Reacties op: Manisch depressief http://www.meidensite.info/manisch-depressief/ Meidensite, voor en door meiden Wed, 07 Jan 2009 02:47:40 +0000 http://wordpress.org/?v=2.0.11 by: Krista http://www.meidensite.info/manisch-depressief/#comment-5964 Tue, 23 Dec 2008 15:28:16 +0000 http://www.meidensite.info/manisch-depressief/#comment-5964 * correctie, MEIDEN * correctie,

MEIDEN

]]> by: Krista http://www.meidensite.info/manisch-depressief/#comment-5963 Tue, 23 Dec 2008 15:28:01 +0000 http://www.meidensite.info/manisch-depressief/#comment-5963 Wow wat een verhalen Heel mooi meden!! Wow wat een verhalen

Heel mooi meden!!

]]> by: Justalittlegirl http://www.meidensite.info/manisch-depressief/#comment-5705 Sat, 20 Dec 2008 21:09:58 +0000 http://www.meidensite.info/manisch-depressief/#comment-5705 Hoi, Mijn vader is manisch depressief, al 13 jaar. Toen ik net een jaar was heeft hij een hartinfarct gehad, hierna is hij echt ernstig manisch depressief geworden. Hij had altijd al wel last van stemmingswisselingen, maar sins 13 jaar geleden is het echt heel erg. Hij is al meerdere keren voor een aantal maanden opgenomen geweest in een psygiatrisch ziekenhuis. Hij slikt meer dan 70 pillen per week tegen zijn manische depressiviteit. Soms is het heel moeilijk om ermee om te gaan. Ik heb mezelf aangeleerd mezelf weg te cijferen, doordat ik als heel klein kind altijd al begrip op moest weten te brengen voor mijn vader, die weken lang zijn bed niet uitkwam, om niks woedend werd, of juis de hele tijd geld liep uit te geven en zei dat hij alles wel kon, om een paar weken later weer de hele tijd in bed chagrijnig te liggen doen. Maar doordat ik mezelf zo wegcijferde zit ik nu behoorlijk in de knoop met mezelf. Vaak is het voor anderen ook heel moeilijk te begrijpen hoe het voor mij is om een manisch depressive vader te hebben. Ze zeggen vaak:'Ik vind jou vader juist zo'n lieverd'. Dat is hij ook absoluut hoor.! Maar ze snappen vaak niet hoe het voor mij is om te weten dat mijn vader elk moment zelfmoord kan plegen, of dat hij zomaar tegen mij uit kan vallen omdat ik mijn handdoek niet goed heb opgeruimd. Het geeft soms zoveel spanning. En het is vaak heel erg lastig om mijn leven daar niet door te laten beheersen. Ik heb daar vorig jaar vooral veel problemen mee gehad. Mijn mentor heeft me toen heel erg geholpen, en hij heeft ervoor gezorgd dat ik een tijdje naar een psycholoog ben geweest. Dat hielp me om beter in te zien dat hij de ouder is, en ik het kind ben. Helaas gaat het nogsteeds niet zo goed met me, maar ik denk dat dat weinig te maken heeft met mijn vader. Daar ben ik blij om. Bovendien kan ik nu makkelijk over mij gevoelens praten als het over mijn vaders situatie gaat. Ik vertelde op de basisschool ook wel eens over mijn vader, maar op een andere manier. Ik heb bijv. wel eens een spreekbeurt gehouden over manisch depressiviteit. Maar toen ze me vroegen hoe ik me dan voelde maakte ik er een grapje van. Dat is dus heel erg veranderd. Ik moest laatst met Drama een monoloog maken. Ik heb er toen na heel lang twijvelen besloten er een heel zielig verhaal van te maken over mijn vader. Het moest namelijk iets zijn dat bij je paste. Dat echt bij jou hoorde. En om nou een beetje met een volleybal te gaan lopen stuiteren leek me niks. Verder hou ik heel erg van dansen, ik heb dus op een heel zielig nummer een verhaal geschreven en daarbij gedanst, Ik heb een hoop complimenten gekregen na afloop, ookal vond ik het erg slecht gaan. Iedereen vond het erg leuk, en ik heb een 9.7 gekregen. De tekst was als volgt: 'Imagine, You’re an 8 years-old girl coming home after school. You aspect your father laying in bed. He is manic