Veel emoties bij abortus

62 Reacties Reageer op dit bericht

• 1. Alisha  |  Monday, 14 July 2008 om 17:46

  Ik wil graag reageren op het verhaal dat meiden abortus plegen. Ik ben zelf 20 jaar en krijg binnenkort een kindje. En ik ben gewoon volledig tegen abortus. Ik vind als je seksueel aktief ben, moet je wel de consequenties weten. Gebruik ant-conceptie, gebruik een condoom, anders moet je geen seks hebben. Tenzij je verkracht ben, maar dan als nog kan je je kindje geboren laten worden en anderen mensen blij maken die geen kinderen kunnen krijgen. Het kind zal altijd vragen stellen wie is mijn echte moeder en waarom heeft ze mij afgestaan en waarom weten jullie niet wie de vader is, als het terecht komt bij een ander gezin. Maar tegenwoordig hebben veel jonge meisjes seks en slikken geen pil en gebruiken ook geen condoom, want ze willen graag zwanger worden, omdat ze denken dat die jongen dan wel bij hun blijft, of omdat ze denken dat ze dan recht hebben op een uitkering of een huis. Maar helaas is dat niet meer zo, sorry meiden. Maar wat ik wil zeggen is dat tegenwoordig er heel makkelijk over gedacht word…ohw ja als ik zwanger word, doe ik toch abortus. Terwijl je eigenlijk een kindje dood. Tuurlijk krijgen de meeste meiden spijt na jaren, want ze worden ook volwassener en aan dingen anders zien en als je er dan over nadenkt, denk je jaa ik heb eigenlijk iemand vermoord. Ook als was het nog zo klein, dan moet je voordat je seks heb erover nadenken wat de consequenties zijn, want nadat je seks heb gehad kan je er toch ook over nadenken, hoe je het weg gaat halen.
  Dus mijn advies is meiden denk eerst even 10sec. na voordat je seks hebt en denk wat er allemaal kan gebeuren als je het niet veilig doet.
  Ik moest dit gewoon even kwijt.

• 2. Esmiralda  |  Wednesday, 16 July 2008 om 01:39

  Hallo,

  Ik wil graag regeren op Alisha, ik geef je 100% gelijk dat je, je eigen consequenties moet dragen.. maar stel je voor dat je ze niet aan kan, moet het kind daar onder leiden??? Ik zeg niet dat ik het goed keur maar een kind heeft een goede basis nodig om stabiel te worden, en als je nou weet dat je die niet kan bieden?!? wat dan?

  Dus ik denk dat het aan de situatie ligt tot je kan oordelen. ..

  Ik wil tegen alle meiden zeggen die het ooit hebben mee gemaakt, zorg dat je iets positiefs kan halen uit de situatie en hou dat vast want ik geloof dat alles om een reden gebeurd. Het klinkt raar en misschien niet waar maar het houd me wel gelukkig….

  My respect goes out to all the engels that were on the right place but the wrong time…

• 3. Nathalie  |  Wednesday, 16 July 2008 om 15:13

  Natuurlijk is het niet goed om een abortus te doen, want je moet zelf voorkomen dat je zwanger word. Maar er zijn ook mensen die de pil slikken en toch zwanger raken.. En als je inderdaad in een situatie zit dat je kind absoluut niet kan opvoeden dan is het misschien ook beter om het kind niet te houden.

• 4. marian  |  Thursday, 17 July 2008 om 13:26

  ik kan niet zo stellig zeggen dat je geen abortus mag plegen omdat je er zelf om vraagt als je sexueel actief bent…

  omdat ik ook nog echt genoeg mensen ken die vanuit huis geen sexuele voorlichting hebben gehad en dus ook echt nog nooit van een condoom hebben gehoord…how sick?!?!?!

  Ik vind dus dat er eerst goed moet worden geinvesteerd in voorlichting ook dus over de gevolgen van een abortus. Tevens vind ik dat ze strenger moeten zijn over de betrokkenheid van ouders bij meisjes jonger dan 18 die een abortus plegen…

  Zo dat was het voor nu,.,…

• 5. Tiffany  |  Thursday, 17 July 2008 om 19:47

  Dat vind ik ook!!

  ze moeten wel strenger optreden bij meisjes die jonger zijn dan 18. Ik hoor soms verhalen dat meisjes meer dan drie keer een abortus hebben laten doen. Dat hoort gewoon niet!

