De maand december is een feestmaand en een dure maand!
Wil je een leuk feest geven maar heb je niet zoveel geld te besteden?
Maak een schatting wat de feestdagen gaan kosten. Het is handig om voor elke uitgave een apart potje te maken.
Laat je gasten hun eigen drank meenemen terwijl jij voor een lekker hapje.
Heb je ruzie of heb je je dierbare al een tijd niet gesproken?
De tijd van kerst en oud&nieuw is bij uitstek een goede periode om oude relaties weer te verbeteren.
Weet je niet goed wat je moet doen? Kom eens naar het JIP en vraag het een van de JIP medewerkers.
Nog op zoek naar een bijbaantje? Probeer het bij TNT, iemand die kerstbomen verkoopt of een cateringbedrijf.
Oude en nieuw vieren? Tijdens de feestdagen is er zat te doen! Een groot feest, gezellig met vrienden en familie uit eten, een avondje naar het theater, of bowlen. Met de CJP pas krijg je veel korting! Kijk hiervoor eens op: www.cjp.nl
Cadeautip: Koop je cadeaus niet vlak voor kerst, het kost je dan veel meer tijd door alle drukte.
Een leuk persoonlijk cadeautje kan soms veel leuker zijn dan een dure tegoedbon. De medewerkers van het JIP wensen je alvast fijne feestdagen en een gelukkig nieuw jaar!
vrijdag, 2 december 2011
Mijn avontuurlijke reis in Marokko…
Marokko 2011
Deze vakantie zou anders worden dan normaal. Casablanca, Marrakesh, Agadir, zeer toeristische plekken. Ik zat in Temara en dan niet in een hotel met een mooi zwembad en alle service, maar bij een gezin thuis. Mijn nicht die dit gezin al langer kent is van plan om daar te gaan wonen. De uitnodiging die ik kreeg om een keer mee te komen kon ik zeker niet afslaan!
Eenmaal aangekomen op het vliegveld Casablanca werden wij hartelijk ontvangen door de vader en de twee zoons van het gezin. “Welcom to Marocco” en vier zoenen van iedereen. Met de auto ongeveer nog 1,5 uur gereden naar Temara, waar een grote tajine stond te wachten op ons. Met je handen aten we allemaal uit één gedeelde tajine en wat was dat lekker!!!
Onze kamer was al helemaal klaar gemaakt en de moeder was maar al te blij dat we er waren. Helaas spreek ik geen Frans en spraken de ouders geen engels, maar met wat steek woorden en gebarentaal kwamen we heel ver.
Ik had stroopwafels, bonbons (zonder alcohol) en theedoeken meegenomen. Ze pakten de cadeautjes niet uit in ons bijzijn,(waarschijnlijk uit beleefdheid) maar ze was er maar al te blij mee. Toch zei ze dat het niet nodig was en dat ik dat niet had hoeven doen, dat wij er waren was haar grootste cadeau.
De dag erna wederom heerlijk ontbeten, Chadischa (moeder) stond continue in de keuken. Ze zag er vermoeid uit en vertelde dat ze al jaren slecht sliep. Ze vertelde dat ze ook wel een dochter had gewild, zodat er iemand was die haar kon helpen in het huishouden, met koken etc. De mannen hielpen daarin niet mee, maar Akrim (vader) werkte elke dag 6 dagen in de week. De twee zoons hielpen ook niet mee, dit was wel iets waar ik aan moest wennen. Bij mij thuis moeten mijn broer en ik even veel doen.
Qua kleding kon ik mezelf zijn. Ik ging niet heel erg bloot uit respect voor de familie en waar ik was, maar het is zeker niet waar dat iedereen een hoofddoek draagt of een boerka. Op straat zag ik genoeg meisjes die gewoon in spijkerbroeken en korte shirts liepen, precies zoals in Nederland.Elke ochtend werd ik wakker van een man die keihard liep te schreeuwen op straat, hij verkocht ijzer en matrassen en dat riep hij rond. Ook een zwervende man liep altijd rond in de buurt en was aan het bedelen. Zodra Chadischa de bedelaar hoorde, rende zij naar het raam en gooide een muntje naar beneden. Dit was voor mij heel mooi om te zien. Chadischa vertelde mij dat je de armen moet helpen zoals bedelaars die echt niet kunnen werken en geen familie hebben, dat is je plicht.
