Reacties op: Interview over zelfbeschadiging

by: kooki

Mon, 25 Apr 2011 10:09:38 +0000

Hallo,
Ik ben een meisje van 17. Ja, ik beschadigd mijzelf ook. Ik weet niet hoe ik met mijn emoties moet omgaan wanneer ik boos ben of wanneer ik heel erg verdrietig ben. Ik heb geen respect voor mijn eigen lichaam. Ik voel me spuglijk en dik. Ik voel me waardeloos en leeg, het is net alsof ik niks goed kan doen. Iedere keer faal ik met het afvallen en dieeten.
Ik ben nooit misbruikt, verkracht of gepest geweest. Wel heb ik gewoon heel vaak heftige ruzies met mijn ouders, waardoor ik me nog meer ging snijden.

Toen mijn moeder mijn lietekens zag, werd het echt een drama. Ik heb haar in het kort vertel waarom ik dat deed. Maar helaas begreep ze me niet. Ze vindt het een onzin omdat ik nooit ben misbruikt, verkracht, mishandelt of iets dergelijks…Dit raak me heel erg. Ik heb dus eigenlijk het gevoel dat mijn redenen niet goed genoeg is. Natuurlijk is ze heel erg teleurgesteld, maar toch heb ik het gevoel dat ze me begrijpt…

by: life sucks

Thu, 03 Mar 2011 18:26:02 +0000

Ik doe het ook, ben 13 en word al vanaf mn 6e mishandelt door mn moeder. Ik durf geen hulp te vragen. Ik schaam me heel erg voor mn littekens en ik turn dus je ziet het best wel. Wat moet ik doen?

by: girly

Tue, 17 Aug 2010 19:38:38 +0000

ik ben een meisje van 16
en ik beschadig mezelf ook
het is superdom dat ik eraan begonnen ben
tis echt niet fijn
maar de rede dat je het doet is veel belangrijker
en dat moet aangepakt worden

NOOIT BEGINNEN MET ZELFBESCHADIGING!!!!!

by: Stacey.

Mon, 01 Feb 2010 17:16:46 +0000

Ik snijd mezelf ook..
En doordat mijn vriendin zich zoveel zorgen maakte over mij, heeft ze zichzelf helemaal verwaarloost.
Ik ben gaan praten met mensen die ons kunnen helpen, en het heeft ook wel geholpen. Maar ik snijd me nog steeds..
Nu niet meer op mijn armen, daar heb ik zoveel spijt van, die littekens zijn zo duidelijk.. En ze verdwijnen nooit meer..

Respect voor jou dat je bijna helemaal gestopt bent!

by: anoniem

Mon, 26 Jan 2009 18:14:17 +0000

hey ik heb het ook gedaan en soms vind ik het nog moeilijk om het niet te doen me vader heeft me misbruikt en mishandelt en me oom ook en ben naar de scheiding van me ouders in handen gevallen van een loverboy ben er nou ongeveer 9 maanden uit ga binnekort voor een halfjaar naar het buitenland om dat die loverboys me nog niet met rust laten omdat ik een aangifte heb gestart ze willen me aanreiden dat soort dingen weetje en door alles was ik heb meegemaakt heb ik een hekel aan me zelf gekregen voor me erdoor heel schuldig heb veel lopen krassen om me problemne zo minder pijn te laten doen heb llittekns op mijn armen en me benen die jongens hebben het woord hoer in me been gekrast daar loop ik me heele leven mee en dat doet best wel pijn weetje en daardoor kras ik dus en kijk ik weet dat het niet goed maar het is een sorrt van als ik veel pijn naa een aangifte dat het gewoon zeer doet als je aan alles trug denkt begin ik weer met krassen hoe kan ik hier mee stoppen ??

by: Mona

Mon, 22 Sep 2008 15:42:59 +0000

….
ik weet ook niet wat ik moet zeggen,
Is heel erg wat je hebt mee gemaakt en hoe het is verlopen.
Ik wil niet al te nieuwsgierig doen, maar zijn die personen Waar je sexueel misbruikt bent al bekend en opgepakt?

Ben heel erg blij dat je een lieve vriend hebt en dat hij je steunt..Zulke lieve mensen bestaan ook gelukkig !
Heb heel erg respect voor jou dat je mee gestopt bent.

groetjes,
Mona van de meidensite

by: eva

Sun, 24 Aug 2008 22:39:36 +0000

ik snap niet dat je zo ver kan komen om jezelf zo veel pijn te doen….hoe kan dat?

by: Anne

Thu, 24 Jul 2008 11:33:47 +0000

Hallo,

Ja, ik heb het ook zo’n 3 jaar lang gedaan,
Ik deed het voornamelijk om eens andere pijn te voelen dan geestelijk slopende pijn, ik wist niet wat ik moet doen en begon gewoon met krassen later werd het erger, ik weet dat ik op ‘t laatst wel erg ver ging, ik moest dieper en moest steeds meer bloed zien, het ergste is als mensen erachter komen, ik wou stoppen maar het lukte niet, ondertussen deed ik m’n vrienden wel pijn.
Totdat ik een doel kreeg in m’n leven, een doel om te stoppen, ik kreeg een lieve vriend, uiteraard kwam hij er ook achter, hij zei “als je het nog langer doet, maak ik ‘t uit” Hij heeft me geholpen door goed met me te praten, natuurlijk was niet alles binnen 1 dag goed, heb er wel een hele tijd over gedaan, maar nu gaat het goed, ben gelukkig gestopt!
Heel af en toe dan val ik terug maar ik probeer dan zo snel mogelijk de draad weer op te pakken door erover te praten met m’n vriend.

Alsjeblieft mensen, begin er niet aan! Het maakt alles erger dan dat het al is! Praat erover..!!!!!!!!!

by: Nathalie

Wed, 16 Jul 2008 13:14:21 +0000

Heel heftig!!

by: anita

Wed, 09 Jul 2008 14:34:43 +0000

…

weet niet zo goed wat ik moet zeggen, nooit geweten dat het zo ver kon gaan…

ik heb zelf nooit met dit onderwerp te maken gehad, tenminste niet zo ver ik weet…

ik ben er helemaal stil van…

Respect 4 telling us your story