• 6. eva  |  Saturday, 19 July 2008 om 17:20

  dat vind ik ook zeker en inderdaad betere voorlichting over de gevolgen van een abortus…!!!

  Ik heb 7 jaar geleden een abortus laten plegen. Heb echt de eerste jaar enorme nachtmerries gehad en was diep ongelukkig….
  Ik heb zelf wel de keus gemaakt om het kindje weg te laten halen, maar was toen der tijd in zo’n roes dat het niet tot me doordrong wat er allemaal aan gevolgen aan vast zat.Niemand die me dat ook vertelde!!!

  Ik kon op 14 jarige leeftijd het ziekenhuis in wandelen en met een imitatie van de handtekening van mijn moeder een abortus kunnen plegen, dus geen enkele controle of nazorg!!!

  Ik kan het de zorg niet verwijten dat ik nu spijt heb. Ik hoop wel dat ik andere meisjes allert kan maken van de mvang van een abortus…het is echt niet zo maar iets!!…

  zo dat is er uit…
  x-je

• 7. eva  |  Saturday, 19 July 2008 om 17:22

  ik schreef dat ik het eerste jaar nachtmaries had, maar dat was de eerste jaren…mijn excuus…

  en nog steeds wordt ik soms wel helemaal in de war wakker…
  dan hoo rik een baby huilen, of voel ik getrappel in mijn buik. heel heav en beangstigend soms…

  ik heb gelukkig nu wel een vriend die heel goed voor me zorgt en me ook serieus neemt…

• 8. Alisha  |  Tuesday, 22 July 2008 om 14:49

  Ik wil even reageren op Esmeralda…
  Ik begrijp dat je niet van te voren kan oordelen en dat het aan de situatie ligt..maar iedereen weet dat als je seks hebt dat je de kans heb om zwanger te worden of je nou de pil slikt of een condoom gebruikt, het is altijd een ‘risico’wat je dan neemt. En wat ik eigenlijk bedoel is..dat als je seks hebt moet je wel weten wat de consequenties kunnen zijn als het mis gaat. Allles gebeurt voor een reden daar heb je gelijk in, echt waar. En er zijn meiden die geen seksuele voorlichting hebben gehad en die misschien niet weten wat een condoom is, maar mijn mening is dan wees dan ook zo verstandig om het niet te doen. Je gaat toch ook niet andere dingen doen als je er niet alles over weet, want overal zit wel een addertje onder het gras….gek voorbeeld misschien: maar je koopt toch ook geen auto als je niet weet wat je allemaal er naast moet betalen(verzekering,wegenbelasting) en of je het kan betalen zoals of je wel geld heb voor benzine. En ja niet iedereen is perfect ik ook niet, maar ik vind wel dat als je iets doet dat je er van te voren goed over na moet denken..want zoals ook andere meiden hebben gezegt hierboven dat sommige meiden 3x abortus hebben gepleegd …ik vind inderdaad ook dat er voor meisje onder de 18jaar meer controle moet zijn als ze een abortus willen doen. Dat er goed van te voren gepraat moet worden over de andere mogelijkheden die er zijn naast zomaar even je kindje weg te halen…

  reactie op Eva: Het is niet dat ik je een slecht persoon vind hoor dat je een abortus heb gepleegd, niemand vind ik slecht die dat heeft gedaan, maar ik vind dat er af en toe zo makkelijk over wordt gedaan.
  En ik vind het heel goed en knap van ej om er voor uit te komen, en dat je beseft en ook toegeeft dat je er spijt van heb. Dat geeft al een ander beeld, sommige doen als of het iets heel normaals is. Maar ik vind het echt goed van je dat wil ik je even zeggen;)

• 9. eva  |  Wednesday, 23 July 2008 om 14:16

  dankjewel….

• 10. Berlina  |  Tuesday, 12 August 2008 om 00:40

  Ik heb ooit abortus gepleegd, omdat mijn ex vriend het anders zou uitmaken. Nu ik terugdenk had ik toch liever het kindje gehouden. We waren toen misschien jong, maar het blijft me altijd dwars zitten.