In de bus kwamen regelmatig mensen die hun verhaal vertelde en liepen daarna langs zodat je hun geld kon geven. Een oude vrouw met een baby kreeg van bijna iedereen wat geld. Later was er een meisje van ongeveer 20 jaar en niemand gaf haar wat. Houssaine (zoon) vertelde dat zij gewoon kon werken en het dus niet nodig was om te bedelen.
Op straat werd van alles verkocht: speelgoed, cd’s, sieraden, eten, kleding etc. In sommige straatjes was het zo druk dat je er bijna niet kon lopen, maar dat bracht wel een gezellige sfeer met zich mee. De mensen konden meteen zien of je uit het buitenland kwam of niet en probeerde veel aan je te verkopen. Afdingen is iets was je dan echt moet, soms had ik daar veel moeite mee omdat veel dingen al zo goedkoop waren vergeleken met hier.
Wat mij erg opviel was dat de mensen allemaal tegen elkaar spraken op een manier alsof ze elkaar kennen. In Nederland zeg je vaak eerst: “Mag ik u iets vragen, hoe laat is het?” In Marokko ging dat heel anders. Dat beviel mij heel erg, de onderlinge sfeer en omgang tussen mensen vond ik juist heel fijn ook al verschilde het zo erg met hier in Nederland.
Overdag gingen we vaak buiten ergens wat eten. Jeetje, wat was dat goedkoop. Voor 3 euro had ik bord vol met kip, frietjes een salade en wat te drinken. Er liep een man voorbij die aan het zingen was en daarbij ook muziek maakte. Wij begonnen mee te klappen en gaven hem wat geld nadat hij een tijdje bij ons had staan zingen.
Het verkeer was een grote chaos. Hoe goed ik ook kan rijden hier in Nederland, ik durf het niet aan in Marokko. Van alles zie je op straat: fietsers, brommer, auto’s, vrachtwagens, lopende mensen en soms zelfs een ezel met een karretje er achter. Van een tweebaansweg maken ze zo een vierbaansweg, zelfs als het tweerichtingsverkeer is. De stoplichten werden totaal genegeerd en de toeters werden optimaal gebruikt.
Je had twee verschillende taxi’s; taxi’s die voor jezelf waren en taxi’s die je moest delen met andere. Uiteraard nam ik de taxi die ik moest delen, steeds werden er meer mensen opgepikt. We zaten al met z’n zessen in de auto, maar er kwamen steeds meer mensen bij. Uiteindelijk zat ik met vier andere achterin en er zaten nog vier personen voorin de auto! Met negen in de auto en dan zo in dat verkeer was best eng, maar zo leuk om een keer meegemaakt te hebben.
Het gezin waar ik verbleef had het best goed. Aan de buitenkant zag het huis er niet speciaal mooi uit, maar zodra je binnen kwam was het net een paleis. De Marokkaanse inrichting vind ik prachtig. De banken zijn oneindig en de kleden zijn heel mooi.
Toch is dat niet overal zo, een paar straten verderop heerste er echt armoede. Kinderen moesten een heel stuk lopen om water te halen, want dat hadden zij thuis niet. Er lag veel afval op de grond en de mensen hadden oude en vieze kleding aan. We gingen mee om een schaap te kopen voor het slachtfeest en dat was ook in een zeer arme buurt. Eerst gingen we thee drinken bij de familie thuis die het schaap verkocht. Het huis bestond uit één kamer met daarin twee matrassen, twee banken een tafel en een radio. Het dak was een simpele golfplaat en er was geen deur. Dit was echt schrikken, nu pas zag je hoe deze mensen moesten leven en hoe goed wij het hier hebben. En hoe weinig deze mensen te besteden hadden, toch waren zij zo gastvrij en wilde ze zelf dat we bleven eten.
Later in de week zijn we twee dagen een neef van de familie gaan bezoeken vlak bij het plaatsje Azemmour. Dit lag ongeveer 70 km. ten zuidwesten van Casablanca. Adil (neef) woonde daar in het huis van zijn oom die in Amerika werkte. Hij zorgde voor het onderhoud v/h huis en verzorgde ook alle dieren die zij hadden. Hij was heel blij dat wij er waren, omdat hij bijna heel het jaar alleen is daar. Hij kreeg ongeveer €120,- waar hij een hele maand mee moest rondkomen. Dat was bijna niet te doen vertelde hij. Uit de kraan en douche kwam ook alleen zout water, dus hij moest ook veel water kopen voor zichzelf en voor de dieren natuurlijk.