depressive. While you close the door behind you, you’re thinking about what you’re going to do this afternoon. Probably it will be the same as so many afternoons before. You’ll find something to eat for yourself, and you’ll watch television all afternoon. Without any closeness. Your brother and mother aren’t at home. Your father is just sleeping. But as soon as you close the door, you know that this afternoon will be different. And it won’t be nice… You hear your father shouting and hitting the table. You hear your mother saying to your father that he should calm down. But he doesn’t hear it. He keeps on hitting the table and kicking the trash. You’ve no idea what’s going on in the living room. But what you do know is that you want to go away from that terrible shouting. You’re so scared. You go as quiet and as fast as you can to your bedroom. There you sit down. You’re scared, of your own father. You’re disappointed, you’re confused… After a while you’re calming down a bit. But you can still feel the hole in your heart when you realize that this isn’t the last time that you’ll see your father like this. And it will be hard every time again. And now, six years later I can tell that it’s true. It’s hard to live with a manic depressive father. But its even harder to realize it.' Zoals je ziet is het wel in het Engels, Ik zit namelijk op het 2-talig VWO. Dus sorry daarvoor... Deze monoloog was voor mij erg eng om te doen, en als ik van te voren gerealiseerd had wat ik eigenlijk wel niet allemaal heb laten zien aan de klas, had ik het waarschijnlijk niet eens gedurft. Gelukkig besefde ik dat pas na afloop. Ik zeg expres gelukkig ja, want ik denk echt dat het goed is om erover te praten als er iemand in je omgeving manisch depressief is. En da nniet alleen de gebeurtenissen, maar juist wat je voelt. De angst, de verwarring. Het is echt heel fijn om dat te kunnen uiten, ookal zie je dat soms pas weken later... Dat was een heel verhaal.. En ik heb als ik eerlijk ben weet ik zelf niet eens precies waarom, maar ik zal je vertellen: het lucht op. Net als die monoloog. Ik hoop dat andere meiden hier misschien wat aan hebben. Al is het maar dat ze zich even niet vervelen omdat ze iets te lezen hebben ;) Xx Hoi,
Mijn vader is manisch depressief, al 13 jaar. Toen ik net een jaar was heeft hij een hartinfarct gehad, hierna is hij echt ernstig manisch depressief geworden. Hij had altijd al wel last van stemmingswisselingen, maar sins 13 jaar geleden is het echt heel erg. Hij is al meerdere keren voor een aantal maanden opgenomen geweest in een psygiatrisch ziekenhuis. Hij slikt meer dan 70 pillen per week tegen zijn manische depressiviteit. Soms is het heel moeilijk om ermee om te gaan. Ik heb mezelf aangeleerd mezelf weg te cijferen, doordat ik als heel klein kind altijd al begrip op moest weten te brengen voor mijn vader, die weken lang zijn bed niet uitkwam, om niks woedend werd, of juis de hele tijd geld liep uit te geven en zei dat hij alles wel kon, om een paar weken later weer de hele tijd in bed chagrijnig te liggen doen. Maar doordat ik mezelf zo wegcijferde zit ik nu behoorlijk in de knoop met mezelf. Vaak is het voor anderen ook heel moeilijk te begrijpen hoe het voor mij is om een manisch depressive vader te hebben. Ze zeggen vaak:’Ik vind jou vader juist zo’n lieverd’. Dat is hij ook absoluut hoor.! Maar ze snappen vaak niet hoe het voor mij is om te weten dat mijn vader elk moment zelfmoord kan plegen, of dat hij zomaar tegen mij uit kan vallen omdat ik mijn handdoek niet goed heb opgeruimd. Het geeft soms zoveel spanning. En het is vaak heel erg lastig om mijn leven daar niet door te laten beheersen. Ik