• 11. nora  |  Wednesday, 13 August 2008 om 19:46

  Lieve Berlina,

  Probeer dit gevoel niet alleen op te lossen. Kijk of je met mensen uit je omgeving of anders met een professional over je gevoelens kan praten…

  Je gevoelens zijn heel normaal…

• 12. bloem  |  Monday, 18 August 2008 om 20:55

  Ik kan mij zo kwáád maken die (sorry dat ik het zeg) beledigende, rotte opmerkingen!
  Dan moet je niet sexueelactief zijn?!
  Ik gebruik de pil, al 3 jaar!! Altijd netjes, elke avond weer.
  Maar toch ben ik zwanger geworden, vorige week heb ik een abortus laten plegen, 13 weken was ik heen.
  Dus je kunt niet zeggen dat ik het moet laten, het kan de beste overkomen, wat je zegt(Alisha) kan een persoon die een abortus heeft laten plegen VERSCHRIKKELIJK veel pijn doen!!
  Het is niet niks nee, en ik heb er nog elke dag een twijfel over, en kan zo weer urenlang gaan zitten huilen.
  Maar wat moest ik dan?! Ik studeer nog, mijn vriend wil nog geen kind, mijn moeder en veel meer mensen zeggen dat het beter is.
  En waar wil ik als student, nog thuis wonend, een mooi, gezellig, goed en liefdevol leven voor mijn kindje weghalen??? Daar moet geld voor zijn, héél veel tijd en aandacht, het moet goed opgroeien, niet met een twijfelende vader, een moeder die elke dag naar school moet.
  Ik heb er nog elke dag moeite mee, ja dat geef ik toe, het deed me pijn, de abortus deed pijn, maar ook emotioneel heeft het me heel erg geraakt.
  Maar ik kón gewoon niet anders; ik wil dat mijn kindje alles kan krijgen wat zijn hartje begeert, alles wat het nodig heeft, en er alle tijd voor hem/haar is!!
  En dan zoek ik op internet naar mensen die (bijna) hetzelfde als mij hebben meegemaakt, (sowieso de abortus dan) maar mensen die ook niet anders konden die ook wouden dat hun kindje in een perfecte “wereld” “maatschappij” kunnen opgroeien, en om dan zoiets te lezen, wat op mij overkomt alsof het onze eigen schuld is, en we de boeman zijn dat we een abortus hebben laten plegen.
  Je mag je mening geven okè, maar moet dat dan zo?! Je hebt zelf zoiets nog nooit meegemaakt, nog niet gevoeld wat zoiets emotioneel en lichamelijk met je doet.

  Ik zal altijd aan mijn kindje blijven denken, en natuurlijk me altijd afvragen wat het geworden zou zijn, wanneer het geboren zou worden (was in feb. uitgerekend). Mijn kleine sterretje is nu in handen van een engeltje en zal het altijd beschermen en liefhebben.

• 13. ikke  |  Monday, 18 August 2008 om 21:09

  hoi,

  groot gelijk beste Bloem, heb vorige week ook abortus laten doen…ik ben aan de ene kant blij dat ik het gedaan heb maar aan de andere kant ook niet…ik kon niet anders, net aan het scheiden, werk kwijt, pesterijen gehad op het werk, heb in een diepe put gezeten en dan nog horen dat ik zwanger was ik zie dolgraag kinderen maar ik was emotioneel kapot, alles was ik kwijt, hoe moest ik dat dan doen???? Iedereen rond mij is gelijk zwanger en ik heb het erg zwaar dat ik vorige week nog zwanger was…nuja ik heb die beslissing genomen dus ik ben ook verantwoordelijk voor mijn gevoelens nu…dusja ik voel volledig met je mee,

  veel sterkte aan iedereen

  xxxxxxxxxx

• 14. Bloem  |  Wednesday, 20 August 2008 om 12:15

  Ooh, wat een k*t situatie Ikke!!
  Ik kan met je meevoelen, ik denk er elke dag nog aan
  ik kan ook geen echo’s zien, of vrolijke verhalen lezen dat iemand zwanger is al heb ik mezelf al wel geplaagd door echo’s te bekijken van baby’s van 13 weken, wat de mijne ook was.
  Ik kan er niet goed met mijn vriend over praten die is maar al te blij dat “het” weg is..
  Maar ik voel me nog schuldig, en gewoon net wat je zegt; het idee dat ik vorige week nog zwanger was .
  Ik voel me ook een stuk leger hoor..
  Ik moet maar op zoek gaan naar mensen die hetzelfde mee hebben gemaakt om erover te praten, dat zou ik toch het fijnste vinden dan met mn vriend of moeder te praten, hun hebben het zelf niet mee gemaakt, en nog sterker; GEVOELD…
  Al kan ik wel goed met mijn moeder praten en is ze heel lief voor me, ze was er ook bij toen ik de abortus onderging.. Toch zou ik graag in contact komen met “lotgenoten”.
  Jij ook heeel erg veel sterkte!!
  xxxx