Adil was een hele lieve en rustige man die ook heel gastvrij was. Omdat hij altijd alles zelf moet doen, deed hij ook veel meer in het huishouden. Hij vertelde dat hij van jongs af aan altijd gewerkt had, omdat zijn vader weg was gegaan na de geboorte van Adil’s jongste zusje. En nu zit hij hier alleen, hij vertelde dat hij niet gelukkig is, maar dat hij zijn situatie moet accepteren om er het beste van te maken. Ook voor Adil heb ik veel bewondering, zijn verhalen raakte mij diep en ik vind het heel knap hoe hij ondanks alles nog in het leven staat.
Marokko was een super ervaring voor mij. Eigenlijk was één weekje veelte kort, want ik heb nog lang niet alles van Marokko gezien. Dat mijn nicht daar gaat wonen vind ik heel leuk, is voor mij ook meteen een vakantieadres. Ikzelf zou er niet kunnen wonen, daarvoor ben ik te gewend aan Nederland. Maar het is zeker een land wat ik vaker ga bezoeken….
Kan iemand zich herkennen in dit waar gebeurde verhaal??? Of heb je misschien plannen om zelf ooit naar Marokko te gaan?? Laat je dan horen…..
Groetjes, Nora
woensdag, 26 oktober 2011
Tip 1: Wil je je skills checken op het gebied van kunst, dans, fotografie, muziek, schrijven of theater? Ga eens naar de SKVR. Zij bieden een groot aanbod op kunst- en cultuurgebied. Zie voor meer informatie de website www.skvr.nl.
Tip 2:
Alle creatieve cursussen in Rotterdam op een rij: www.doedok.nl
Tip 3:
Niet veel geld om aan cursussen of uitgaan te besteden? Geen nood! Rotterdam heeft verschillende gratis zomerfestivals. Check ze allemaal op www.rotterdamfestivals.nl
Tip 4:
Sporten is fun! Sporten is gezond! Je krijgt er energie van, minder stress, je verbrand calorieën en je komt in contact met andere mensen. In Rotterdam heb je veel fitnesscentra en sportscholen waar je van alles kunt doen op het gebied van sport, kickboksen, thaiboksen, voetballen, dansen en noem maar op!
Heb jij ook nog nuttige tips? Laat je dan horen!!!
donderdag, 1 september 2011
Hallo meiden!
Mijn naam is Diana en ik ben 18 jaar. Ik ben half Nederlands en half Turks.
Ik ga na de zomer naar het MBO. En wil dan ook op kamers gaan wonen. Me school is ver van me huis dus ik wil iets dichtbij school hebben. Thuis gaat het ook niet goed..Dat is ook een reden waarom ik uit huis wil… Maar ik kan thuis niet praten met iemand die me hierbij kan helpen. In de Turkse gemeenschap is het niet gebruikelijk dat je op jezelf gaat wonen voor dat je getrouwd bent. Daarom kan ik het hier met niemand over hebben, en al helemaal niet met me broer en vader. Met me moeder lukt nog wel maar die weet toch dat ze me vader niet kan overhalen… Maar ja ik zie het niet zitten om nog langer thuis te blijven wonen, en met de problemen die er nu zijn kan ik me niet op me huiswerk concentreren..
Maar ik was vastbesloten, het was zover ik wilde op kamers!!! yes dacht ik bij mezelf eindelijk op mezelf, en lekker doen waar ik zelf zin in heb zonder dat me ouders, broers of zusje me in de weg staan. Lekker thuis komen wanneer wanneer ik wil en eten wat ik zelf wil… dat zag ik wel zitten. Het was tijd voor mezelf!