heb daar vorig jaar vooral veel problemen mee gehad. Mijn mentor heeft me toen heel erg geholpen, en hij heeft ervoor gezorgd dat ik een tijdje naar een psycholoog ben geweest. Dat hielp me om beter in te zien dat hij de ouder is, en ik het kind ben. Helaas gaat het nogsteeds niet zo goed met me, maar ik denk dat dat weinig te maken heeft met mijn vader. Daar ben ik blij om. Bovendien kan ik nu makkelijk over mij gevoelens praten als het over mijn vaders situatie gaat. Ik vertelde op de basisschool ook wel eens over mijn vader, maar op een andere manier. Ik heb bijv. wel eens een spreekbeurt gehouden over manisch depressiviteit. Maar toen ze me vroegen hoe ik me dan voelde maakte ik er een grapje van. Dat is dus heel erg veranderd. Ik moest laatst met Drama een monoloog maken. Ik heb er toen na heel lang twijvelen besloten er een heel zielig verhaal van te maken over mijn vader. Het moest namelijk iets zijn dat bij je paste. Dat echt bij jou hoorde. En om nou een beetje met een volleybal te gaan lopen stuiteren leek me niks. Verder hou ik heel erg van dansen, ik heb dus op een heel zielig nummer een verhaal geschreven en daarbij gedanst, Ik heb een hoop complimenten gekregen na afloop, ookal vond ik het erg slecht gaan. Iedereen vond het erg leuk, en ik heb een 9.7 gekregen. De tekst was als volgt:
‘Imagine, You’re an 8 years-old girl coming home after school. You aspect your father laying in bed. He is manic depressive. While you close the door behind you, you’re thinking about what you’re going to do this afternoon. Probably it will be the same as so many afternoons before. You’ll find something to eat for yourself, and you’ll watch television all afternoon. Without any closeness. Your brother and mother aren’t at home. Your father is just sleeping. But as soon as you close the door, you know that this afternoon will be different. And it won’t be nice…
You hear your father shouting and hitting the table. You hear your mother saying to your father that he should calm down. But he doesn’t hear it. He keeps on hitting the table and kicking the trash. You’ve no idea what’s going on in the living room. But what you do know is that you want to go away from that terrible shouting. You’re so scared. You go as quiet and as fast as you can to your bedroom. There you sit down. You’re scared, of your own father. You’re disappointed, you’re confused…
After a while you’re calming down a bit. But you can still feel the hole in your heart when you realize that this isn’t the last time that you’ll see your father like this. And it will be hard every time again.
And now, six years later I can tell that it’s true. It’s hard to live with a manic depressive father. But its even harder to realize it.’
Zoals je ziet is het wel in het Engels, Ik zit namelijk op het 2-talig VWO. Dus sorry daarvoor… Deze monoloog was voor mij erg eng om te doen, en als ik van te voren gerealiseerd had wat ik eigenlijk wel niet allemaal heb laten zien aan de klas, had ik het waarschijnlijk niet eens gedurft. Gelukkig besefde ik dat pas na afloop. Ik zeg expres gelukkig ja, want ik denk echt dat het goed is om erover te praten als er iemand in je omgeving manisch depressief is. En da nniet alleen de gebeurtenissen, maar juist wat je voelt. De angst, de verwarring. Het is echt heel fijn om dat te kunnen uiten, ookal zie je dat soms pas weken later…
Dat was een heel verhaal.. En ik heb als ik eerlijk ben weet ik zelf niet eens precies waarom, maar ik zal je vertellen: het lucht op. Net als die monoloog. Ik hoop dat andere meiden hier misschien wat aan hebben. Al is het maar dat ze zich even niet vervelen omdat ze iets te lezen hebben ;)
Xx

]]>