• 15. Jennifer  |  Wednesday, 20 August 2008 om 15:20

  Hi meiden,

  Ik heb zelf zoiets nooit meegemaakt, maar het is inderdaad heel goed om erover te praten. Dan kan je het een plekje geven! Ik wens alle vrouwen veel sterkte met zulk verlies of gebeurtenis. En je kan inderdaad niet iedereen kwalijk nemen die een abortus moet plegen. Maar.. maak geen fouten als onveilig vrijen doordat je wel ineens abortus moet plegen..

  veel liefs..

• 16. ikke  |  Wednesday, 20 August 2008 om 19:06

  merci bloem ben blij dat ik er ook met lotgenoten kan over praten, zij begrijpen tenminste hoe dat voelt en dat ze het niet ‘zomaar’ gedaan hebben…Heb je anders een mailadres bloem?

  groetjes xxxxxxx

• 17. witte  |  Monday, 25 August 2008 om 11:08

  Ik ben verkracht toen ik 23 jaar was en heb daarna een abortus moeten plegen. Ik heb het nooit verteld en nu haast 20 jaar later komt alles weer naar boven en voel ik mij erg verdrietig en machteloos. Een abortus was de beste oplossing, maar heb later in mijn leven nooit meer kunnen ervaren of ik een goede moeder zou zijn geweest en dat knaagt aan mij.

• 18. whatever  |  Friday, 12 September 2008 om 20:35

  ach tegen abortus kan k begrijen maar zulke texten hoeven niet utgekraamt te worden hoor want j stond nooit in de schoenen van de mensen die het moesten doen iedereen is er wel tegen maar soms MOET het gewoon en kan j niet anders duhh dat vrouwen er spijt van krijgen ze kunnen niet anders ze wilen het nit en worden hoe dan ook gedwngen
  door :
  situatie
  FAMILIE
  vriend
  etc. er spelen meer factoren mee is niet vrijwillig hoor
  eerst goed nadenken voor je concusies trekt dames

• 19. vianni  |  Saturday, 13 September 2008 om 12:48

  abortus blijft een heftig onderwerp waar natuurlijk veel emoties om de hoek komen kijken. Ik wil dan ook alle meiden vragen om rekening met elkaar te houden wanneer ze idd een reactie plaatsen. Want zoals je ziet kan scherpe uitspraken mensen persoonlijk raken. Oordeel niet over een ander…

  Lieve meiden…ik kan me niet voorstellen dat ik een abortus zou moeten ondergaan…
  Ik begrijp wel, nee ik geloof direct dat jullie deze keuze niet zomaar hebben gemaakt en wel overwogen hebben gemaakt. Zeker respect voor dat. De troekomst van je kindje boven je eigen geluk plaatsen verdiend zeker respect, ookal is dit niet de ideale situatie…

  Hebben jullie er al is over nagedacht om samen met een meidenwerker oid te gaan kijken of er meer “lotgenoten” bij jou in de buurt wonen zodat je echt face 2 face kan praten…of is dit een heel vreemd voorstel…

  Anyway…ik wens jullie allemaal heel veel sterkte!!!

• 20. melissa  |  Thursday, 18 September 2008 om 19:38

  ik heb over 6 dagen een abortus ik ben al 3maande zwanger ik wil natuurlijk liever mijn kindje houden maar er zijn zoveel redenen waarom ik nu toch egt voor de optie aboruts heb gekozen ik ben nog maar 16 jaar me ouders weten niet eens dat ik zwanger ben ik durf ze het ook egt niet te vertellen, de genen van wie het is heeft verschillende bedrijgingen gedaan ik weet geen andere optie meer dan het weg te halen, wat kan ik op me 16e met een klein kindje wat heb ik hem/haar te bieden? hallo het is geen pop het is een levent kind.. ik heb op school gepraat met een vrouw vn jeugdzorg die heeft me nog meer aan het twijfelen gezet wand tuurlijk krijg ik spijt en tuurlijk heb ik het liefste een mooie toekomst met me kind
  maar omdat dit egt de beste optie is heb ik toch maar voor een abortis gekozen