Nadat ik had besloten dat ik op kamers ging heb ik aan een vriendin gevraagd hoe zij het had aangepakt. Ik had dit ook aan een vriendinnetje Sanne verteld en die vond een super goed idee. Zij zag het de laatste tijd niet meer zitten thuis en was toe aan vrijheid. ook wilde ze net als ik een kamer dichtbij school maar ver weg van haar ouders. Nou daar waren we het in ieder geval over eens dus gingen we samen op zoek naar een kamer. We hadden aan een andere vriendin, die al op kamers woonde gevraagd hoe zij het had aangepakt. Ze woonde op een hele leuke kamer in het centrum van Rotterdam, voor een goeie prijs. Sanne en ik hebben haar meteen gebeld en gevraagd of ze ons kon uitleggen hoe ze dat had aangepakt?? Want ik wist me god niet waar ik moest beginnen. Ze had al eerder verteld over het JIP (Jongeren Informatie Punt in Rotterdam), waar ze een keer naar toe was geweest voor een geld cursus toen ze eenmaal op kamers was gaan wonen. Toen ze op zoek was naar een kamer is ze via haar docent doorverwezen naar het JIP, daar kreeg ze de kamer map. Al snel zag ze een kamer waar ze op reageerde. Ze heeft bij het JIP gebeld naar de verhuurder en een afspraak gemaakt voor een bezichtiging. Toen ze was gaan kijken heeft ze een vriendinnetje meegenomen. Ze zei ook dat ze dat als advies kreeg van het JIP, dat je iemand moet meenemen als je een kamer gaat bezichtigen. Nadat ze mij dat had verteld, ben ik samen met Sanne naar het JIP gegaan. Toen we daar binnen kwamen hebben we gezegd dat we op zoek waren naar een kamer. In de kamermap waren eigenlijk alleen kamers voor 1 persoon, terwijl Sanne en ik met ze tweeën de kamer wilde delen. Toen we verder keken zagen we dat er twee kamers werden aangeboden in 1 pand. He dachten we, daar kunnen we naar bellen!!! We hadden naar de verhuurder gebeld en een paar vragen gesteld, over de kamer. We hebben meteen een afspraak gemaakt voor de bezichtiging. Sanne en ik zijn samen gaan kijken naar de twee kamers. Ze zagen er netjes uit en we hadden ook nog een paar vragen gesteld aan de verhuurder. Of de prijs inclusief gas water en licht was, en of we hoe het zat met de borg? Wat we hoorden van de verhuurder klonk goed en we hebben naar de huurovereenkomst gevraag. We hebben die goed doorgelezen om niet voor verrassingen te komen staan. Nadat alles duidelijk was hebben we getekend.
Het was zover ik had eindelijk een kamer. Ik wilde zo snel mogelijk verhuizen, al voordat de zomervakantie voorbij was. Ik heb me vrienden ingeschakeld om te helpen met verhuizen. Dat ging al heel snel, binnen twee weken kon ik over. De eerste nacht op mezelf vergeet ik nooit meer, het was heel leuk maar aan de andere kant ook wel eng . Sanne was er nog niet en ik voelde me toch best alleen. Na een paar nachten ging dat gevoel weg en inmiddels was Sanne ook gekomen.
Ik dacht dat op kamer gaan heel goedkoop was maar dat is niet zo….
Ik had er nog niet eens over nagedacht dat ik maandelijks een vast bedrag moest hebben en opzij moest zetten om mijn vaste lasten te betalen.
De eerste maand dat ik op mezelf woonde wist ik niet wat ik zag! Echt ,ik kreeg brieven binnen van instanties waarvan ik nog niet eens het bestaan afwist. Ik wist me god niet waar ik moest beginnen?? De rekeningen stapelde zich op. Ik zit op school en heb een bijbaantje bij een supermarkt. Ik dacht dat ik het wel kon redden met me studiebeurs en bijbaantje, maar dat is vies tegengevallen!!! Ik hield bijna niks over. En de schulden liepen op. Ik had inmiddels een schuld van 2500,- euro lopen. Via me vriendin ben ik naar het JIP gegaan en uitgelegd wat er aan de hand was.
Toen ik hun vertelde wat er allemaal aan hand was en over me schuld, was voor mezelf ook duidelijk dat ik te snel op mezelf ben gaan wonen…
Het JIP vertelde mij over begeleid wonen. Dat is iets voor jongeren die op zich zelf willen wonen maar een steuntje in de rug krijgen van een begeleider. Toen ik dat eerst hoorde dacht ik, ja ik kan heus wel me eigen problemen oplossen. Maar dat is jammer genoeg niet zo…toen ik dat zelf besefte vond ik ook dat begeleid wonen beter was voor mij. Ik heb me gelijk ingeschreven bij hun.
Ik woon nu via begeleid wonen, en dat gaat wel veel beter. Me begeleider heeft een betalingsregeling getroffen met de schuldeisers. Als ik nu brieven krijg die ik niet zo goed begrijp, vraag ik aan me begeleider voor uitleg… Heeft iemand van jullie ook ervaring hiermee, of advies nodig over op jezelf wonen laat je dan horen! Ik heb inmiddels ervaring opgedaan over de do’s en dont’s over op jezelf wonen….
Groetjes,
Diana
dinsdag, 2 augustus 2011
Beste meiden,
Zoals jullie weten is de meidensite voor meiden en door meiden van ongeveer 12 jaar tot en met 25 jaar.
