verhaal van de maand juni: Mijn vakantieliefde!
Mijn vakantieliefde!
Hallo iedereen,
Afgelopen zomervakantie ben ik voor drie weken naar Sevilla in Spanje geweest met twee vriendinnen van mij. Het was een hele leuke tijd. We leerden een paar jongens kennen in het hotel waar we verbleven. In het begin negeerden we ze en gaven ze totaal geen aandacht. We waren daar om lekker te genieten van de stad en het weer en niet van de jongens. Maar na drie dagen vonden we het toch wel leuk om tijd met ze door te brengen. Zij woonden namelijk daar en zo konden ze ons mooi naar de leuke en mooie plekjes brengen in Sevilla. Ook vonden we de jongens heel erg leuk.
Er was een jongen die mij ook heel leuk vond. We spraken heel vaak af en deden van alles samen. De vakantieweken vlogen voorbij. Het waren drie hele leuke weken, maar had mezelf voorgehouden het daar ook bij te houden.
Twee dagen voordat we weg zouden komen, vroeg hij mij om mijn nummer om contact met elkaar te houden als ik weg zou gaan. In het begin twijfelde ik hieraan, omdat ik niet wist wat ik ervan moest denken. Maar ik had een hele leuke tijd met hem doorgebracht en wou hem ook niet kwijt. Ik besloot toen om mijn nummer te geven.
Ik was alweer een weekje terug in Nederland en begon weer met werken. Af en toe dacht ik nog terug aan mijn vakantie in Sevilla en aan de jongen die ik daar leerde kennen. Ik kreeg er dan een raar gevoel bij, maar wist niet wat het was. Een paar dagen later kreeg ik een telefoontje van hem. En weer een paar dagen belde hij me weer. En dit werd steeds meer en vaker. We hadden hele leuke gesprekken. Ik bleef vrij oppervlakkig, maar toch vond ik het heel erg leuk om zijn stem te horen en gezellig met hem op MSN gesprekken te voeren.
We waren alweer een paar maanden verder toen hij me vroeg wanneer we elkaar weer zouden zien. Ik gaf aan dat ik in maart een weekje vrij was en dat het me wel leuk lijkt om weer naar Sevilla op vakantie te komen voor een weekje. Hij was superblij om dat te horen. Ik dacht altijd rustig aandoen met relaties, niet te hard van stapel lopen, want een lange afstandsrelatie is niet altijd makkelijk en leuk. Maar toch vond ik het ook heel erg leuk om hem dan weer te zien. De maanden vlogen voorbij en het was eindelijk maart. Ik ging voor een weekje op vakantie en niet zomaar op vakantie. Ik vond het heel spannend allemaal, maar wist niet waarom. Eenmaal daar aangekomen, kwam hij me ophalen van het vliegveld. Ik mocht bij hem blijven logeren en leerde ook zijn familie kennen. Hij noemde mij zijn vriendin. Ik wist niet wat ik ervan moest zeggen, maar liet het toe. Heel zijn familie was heel vriendelijk en ze waren heel gastvrij. Ik had een super gezellige weekje. Aan het einde van mijn vakantie, vroeg zijn familie ook wanneer ik weer op vakantie zou komen. Ik kon hier helaas geen antwoord op geven, want weet nooit van te voren wanneer ik vakantie heb van school. Ik nam afscheid van iedereen en hij bracht me naar het vliegveld. Aangekomen op het vliegveld zei hij tegen mij dat hij me zal missen en dat hij van mij houd. Het werd heel even stil, maar toen ik hel goed naar mijn hard luisterde wist ik dat ik hetzelfde voelde voor hem. Ik zei tien ook dat ik ook van hem hield en dat ik hem zal missen. We namen afscheid en beloofden elkaar zodra het kan op te zoeken.
Eenmaal terug in Nederland belden we elkaar elke dag en spraken we elkaar via MSN. We konden over van alles heel goed praten en konden veel met elkaar lachen. Tot op een dag. Hij belde mij, maar deed heel vreemd. Hij was boos en reageerde dat op mij af. Ik begreep totaal niet wat hij er aan de hans was. De volgende dag precies hetzelfde. Ik kon niet meer met hem praten zoals we dat altijd deden. Alles wat ik zei, werd hij boos om en hij wilde me ook niet meer spreken. Hij zei opeens ook dat hij het uitmaakt en dat ik niet meer aan hem moest denken en hem maar moest vergeten. Hij zei dat het toch nooit iets zou worden tussen ons, omdat hij helemaal in Spanje woont en ik in Nederland. Dat was de enige uitleg dat ik kreeg van hem en toen kon ik hem niet meer bereiken. Zijn telefoon stond uit en op MSN was hij ook nooit meer online. Ik wist niet wat er allemaal was gebeurt en kon het ook niet begrijpen. Nu nog steeds niet. Als ik terug denk aan mijn tweede vakantie daar en dat ik bij hem mocht logeren en zijn ouders die zo lief waren tegen mij en alles. Ik weet gewoon niet wat ik ermee aanmoet. Hij heeft mij nooit de kans gegeven om mijn gevoel te vertellen en om te vragen wat er nou precies aan de hand is. En waarom hij geen contact meer wil met mij. Hij zei dat hij van mij hield.
We zijn nu alweer drie maanden verder en ik kan het nog steeds niet begrijpen. Ik mis hem ook ontzettend veel en ik dacht echt dat we van elkaar hielden en dat dit ging werken. Ik voelde me ook zo goed als we samen waren of als ik hem alleen al aan de telefoon sprak of op MSN. Kan nog steeds niet begrijpen hoe dit van de ene op de andere dag heeft kunnen gebeuren. Ik probeer hem nog vaak te bellen, te sms’en of te mailen, maar hij reageert helemaal niet meer. Het lijkt soms net of ik hem stalk (denk ik dan zelf).
Heb hem nu vorige week nog een sms’je gestuurd dat ik hem niet meer zal bellen, sms’en of mailen. Dat ik hem wel met rust zal laten en hem nog veel geluk toewens. Ik moet hem loslaten, want het heeft blijkbaar toch geen zin meer nog contact met hem te zoeken. Moest ook de eer toch aan mezelf houden, vandaar dat laatste berichtje nog. Toch denk ik nog elke dag aan hem en doet het nog evenveel pijn.
Nou dit was mijn verhaal over mijn vakantieliefde. Vinden jullie het ook niet een beetje vreemd hoe het gelopen is? Ik weet namelijk nog steeds niet wat ik er eigenlijk van moet denken.
Ik ben ook wel benieuwd naar jullie en of jullie ook vakantieliefdes meegemaakt hebben en hoe dat is verlopen bij jullie.
Groetjes
6 reacties dinsdag, 14 juni 2011