ik heb een probleem denk ik. nouja, een probleem..
ik ben 13 jaar, 1.72 m en 41 kilo. is dat te weinig ?
want ik voel me ontzettend dik. eerst woog ik 50 kilo,
ik was diep ongelukkig. ik wist niet meer wat ik met mezelf aan moest. ik was zó dik.
nu weeg ik 41 kilo, en ik ben nog steeds niet tevreden.
mijn vriendinnen zeggen dat ik zo goed ben,
maar ik kan het niet geloven.
heb ik nu een probleem?..

xxxxx

Wat helpt kinderen op de basisschool om te gaan met het niet willen eten?
Hoe ervaar je zelf op dit moment het niet willen eten?
Welke oplossingen zie je zelf voor het niet willen eten?
Welke houding wens je van de leerkracht, ouders of anderen om je heen?

Ik hoop op antwoorden op bovenstaande vragen.
Daarbij zou het geweldig zijn als je een stukje wil schrijven over de voor jouw meest ideale situatie wat betreft je eetgewoontes. Stel er zou een wonder gebeuren, je wordt ’s ochtends wakker en je hebt je nog nooit zo goed gevoeld! Wat zou er dan anders zijn? Heb je al wel eens een stukje van dit wonder meegemaakt? Wat deed je toen? Wat deden anderen toen?
Uiteraard mag dit anoniem gebeuren.

Ik hoop op reacties!Hopenlijk kan ik kinderen in de klas helpen dankzij jouw medewerking/hulp!
Alvast bedankt!

Juf I.

heb een tijd lang alles uitgekotst,
ik woog 50 en nu gelukkig nog maar 45, graag wil ik er nog iets af maar kan het ook op een gezonde manier?
want ik ben er best vaak ziek door geweest.
ik ben 14 jaar trouens.

vorige zomer had ik echt een hele dunne buik, en kon hem met mijn handen omvangen, nu kan dat niet meer, en dus durf ik niet meer in bikinie omdat ik bang ben dat mensen het zien.

x

ik heb een probleem, de laatste tijd ben ik héél vel met me gewicht bezig..
waarom? omdat ik niet tevreden ben met mezelf..
ik ben 17 jaar en ik ben 1.60 (of iets langer) en ik weeg 47.. ik heb geen idee of dit gewicht hoort by mijn lengte, maar ik vind het teveel, ik streef naar 39..
als ik voor die spiegel sta, sja. . het klopt gewoon niet!! ik ben nu denk ik een jaar aan het kijken naar mezelf, wat er beter kan.. ik heb altijd gekeken naar america’s next top model, ik werd daar erg door geïnspireerd omdat ik zelf ook zo wou worden..
maarja, alles is anders op tv hé.. daar heb ik me snel over heen gezet omdat dat de realiteit gwoon niet is..
maar.. sinds ik in de 4e klas kwam op me school, elk meisje uit me klas was gewoon mooi.. en dat was wél realiteit….
ze waren allemaal echt mooi, lang dun.. kom ik aan met me korte benen en dikke lichaam…
sinds dien wou ik gewoon zoals hun zijn, en ik weet dat je niet naar andere mag kijken, dat je mooi bent zoals je zelf bent..
maar ik kan gewoon niet tevreden met mezelf zijn..
sinds twee maanden terug eet ik alleen nog maar appels,tomaten en sla.. ik doe alles stiekem, maar me beste vriendin heeft alles gevolgd, ik moest het toch aan IEMAND kwijt, en dat kon ik dus echt niet bij mijn moeder, ( ik heb 3 jongere zusjes) en die zien mij als voorbeeld, ik weet dat ik slecht bezig ben, en daar wou ik hun niet mee lastig vallen.. snapje?
maar nu ik mijn vriendin ook niks meer vertel, moet ik het toch kwijt..
maar ik was aan het vertellen, ik eet dus nu zo 2 maand alleen ‘groenvoer’, en dan ook geen bord vol, nee, …
ik krijg avond eten niet weg, het is TE veel…. als ik thuis wel moet mee eten, dan spuug ik het erna weer uit.. ik kan het niet binnen houden, ik wil het niet binnen houden..
me moeder en me zusjes krijgen nu wel argwaan omdat ze me nu 2 weken op de lip hebben gezeten.. damn.
en nu ik een vriendje heb, die zal ook wel walgen van hoe ik eruit zie.. ik trek dit niet..

ik heb de behoefte om met iemand te praten..
zou iemand me willen helpen? ik kan dit niet zo…

aej__@hotmail.com daarop kunnen jullie me toevoegen, dankjullie.