Vind jij het leuk om je ervaringen te delen, door een artikel schrijven of het verhaal van de maand?
Stuur dan een e-mail naar: meidenwebsite@live.nl
Groetjes,
Karima van de meidensite
vrijdag, 15 juli 2011
Stelling:” Mensen moeten zoveel mogelijk weten van elkaars cultuur om het te respecteren, want als je iets niet kent ben je er bang voor” Laat je mening horen meiden!!
woensdag, 13 juli 2011
Mijn vakantieliefde!
Hallo iedereen,
Afgelopen zomervakantie ben ik voor drie weken naar Sevilla in Spanje geweest met twee vriendinnen van mij. Het was een hele leuke tijd. We leerden een paar jongens kennen in het hotel waar we verbleven. In het begin negeerden we ze en gaven ze totaal geen aandacht. We waren daar om lekker te genieten van de stad en het weer en niet van de jongens. Maar na drie dagen vonden we het toch wel leuk om tijd met ze door te brengen. Zij woonden namelijk daar en zo konden ze ons mooi naar de leuke en mooie plekjes brengen in Sevilla. Ook vonden we de jongens heel erg leuk.
Er was een jongen die mij ook heel leuk vond. We spraken heel vaak af en deden van alles samen. De vakantieweken vlogen voorbij. Het waren drie hele leuke weken, maar had mezelf voorgehouden het daar ook bij te houden.
Twee dagen voordat we weg zouden komen, vroeg hij mij om mijn nummer om contact met elkaar te houden als ik weg zou gaan. In het begin twijfelde ik hieraan, omdat ik niet wist wat ik ervan moest denken. Maar ik had een hele leuke tijd met hem doorgebracht en wou hem ook niet kwijt. Ik besloot toen om mijn nummer te geven.
Ik was alweer een weekje terug in Nederland en begon weer met werken. Af en toe dacht ik nog terug aan mijn vakantie in Sevilla en aan de jongen die ik daar leerde kennen. Ik kreeg er dan een raar gevoel bij, maar wist niet wat het was. Een paar dagen later kreeg ik een telefoontje van hem. En weer een paar dagen belde hij me weer. En dit werd steeds meer en vaker. We hadden hele leuke gesprekken. Ik bleef vrij oppervlakkig, maar toch vond ik het heel erg leuk om zijn stem te horen en gezellig met hem op MSN gesprekken te voeren.
We waren alweer een paar maanden verder toen hij me vroeg wanneer we elkaar weer zouden zien. Ik gaf aan dat ik in maart een weekje vrij was en dat het me wel leuk lijkt om weer naar Sevilla op vakantie te komen voor een weekje. Hij was superblij om dat te horen. Ik dacht altijd rustig aandoen met relaties, niet te hard van stapel lopen, want een lange afstandsrelatie is niet altijd makkelijk en leuk. Maar toch vond ik het ook heel erg leuk om hem dan weer te zien. De maanden vlogen voorbij en het was eindelijk maart. Ik ging voor een weekje op vakantie en niet zomaar op vakantie. Ik vond het heel spannend allemaal, maar wist niet waarom. Eenmaal daar aangekomen, kwam hij me ophalen van het vliegveld. Ik mocht bij hem blijven logeren en leerde ook zijn familie kennen. Hij noemde mij zijn vriendin. Ik wist niet wat ik ervan moest zeggen, maar liet het toe. Heel zijn familie was heel vriendelijk en ze waren heel gastvrij. Ik had een super gezellige weekje. Aan het einde van mijn vakantie, vroeg zijn familie ook wanneer ik weer op vakantie zou komen. Ik kon hier helaas geen antwoord op geven, want weet nooit van te voren wanneer ik vakantie heb van school. Ik nam afscheid van iedereen en hij bracht me naar het vliegveld. Aangekomen op het vliegveld zei hij tegen mij dat hij me zal missen en dat hij van mij houd. Het werd heel even stil, maar toen ik hel goed naar mijn hard luisterde wist ik dat ik hetzelfde voelde voor hem. Ik zei tien ook dat ik ook van hem hield en dat ik hem zal missen. We namen afscheid en beloofden elkaar zodra het kan op te zoeken.
