Manisch depressief

10 Reacties Reageer op dit bericht

• 1. Justalittlegirl  |  zaterdag, 20 december 2008 om 23:09

  Hoi,
  Mijn vader is manisch depressief, al 13 jaar. Toen ik net een jaar was heeft hij een hartinfarct gehad, hierna is hij echt ernstig manisch depressief geworden. Hij had altijd al wel last van stemmingswisselingen, maar sins 13 jaar geleden is het echt heel erg. Hij is al meerdere keren voor een aantal maanden opgenomen geweest in een psygiatrisch ziekenhuis. Hij slikt meer dan 70 pillen per week tegen zijn manische depressiviteit. Soms is het heel moeilijk om ermee om te gaan. Ik heb mezelf aangeleerd mezelf weg te cijferen, doordat ik als heel klein kind altijd al begrip op moest weten te brengen voor mijn vader, die weken lang zijn bed niet uitkwam, om niks woedend werd, of juis de hele tijd geld liep uit te geven en zei dat hij alles wel kon, om een paar weken later weer de hele tijd in bed chagrijnig te liggen doen. Maar doordat ik mezelf zo wegcijferde zit ik nu behoorlijk in de knoop met mezelf. Vaak is het voor anderen ook heel moeilijk te begrijpen hoe het voor mij is om een manisch depressive vader te hebben. Ze zeggen vaak:’Ik vind jou vader juist zo’n lieverd’. Dat is hij ook absoluut hoor.! Maar ze snappen vaak niet hoe het voor mij is om te weten dat mijn vader elk moment zelfmoord kan plegen, of dat hij zomaar tegen mij uit kan vallen omdat ik mijn handdoek niet goed heb opgeruimd. Het geeft soms zoveel spanning. En het is vaak heel erg lastig om mijn leven daar niet door te laten beheersen. Ik heb daar vorig jaar vooral veel problemen mee gehad. Mijn mentor heeft me toen heel erg geholpen, en hij heeft ervoor gezorgd dat ik een tijdje naar een psycholoog ben geweest. Dat hielp me om beter in te zien dat hij de ouder is, en ik het kind ben. Helaas gaat het nogsteeds niet zo goed met me, maar ik denk dat dat weinig te maken heeft met mijn vader. Daar ben ik blij om. Bovendien kan ik nu makkelijk over mij gevoelens praten als het over mijn vaders situatie gaat. Ik vertelde op de basisschool ook wel eens over mijn vader, maar op een andere manier. Ik heb bijv. wel eens een spreekbeurt gehouden over manisch depressiviteit. Maar toen ze me vroegen hoe ik me dan voelde maakte ik er een grapje van. Dat is dus heel erg veranderd. Ik moest laatst met Drama een monoloog maken. Ik heb er toen na heel lang twijvelen besloten er een heel zielig verhaal van te maken over mijn vader. Het moest namelijk iets zijn dat bij je paste. Dat echt bij jou hoorde. En om nou een beetje met een volleybal te gaan lopen stuiteren leek me niks. Verder hou ik heel erg van dansen, ik heb dus op een heel zielig nummer een verhaal geschreven en daarbij gedanst, Ik heb een hoop complimenten gekregen na afloop, ookal vond ik het erg slecht gaan. Iedereen vond het erg leuk, en ik heb een 9.7 gekregen. De tekst was als volgt:
  ‘Imagine, You’re an 8 years-old girl coming home after school. You aspect your father laying in bed. He is manic depressive. While you close the door behind you, you’re thinking about what you’re going to do this afternoon. Probably it will be the same as so many afternoons before. You’ll find something to eat for yourself, and you’ll watch television all afternoon. Without any closeness. Your brother and mother aren’t at home. Your father is just sleeping. But as soon as you close the door, you know that this afternoon will be different. And it won’t be nice…
  You hear your father shouting and hitting the table. You hear your mother saying to your father that he should calm down. But he doesn’t hear it. He keeps on hitting the table and kicking the trash. You’ve no idea what’s going on in the living room. But what you do know is that you want to go away from that terrible shouting. You’re so scared. You go as quiet and as fast as you can to your bedroom. There you sit down. You’re scared, of your own father. You’re disappointed, you’re confused…
  After a while you’re calming down a bit. But you can still feel the hole in your heart when you realize that this isn’t the last time that you’ll see your father like this. And it will be hard every time again.
  And now, six years later I can tell that it’s true. It’s hard to live with a manic depressive father. But its even harder to realize it.’
  Zoals je ziet is het wel in het Engels, Ik zit namelijk op het 2-talig VWO. Dus sorry daarvoor… Deze monoloog was voor mij erg eng om te doen, en als ik van te voren gerealiseerd had wat ik eigenlijk wel niet allemaal heb laten zien aan de klas, had ik het waarschijnlijk niet eens gedurft. Gelukkig besefde ik dat pas na afloop. Ik zeg expres gelukkig ja, want ik denk echt dat het goed is om erover te praten als er iemand in je omgeving manisch depressief is. En da nniet alleen de gebeurtenissen, maar juist wat je voelt. De angst, de verwarring. Het is echt heel fijn om dat te kunnen uiten, ookal zie je dat soms pas weken later…
  Dat was een heel verhaal.. En ik heb als ik eerlijk ben weet ik zelf niet eens precies waarom, maar ik zal je vertellen: het lucht op. Net als die monoloog. Ik hoop dat andere meiden hier misschien wat aan hebben. Al is het maar dat ze zich even niet vervelen omdat ze iets te lezen hebben
  Xx