Ik snap goed wat jullie bedoelen. Ik ben zelf ook heel erg bezig geweest met afvallen. Het is naar mijn idee allemaal begonnen toen mijn moeder op kamp was met haar school. Toen ging ik overdag niks eten en alleen nog ’s avonds eten, omdat mijn vader dan thuis was. Daarna ben ik wel weer gaan ontbijten, maar het is to begin dit jaar niet meer zo geworden als het daarvoor was. Ik liep in die tijd bij school maatschappelijk werk, maar daar durfde ik het niet te vertellen. Zij heeft op een bepaald moment gezegt dat ze me niet verder kon helpen met de problemen die ik had en heeft toen gezegt dat ik het beste naar een psycholoog kon gaan. Ik ben toen met mijn ouders naar de dokter geweest en die heeft me doorverwezen naar een psycholoog. Daar ben ik sinds november geholpen. Zij heeft mij geholpen met het eten en ook met de andere problemen die ik had, want ik was heel erg onzeker omdat ik gepest was in de 1e. Toen ben ik langzaam mijn eten weer gaan opbouwen, want ik at alleen nog avondeten en af en toe at ik ’s morgens iets.
Ik ben toen eerst minder op de weegschaal gaan staan, want dat deed ik eerst iedere dag. Daarna ben ik ook minder op etiketten van producten gaan kijken, eerst keek ik erna nog wel op het etiket, tegenwoordig kijk ik af et toe nog op het etiket, bijvoorbeeld als het een nieuw product is dan doe ik et vooral uit nieuwschierigheid.
Uiteindelijk in januari is het mij gelukt om weer voldoende te gaan eten, minimaal 3 maaltijden per dag en dan nog 2 tussendoortjes.
Inmiddels heb ik de gesprekken afgesloten bij de psycholoog en ik heb af en toe mijn ups en dows, maar ik probeer wel voldoende te blijven eten.
het moment dat ik het lichtste woog, woog ik nog 46,5kg inmiddels weeg ik rond de 49kg en ik ben 1.70m, dus ik weeg nog te licht, maar ik vind het belangrijker dat ik weet dat ik voldoende eet als dat ik een goed gewicht bij mijn lengte heb.

Mijn advies is om met de dokter er over te praten en er ook zelf wat aan proberen te doen. Bijvoorbeeld minder letten op wat je eet en wat er in zit, jezelf minder wegen dat soort dingen.
Uiteindelijk lukt het wel, als je maar in jezelf gelooft.

sterkte x Lisanne

Sinds ik naar de middelbare school ging doet dit mij wel veel pijn, ik wordt niet meer uitgescholden, ik heb het super gezellig en heb veel vrienden.

Ondanks dat ik nu eigenlijk niks te klagen heb, ben ik nu wel heel erg onzeker. Zo erg zelfs dat ik sinds een paar maanden geleden steeds meer op mijn eten ben gaan letten. In het begin nog onschuldig: de ettiketjes lezen, vet voedsel niet meer eten.

Maar uiteindelijk keek ik in de spiegel en dacht:
‘ik ben zo dik, ik moet afvallen!!”

Dus ben ik binnen een paar weken 4 kilo afgevallen.
Afvallen geeft mij een soort van zekerheid, als ik s’ochtends aangekomen ben, ookal is het maar 100 gram, voel ik me slecht, heel slecht. Ookal weet ik dat ik helemaal niet dik ben, is er toch een soort gevoel in mijn hoofd dat zegt:”je bent dik, je bent een varken, je mag niet eten” Ookal weet ik dat afvallen op deze manier heel slecht is, voelt de honger en de pijn die ik ervan krijg toch beter dan dat ik denk dat ik dik ben doordat ik niet ben afgevallen. Het lijkt wel een soort van verslaving. Ik wil er mee stoppen maar het is moeilijk, wat kan ik doen?

x-anoniem

PS: Ik ben 170 cm en weeg nu 55 kilo

Liefs Ikke