Eenmaal terug in Nederland belden we elkaar elke dag en spraken we elkaar via MSN. We konden over van alles heel goed praten en konden veel met elkaar lachen. Tot op een dag. Hij belde mij, maar deed heel vreemd. Hij was boos en reageerde dat op mij af. Ik begreep totaal niet wat hij er aan de hans was. De volgende dag precies hetzelfde. Ik kon niet meer met hem praten zoals we dat altijd deden. Alles wat ik zei, werd hij boos om en hij wilde me ook niet meer spreken. Hij zei opeens ook dat hij het uitmaakt en dat ik niet meer aan hem moest denken en hem maar moest vergeten. Hij zei dat het toch nooit iets zou worden tussen ons, omdat hij helemaal in Spanje woont en ik in Nederland. Dat was de enige uitleg dat ik kreeg van hem en toen kon ik hem niet meer bereiken. Zijn telefoon stond uit en op MSN was hij ook nooit meer online. Ik wist niet wat er allemaal was gebeurt en kon het ook niet begrijpen. Nu nog steeds niet. Als ik terug denk aan mijn tweede vakantie daar en dat ik bij hem mocht logeren en zijn ouders die zo lief waren tegen mij en alles. Ik weet gewoon niet wat ik ermee aanmoet. Hij heeft mij nooit de kans gegeven om mijn gevoel te vertellen en om te vragen wat er nou precies aan de hand is. En waarom hij geen contact meer wil met mij. Hij zei dat hij van mij hield.
We zijn nu alweer drie maanden verder en ik kan het nog steeds niet begrijpen. Ik mis hem ook ontzettend veel en ik dacht echt dat we van elkaar hielden en dat dit ging werken. Ik voelde me ook zo goed als we samen waren of als ik hem alleen al aan de telefoon sprak of op MSN. Kan nog steeds niet begrijpen hoe dit van de ene op de andere dag heeft kunnen gebeuren. Ik probeer hem nog vaak te bellen, te sms’en of te mailen, maar hij reageert helemaal niet meer. Het lijkt soms net of ik hem stalk (denk ik dan zelf).
Heb hem nu vorige week nog een sms’je gestuurd dat ik hem niet meer zal bellen, sms’en of mailen. Dat ik hem wel met rust zal laten en hem nog veel geluk toewens. Ik moet hem loslaten, want het heeft blijkbaar toch geen zin meer nog contact met hem te zoeken. Moest ook de eer toch aan mezelf houden, vandaar dat laatste berichtje nog. Toch denk ik nog elke dag aan hem en doet het nog evenveel pijn.
Nou dit was mijn verhaal over mijn vakantieliefde. Vinden jullie het ook niet een beetje vreemd hoe het gelopen is? Ik weet namelijk nog steeds niet wat ik er eigenlijk van moet denken.
Ik ben ook wel benieuwd naar jullie en of jullie ook vakantieliefdes meegemaakt hebben en hoe dat is verlopen bij jullie.
Groetjes
dinsdag, 14 juni 2011
Hallo allemaal,
Ik weet niet hoe ik precies moet beginnen, maar ik dacht laat ik maar een beginnetje maken en dan zie ik wel waar ik eindig met mijn verhaal. Misschien typ ik dit verhaaltje wel om ervoor te zorgen dat ik toch niet mezelf iets aan doe of iets dergelijks…
Waar het op neer komt, is dat ik er niet meer uit kom. Ik heet Sofie en ben net 20 jaar geworden. Ik zit op het Albeda College en doe Helpende Zorg en Welzijn niveau 2.
Sinds vorig jaar, zit ik diep in de schulden waar gewoon geen eind meer aan komt, lijkt het wel.
Twee jaar geleden moest ik van mijn moeder uit huis, omdat ik 18 jaar werd. Ze vond dat het tijd was voor mij om op mezelf te gaan wonen en me eigen keuzes te maken.
Omdat ik niet heel snel aan een kamer kon komen en geen idee had hoe ik dit moest aanpakken, ben ik bij mijn vriendin gaan logeren. Maar hier kon ik natuurlijk niet altijd blijven wonen en moest ik een oplossing zien te bedenken voor mijn probleem. Ik ben toen maar navraag gaan doen over waar ik eventueel op kamers kon gaan wonen. Maar ik wist ook dat ik veel meer geld nodig had om op mezelf te kunnen gaan wonen. Ik had namelijk gehoord dat er heel veel kosten aan verbonden zijn als je op jezelf gaat wonen.
