf ook.. als je ooit wil praten, hulp wilt, wij zijn lotgenoten.. je bent welkom!

  krassen(punt)1talk(punt)net/forum(punt)htm

• 55. elloo  |  Sunday, 13 December 2009 om 20:05

  dit klopt niet: ze zegt dat automutilatie niet verslavend is , maar dit is het wél!
  als je dit doet komt er een stof vrij : endorfine.
  deze zorgt ervoor dat je weldegelijk verslaafd geraakt aan zelfverminking

• 56. lynnn  |  Sunday, 17 January 2010 om 20:50

  hoi ik ben 12 jaar en doe ook aan zelfbeschadiging.
  ik had een vriendje maar heb het uitgemaakt en toen ben ik begonnen mezelf te snijden. ik zit op een internaat omdat ik ver weg van mij school woon. ik heb het 4 dagen gedaan met een schaar. ik zit op een techniek school en ik heb mezelf ook gesneden met metaal. mijn achterneef heeft het ook gedaan maar hij begrijpt me niet! niemand begrijpt me waarom ik dit doe… op internaat waren ze erachter gekomen en zo zijn mij ouders er ook achter gekomen. ik moest naar een soort van dokter en hij zei: ,,ieder mens heeft een ziel. en die ziel zit verspreid in het hele lichaam. jouw ziel (mijne dus) zit alleen in je hoofd waardoor je je verward voelt.” hij heeft eigenlijk wel gelijk want ik weet gewoon niet wat ik voel en ik voel me nu nog erger dan eerst!! xx

• 57. Anna  |  Saturday, 23 January 2010 om 01:25

  Oh allemaal is het zooo herkenbaar!!
  Helaas,
  ik heb ook een zelfmoord poging gedaan maar mislukt dus en op sgool kwamen ze erachter nah nog meer shit ensow en ik natuurlijk alles ontkennen maarja de wonden gaan steeds dieper en bn bang dat het ooit een x te diep is…..#

• 58. Anne  |  Thursday, 15 April 2010 om 14:22

  Hi meiden. Ik ben nu 15 jaar en automultileert sinds haar 12e.

  Ik was vroeger erg in mezelf gekeerd, en kon daarom moeilijk met mensen praten. Ik was er nooit zo’n voorstander van. Ik vond het maar belachelijk, een beetje met iemand gaan zitten praten die je totaal niet kent. Ik had veel ruzie thuis, school ging bagger en alles leek wel fout te gaan. Ik zag het niet meer zitten, en geprobeert zelfmoord te plegen, maar dat is uiteindelijk niet gelukt. Mijn ouders wisten er ook van er vonden dat ik het beste met iemand kon gaan praten. Na veel geruzie en drma heb ik toch de stap gezet op te gaan zitten praten met een vrouw die mij er van af wilt helpen. Het snijden is minder geworden, maar wel dieper en sterker.

  Ik ben nu 15, en heb nu 9 maanden therapie. Soms heb ik van die momenten dat alles naar de hel mag, maar andere dagen ben ik ernorm vrolijk.

  Het is moeilijk om er mee te stoppen, dat weet ik. Het is ook erg zwaar is de zomer, als je de littekens ziet. Mensen zullen dat altijd wel een beeld van je trekken.

  Als je wilt praten, kan dat altijd;
  love_horse_love_@hotmail.com

• 59. ilona  |  Friday, 23 April 2010 om 01:35

  heehee

  in iedereen zit wel een puntje om te stoppen
  je moet er voor gaan, ik weet dat het moeilijk is
  ik heb vanaf mijn 12e tot mijn 21e geautomutileerd
  echt een rot periode uit mijn leven, ik was net een half jaar gestopt toen ik een autoongeluk kreeg.
  dat heeft me beseft dat het leven splinterdun is en ik er voor altijd af wou zijn tuurlijk lukte mij dat niet
  maar ik ben nu anderhalf jaar zonder, ben er echt blij mee!

  als jullie willen praten mag dat

  ilonavandevijver@live.nl

  dikke knuffel

• 60. Danielle  |  Friday, 14 May 2010 om 19:09

  Heey allemaal,
  ik snijd mezelf ook. Mijn moeder is aan kanker overleden en ik heb het daar heel erg moeilijk mee! Ik ben hulp gaan zoeken bij mijn menthor en heb daar echt heel veel steun aan! Het voelt heel erg goed om het er met iemand over te kunnen hebben! Ik zou jullie allemaal willen zeggen, zoek ook hulp, het lucht heel erg op! En allemaal heel veel sterkte en succes!

  Groetjes!

• 61. Chantal  |  Sunday, 23 May 2010 om 22:36

  Automutilatie is niet leuk, begin er gewoon nooit aan. En zeker niet om de zielige redenen waar mensen het tegenwoordig om doen (no offence voor de mensen met een “goede” reden, niet dat dit het goed maakt, want je moet het sowieso niet doen, maar even om een verschil aan te duiden)

  Liefs,.

• 62. Chantal  |  Sunday, 23 May 2010 om 22:38

  Op mijn website is ook veel informatie te vinden over automutilatie en hoe je er mee kan stoppen. Ook verschillende stoornissen worden er besproken.

  http://www.automutilatieam.webs.com/

  Liefs,.

• 63. Laura  |  Tuesday, 25 May 2010 om 20:12

  Ik ben 12 en ik snijd me ook,,

  Als je met me wilt msn’en of mailen ofzo reageer dan even

  Het leven is niet altijd leuk, maar hou vol ! Het is inderdaad moeilijk, en ik weet ook niet hoe ik verder moet. Maar er zijn áltijd mensen die wel van je houden !

  Xxx

• 64. Eduard  |  Friday, 28 May 2010 om 01:14

  Laura ik wil wel met je msnen, een stukje terug heb ik al een tijd geleden ook een bericht hier neergezet, Lynn die iets verderop staat heeft mij toegevoegd en die heb ik kunnen helpen en daar is ze me heel dankbaar voor en nu zijn we echt hele goede vrienden geworden!

  Zo zie je maar weer dat zelfs met een wildvreemde op msn praten zin kan hebben!

  Voeg me maar toe: Eduard_bar@hotmail.com
  Ik wil ook wel jou toevoegen als je me je mail geeft.

  Mvg,
  Eduard

Reageer

Blijf op de hoogte van de reacties via een RSS Feed