• 2. Krista  |  dinsdag, 23 december 2008 om 17:28

  Wow wat een verhalen

  Heel mooi meden!!

• 3. Krista  |  dinsdag, 23 december 2008 om 17:28

  * correctie,

  MEIDEN

• 4. LittleMe  |  vrijdag, 28 augustus 2009 om 21:16

  Goed dat je dat (hebt) (ge)deeld .
  Ik zit nu op de opleiding Jeugdzorg en heb zelf een aantal traumatische dingen meegemaakt in mijn leven.
  Iemand van dezelfde opleiding vertelde dat zijn vader Manisch Depressief is en dat dat zwaar kut is geweest in zijn jeugd.
  Ik wist niet goed wat Manisch Depressiefiteit in hield, ik wist het maar een klein beetje omdat een kennis van mij het zelf heeft, maar door jou verhaal hier, kan ik me voorstellen hoe moeilijk je jeugd kan zijn.

  Ik zeg expres niet ‘Ik begrijp het’ omdat ik persoonlijk vind dat als je het NIET hebt meegemaakt geen recht hebt om te zeggen dat je het begrijpt..

  Blijf praten en blijf in gesprek,
  dat zal ik binnenkort ook moeten doen (traumatische dingen) alleen nu doe ik dat even nog niet… ik stop het nog even weg.

• 5. Rick  |  maandag, 16 november 2009 om 20:54

  heey ,

  mijn vader is ook manisch, het is moeilijk te begrijpen maar ik kan er al redelijk mee over weg zijn problemen wat hij bijna nooit heeft is geld mijn oma moet veel voor hem betalen en ik geef hem dan ook nog eens geld want hij zegt dat hij het nodig heeft maar ik geloof dat niet hij is me nog 75 euro schuldig en zegt telkens dat hij het truggeeft maar dan zegt hij weer ja de volgende keer als je weer komt ( ik woon in een pleeggezin) maarja wat moet ik hier mee aan ?

  GR Rick

• 6. Gea Boon  |  dinsdag, 21 december 2010 om 19:00

  wat ontzettend goed van jou. Ik vind je heel stoer en moedig.

• 7. Videl  |  donderdag, 24 maart 2011 om 15:24

  Heey allemaal,
  Ook mijn vader is manisch depressief. Hij zit bij de VMDB, dat is een vereniging voor Manisch Depresieven en Betrokkene. Ik ben zelf een aantal keren meegeweest. Eén van de onderwerpen die daar besproken werden is erfelijkheid, ik kreeg toen te horen dat ik 25% kans heb om het ook te hebben. De laatste keer dat mijn vader manisch was, was ik 12, hij ging heel veel geld uitgeven en deed gevaarlijke dingen (zoals zijn handen loslaten tijdens het autorijden, want hij voelde zich de koning van de weg). Hij kocht een dure nieuwe auto omdat hij die toevallig had zien staan. In die tijd was mijn vader werkeloos dus het geld had hij hier niet voor.
  Ook ging mijn vader niet meer naar bed, na een tijdje ging het weer wat beter, het bleek dat hij nog niet helemaal manisch was maar allleen hypomaan. Naar mijn mening was hij wel manisch.