Als ik namelijk op mezelf woon moet ik natuurlijk de huur, energie (gas en electra) en water kunnen betalen. Ook moet ik mijn eigen ziektekostenverzekering kunnen betalen (ik was toen net 18 geworden en dan moet je het zelf betalen). Daarnaast had ik ook een telefoonabonnement. Eenmaal een kamer gevonden heb ik een televisie- en internetabonnement aangesloten en dit moest ik ook elke maand betalen. En omdat ik nog op school zat, moest ik ook schoolgeld en boekengeld betalen. En ik ben iemand die graag op mijn figuur let en heb daarom ook een abonnement lopen bij een FIT FOR FREE vereniging.
Dit zijn dan nog alleen de betalingen die ik elke maand vast moet betalen. Daarnaast moest ik ook geld hebben om kleding en schoenen te kunnen kopen, boodschappen doen, make-up kopen en geld hebben voor het uitgaan. En als ik dan uitga, moet ik ook reiskosten betalen, want in het weekend is de OV-chipkaart niet gratis. En ik ben iemand die graag met de mode meega en veel spullen koop. Dit kan zijn een ketting, trui, maar ook een paar dure schoenen. Elke maand koop ik wel iets nieuws voor mezelf. Hier houd ik gewoon van..
Om al deze kosten te kunnen betalen, heb ik maar mijn inkomen bij de IB-groep (nu de DUO) vergroot en een lening aangevraagd. Daarnaast heb ik een bijbaantje moeten zoeken, want met het geld dat ik kreeg van de IB-groep, kwam ik niet meer rond. Maar doordat ik op school zat, kon ik alleen maar in het weekend werken en dit verdiende niet echt veel. Mijn inkomsten waren dus niet heel veel. Ik kreeg van de IB-groep ongeveer 640 euro en ik verdiende met mijn bijbaantje ongeveer 160 euro per maand. Mijn inkomsten zijn dus ongeveer 800 euro per maand. Dit lijkt heel veel, maar als je net als mij ervan houd om veel leuke dingen voor jezelf te kopen, vergeet je al heel snel dat je ook nog de belangrijke zaken moet betalen. En doordat ik er niet stil bijstond, heb ik heel erg veel problemen voor mezelf veroorzaakt, maar hier kwam ik pas een jaar later achter.
Ik vond het heel moeilijk om elke maand rond te komen. Mijn uitgaven waren altijd veel meer dan mijn inkomsten. Vaak was ik al aan het einde van me geld, maar hield ik een stukje maand over. En elke maand was dit hetzelfde… En als ik ging nadenken waar al mijn geld naar toe is gegaan, had ik vaak geen idee.
Elke maand probeerde ik in ieder geval de huur, energie en water te betalen om in mijn kamer te kunnen blijven wonen. Maar alle andere rekeningen kon ik maar niet betalen. Na twee weken had ik geen geld meer om die rekeningen te betalen. En na een half jaartje op mezelf te hebben gewoond, had ik al aardig wat schulden. Het was een bedrag van ongeveer 4.000 euro. Ik wist niet wat ik hiermee aan moest en heb daarom alles zo gelaten. Weer een half jaartje verder is dit bedrag opgelopen tot ongeveer 8.000 euro. Nu alweer een paar maanden verder is de schuld weer opgelopen, maar heb ik geen idee wat het bedrag nu zal zijn. Ik ben namelijk elke dag bang voor de postbode: WAT VOOR BRIEF ZAL DIE NU WEER AFLEVEREN… Ik maak de brieven niet open en gooi ze gewoon ergens waar ik ze niet meer zie. Dit gaat dus al een aantal maanden zo en nu ben ik gewoon helemaal de weg kwijt. Ik dacht altijd dat ik het op een gegeven moment wel aankon, maar nu weet ik gewoon dat dat niet zo is. Ik denk nu vaak aan 1 ding en dat is dat ik hier niks meer mee te maken heb. Ik wil gewoon dat alles verdwijnt en dat ik mijn leventje terug krijg dat ik had toen ik bij mijn moeder nog woonde. Ik weet dat dit niet zal gaan, want me moeder heeft tegen mij gezegd dat ik alles zelf moet oplossen, omdat ik het ook zelf heb veroorzaakt.
Ik heb geen idee hoe ik dit in mijn eentje moet aanpakken en ik heb zelf ook geen idee waar ik terecht kan voor hulp. En soms vraag ik me af of er iemand wel is die me hierbij kan helpen. Ik weet namelijk zelf niet eens hoe hoog de schulden zijn en bij wie ik allemaal een schuld heb lopen. Het is allemaal niet meer overzichtelijk voor mij en ik denk dat iemand anders hier hetzelfde over denkt.
