Interview over zelfbeschadiging

Bij het artikel over zelfbeschadiging nu een interview met iemand die een aantal jaren geleden voorlichtingen heeft gegeven voor de Landelijke Stichting Zelfbeschadiging. Zij heeft zichzelf lang beschadigd.

Op welke leeftijd ben je begonnen met je jezelf te beschadigen?
Ik ben als klein kind al begonnen met mijzelf te beschadigen, het begon al met tegen paaltjes op straat aan te fietsen en branden met een aansteker.
Later ben ik begonnen met krassen op polsen en enkels en uiteindelijk met het snijden in mijn armen en benen. Dit begon pas op mijn 17e , nadat ik een poging had gedaan om mijn polsen door te snijden. Ik wou heel graag een einde aan mijn leven maken, begon me steeds rotter te voelen en daardoor ging ik me vaker beschadigen en soms wel twee keer op een dag. Ik voelde me machteloos, had geen controle meer over mijn eigen lichaam.

Wat vond je omgeving ervan, dus je ouders, vrienden, school en werk?
Mijn ouders hebben het nooit gemerkt, ik droeg altijd bandjes om mijn polsen zodat mijn littekens niet te zien waren. Ik heb het aan een vriendin verteld toen ik een jaar of 19 was. Zij deed het zelf ook. Maar op school of op mijn werk is het hun nooit opgevallen. Mijn vriendjes wisten het wel altijd, maar op de ene of andere manier deden ze er niks mee.

Wist je dat je aan zelfbeschadiging deed?
Je schaamt je ervoor, en het besef dat jezelf beschadigt is duidelijk aanwezig.

Hoe ben je gestopt en waarom?
Je kunt pas stoppen als je de oorzaak aanpakt. Ik was nergens veilig tot mijn 21e en ik had geen eigenwaarde, zelfrespect en geen controle over mijn leven. Ik heb veel hulp gehad en het was geen goede hulp. Als je jezelf beschadigt krijg je al snel oordelen en diagnoses die niet kloppen. Toen ik uit mijn laatste opname kwam, had ik een beetje controle terug, waardoor het zelfbeschadigen minder werd. Mijn laatste vriend is heel goed geweest voor mijn eigen waarde en zelfrespect, waardoor ik nu maar eens per half jaar mezelf beschadig. De oorzaak (mijn onveilige jeugd) is nog niet weggenomen.

Kan er wat gedaan worden aan de littekens?
Littekens zijn heel naar. Zeker op zichtbare plekken. Ik schaam me er soms voor en daarom heb ik vaak een vest mee of lange mouwen aan. Ook als je later solliciteert voor werk kan het een nadeel zijn. Je word toch snel als gek bestempeld. Je kunt op zoek gaan naar een huidtherapeut, de persoon kan de littekens tatoeren in je huidskleur maar onzichtbaar worden ze niet. Ook kan er voor een huidtransplantatie gekozen worden, maar vaak wordt dat niet mooi. Mijn littekens zijn vrij heftig. Ik zorgde slecht voor mijn woorden. Liet ze niet hechtteen waardoor ze nu heel lelijk zijn. Als ik toen geweten had wat ik nu weet, was ik nooit op mijn armen begonnen.

Zou je wat willen vertellen over je verleden en het feit dat je jezef beschadigde?
Ik ben sexueel misbruikt door een aantal personen van mijn 4e tot mijn 21e jaar. Thuis was het ook niet beilg, ik werd verwaarloost, doordat nergens over gesproken werd. We moesten stil zijn en vooral ons rustig houden, we waren vrij geisoleerd. Na school direct naar huis, want het werd gecontroleerd. Mijn ouders hadden geen vriednen en mijn moeder had altijd wat vooral hoofdpijn en nekpijn. Ik was letterlijk nergens veilig.
Zo rond mijn 18e wou ik graag het huis uit, maar mijn ouders wilden dit niet en hebben mij altijd voor gehouden dat ik dat toen niet zou kunnen.
Op mijn 21e ben ik naar de andere kant van het land verhuisd en toen pas had ik rust.

Wat is jou advies voor meiden die aan zelfbeschadiging doen?
Dat ze in eerste instantie gaan praten met iemand, een volwassen persoon, die daar begrip en respect voor heeft voor de manier waarop je met je probleem omgaat. Met iemand die niet direct oordeelt en niet direct begint met dat ze moeten stoppen met zelfbeschadigen. Zelfbeschadiging is een overlevings mechanisme.

Artikelen opgeslagen onder: Niet lekker in je vel woensdag, 9 juli 2008