  Toen ik 6 was is hij ook manisch geweest, hij kon daarbij ook zijn handen niet thuis houden. Hij sloeg mij en mijn broertje. Ook heeft hij mijn moeder één keer zo’n harde mep gegeven dat mijn moeder toen is gevlucht met ons. Voor haar was het duidelijk dat ze wilde scheiden. Mijn broertje was toen 5. We snapte er niets van en wilde het liefste naar huis.

  Nu ben ik 19, sinds mijn 12e heeft mijn vader nergens meer last van gehad. Ik ben ook erg trots op mijn moeder, ze heeft toen voor het beste gekozen.
  Ik hou heel erg van mijn vader, die vereniging helpt ook heel erg, mocht er iets zijn met mijn vader kan ik ze altijd bellen. De landelijke vereniging heet dus de VMDB, de groep waar mijn vader zit heeft een aparte naam maar is er wel lid van. Helaas kan ik deze naam niet noemen omdat dan de privacy van mijn vader gevaar loopt.

  Ik wil graag tegen de mensen hier zeggen dat mensen die manisch zijn niet altijd gek zijn. Het gaat in vlagen.
  Mijn vader is voor mij de liefste die ik mij kan wensen!

• 8. purpletone  |  donderdag, 14 april 2011 om 18:57

  Ik heb de laatste tijd erg last van verschillende buien. Ik ben soms heel erg vrolijk, super verliefd en dan weer somber en verdrietig. Ook ben ik de laatste tijd heel erg moe en kan ik me nergens op focussen terwijl ik om 9 uur al in bed lig. Ik heb voor ongeveer 200 euro geshopt terwijl ik nooit veel geld uitgeef en ik heb soms last van fantasieën. Komt dit ook voor bij 13-jarige?
  x

• 9. soorraaas  |  zondag, 31 juli 2011 om 22:58

  mijn moeder is ook manisch depressief en ik heb het er heel moeilijk mee. en ik ben ook bang dat ik het krijg. soms zegt ze ook dat ze dood wilt.

• 10. margo  |  dinsdag, 22 november 2011 om 00:16

  Hee iedereen,
  ik ben een meisjevan 16 en ik ben bang dat ik manisch depressief ben. Ik ben altijd al een gevoelig meisje geweest maar het slaat nu door. Ik heb een enorm lange relatie achter de rug waarin ik aan het eind van de relatie een half jaar lang in een vreselijke periode achter de rug had met veel huilbuien en negatieve gedachtes. Het is toen uitgegaan omdat ik niet meer was wie ik was. Dat gekke vrolijke drukke meisje. Toen het uitging veranderde ik totaal. Ik ben nu 2 maand lang al ontzettend druk, vrolijk en wil van allerlij dingen ondernemen en ik zorg altijd dat ik bij mensen ben want dan ‘heb ik het tenminste leuk’ ik merk nu heel erg dat ik weer down en lusteloos wordt en toen ik weer een keer het woord manisch depressief voorbij hoorde komen ben ik erg gaan nadenken. Ik ben aan de ene kant impulsief gek vrolijk druk praatveel en ondernemend zelfverzekerd maar aan de andere kant gevoelig verdrietig kwetsbaar alleen onzeker en huil ik veel. Prikkelbaar ben ik altijd.
  Nu is mijn vraag, is het manisch depressief of zou het kunnen en wat moet ik er dan aan doen. Ik vind het heel lastig en wil me absoluut niet aanstellen maar als iemand mij kan helpen.. Heel graag:)
  Dankjulliewel voor het lezen en ik hoop op een reactie.

Reageer

Blijf op de hoogte van de reacties via een RSS Feed