Ik gaf al in het begin aan dat ik dit waarschijnlijk schrijf om mezelf maar niks aan te doen. En ik ben heel erg bang dat als ik nog langer hier mee loop dit de verkeerde kant op gaat lopen.
Ik vraag jullie daarom om hulp. Weten jullie wat ik kan doen, waar ik terecht kan en hoe ik dit moet aanpakken?
Ik weet het echt niet meer en hoop er iemand is die mij hierbij kan helpen!!!
Groetjes,
Sofie
woensdag, 18 mei 2011
Hallo iedereen,
Ik heb thuis zo’n ouderwetse weegschaal, weet je wel, met zo’n wijzertje en een ouderwetse veer. Als ik er ’s ochtends opstap trilt het wijzertje nerveus tussen de getallen 64 en 65, alsof het ding weet dat 65 niet het getal is waarmee ik ’s ochtends geconfronteerd wil worden.
Gewicht is iets wat me heel erg bezig houd. Als de zomer er weer aankomt, maak ik me druk over de looks in bikini. Of als er speciale gelegenheden zijn, dan wil ik wel dat ene net iets te strakke jurkje passen wat het altijd zo goed doet op feestjes. En nu heb ik er ook nog eens een aanzoek bij en moet ik een mooie trouwjurk gaan uitzoeken. De hectiek kan gaan beginnen. Hoe zie ik er op die dag op m’n mooist uit? Hoeveel mag ik eigenlijk wegen? Hoe kan ik m’n BMI berekenen? Hoeveel kan ik afvallen in zoveel maanden tijd? Moet ik op dieet? Wat is een goed dieet?
Al deze vragen spelen nu extra in mijn hoofd. Ik merk bij mezelf dat ik me heel erg druk maak om mijn gewicht en dat ik aan niets anders meer denk, dan mijn gewicht. Als ik bijvoorbeeld ’s avonds naar bed ga, blijven al die vragen door m’n hoofd spelen. Hierdoor lukt het me niet om goed te slapen en ben ik de volgende dag helemaal op. En doordat ik zo moe ben, eet ik de volgende dag de verkeerde dingen, zoals een kant-en-klaar maaltijd, patat, MC Donald en dergelijke. Ik heb helemaal geen tijd en ben veel te moe om iets gezond klaar te maken thuis.
Daarnaast let ik heel erg veel op hoe andere meiden eruit zien en hoe een mooi figuur zij hebben. Vooral de magere modellen… die zien er altijd zo mooi en goed uit op televisie en op internet. Ik wil er heel graag zo uitzien en het gewicht hebben dat zij ook hebben. Ik vergelijk me continu met deze meiden en hierdoor ben ik continu bezig met mijn gewicht en vergeet ik heel vaak andere dingen die ook van belang zijn.
Ik merk ook dat ik heel vaak aan mijn vrienden, familie of mijn aanstaande vraag om hoe zij vinden dat ik eruit zie. En elke keer wil ik graag horen dat ik er goed uitzie en een mooi figuur heb, maar ook al zeggen ze dit, geloof ik er niks van. Ik voel gewoon dat ze staan te liegen tegen me en dat ze me niet serieus nemen, als ik ze die vraag stel. En als ze zeggen dat ik dik ben, dan begin ik ruzie te maken met ze over waarom ze dat zeggen. Het is ook nooit goed…
Ik merk dat ik zo depressief wordt van al deze vragen en alle mooie meiden die ik zie, omdat ik er ook zo graag goed uit wil zien en vooral op de mooiste dag van mijn leven.
Ik wil heel graag een paar kilo’s kwijt, maar het is eigenlijk geen doen om drastische veranderingen aan te brengen in enkele maanden. Zelfs al zou ik het gewicht kwijtraken, het is de vraag of mijn huid zich snel genoeg aanpast. Dit begint er nu ook bij te spelen en ik wordt er helemaal gek van. Ik weet gewoon niet wat ik moet doen en ben bang dat ik hieraan kapot ga als dit zo doorgaat.
Mijn bruiloft is over ongeveer 5 maanden en ik wil heel graag een mooi figuur hebben en me goed voelen in mijn vel, want zo voel ik me nu totaal niet.
Ik ben heel erg benieuwd naar jullie ervaringen en of jullie dit ook zo ervaren. Als dit het geval is, ben ik erg benieuwd naar hoe jullie dit hebben aangepakt, want ik weet het echt niet meer.
Groetjes
woensdag, 26 januari 2011
Vorige pagina