  groetjes

• 21. Ar  |  Saturday, 20 September 2008 om 11:42

  Lieve lieve melissa,

  Het stukje van jouw grijpt me aan… Als ik je uit de grond van mijn hart een tip mag geven… Praat voordat je de aortus laat doen met je ouders!! Vertel wat je voelt, hoe je denkt, wat je meemaakt, (en ook van de bedreigingen) Zelf heb ik 3 jaar lang met mijn eigen schuldgevoelens rond gelopen voordat ik het heel voorzichtig aan mijn moeder vertelde. Zij heeft echter heel anders gereageerd dan dat ik in mijn angst verwachtte…
  Ouders houden veel van hun kinderen en kunnen veel van ze hebben.
  Heel veel liefde, sterkte, wijsheid en moed toegewenst. (ook voor iedereen die het zelfde doormaakt)

• 22. p  |  Tuesday, 23 September 2008 om 03:00

  melissa

  Toevallig kwam ik op deze site, omdat het me na 3 jaar nog steeds vaak bezich houd.
  Ik zou het zeker bespreken met je ouders; en het zeker niet weg laten halen om deze rede.
  ik ben een stuk ouder, en ik heb het mij ouders pas een jaar later verteld. want ja hoe zeg je je moeder die voor haar gevoel is ingeruild voor een jongere vrouw dat je een getrouwde vrouw zwanger heb gemaakt, of pa luister ik heb een vriendin die wat ouder is als jouw vrouw. Maar volgens mij had ik hun advies wel kunnen gebruiken toen?

  Ik heb 2 vrienden van me kapot zien gaan nadat er een kind van hun is weg gehaald, en dit achteraf te horen kregen. Menig vrouw waarvan ik weet dat ze een abortus hebben gehad. Een traantje zien laten als ik mijn situatie wel eens vertelde. Ik heb er toen met ex vriendin bewust nooit over gesproken.
  Ik zou haar, keuze respecteren en eventueel ons en haar kinderen zijn; immers ze was getrouwd!! Ik zou die last voor haar dragen? En heb het zelf denk weg gestopt. En geloof me het was een wrak, toen ik haar ophaalde bij de kliniek, terwijl ze op een forum schreef dat ze blij was dat ze het had gedaan?

  Toen ik het achteraf, moeilijk mee kreeg en haar verhaal op een forum las, kreeg ik de klap pas. Ik heb ongeveer 3 jaar lang zoń zwaar schuld gevoel gehad over dat ik er toen niet met haar over heb gesproken, er eigenlijk niet voor haar was toen ze me nodig had en haar eventueel uit haar miserabele huwelijk heb verlost. En toen ik er met haar over wilde praten wilde zei dit niet meer, omdat het nou eenmaal gebeurd was! en ik verder moest. En ik ben echt kapot gegaan, mede omdat ik mijn grootte liefde kwijt raakte. (de moeder van mijn ongeboren kindje). En haar nooit heb kunnen vertellen wat mijn beweeg redenen zijn geweest; hoe ik alles heb ervaren en, zei mij mijn goede bedoelingen verweet. En soms het idee heb dat ze de abortus voor zich zelf goed praat, met haar inmiddels fantastische huwelijk, waar in ze een abortus verzwijgt; doet als of er niks gebeurd is; en zegt ik heb er van geleerd en nu durf ik eindelijk tegen me man te zeggen dat ik me eenzaam voel??

  Ook heb ik het van de andere kant mee gemaakt. Ik krijg een nieuwe vriendin en die bleek achteraf dus al 2 maanden zwanger van haar ex. Ze wilde mij bij haar bevalling ipv de vader; en ik kon die blijdschap niet met haar delen, de echoś waren al niet om aan zien. Laatst was er weer een vriend van me de L*L. En zei wilde het weg halen omdat ze het kind niet meer te bieden had dan liefde? En het volgens haar ouders niet praktisch was.

  Het is voor jouw een verwarrende periode, en ik weet niet in hoeverre jouw ouders, begrip voor je gaan tonen. Immers voor een buitenstaander is de keuze voor een abortus zo gemaakt; omdat ze zelf niet voor deze keuze hebben gestaan!
  Maar als ik je een tip mag geven, haal het niet weg omwille van een ander!!! Je ouders zullen je er heus wel mee helpen, ook al zullen ze wat geschokt reageren. En zo niet zijn er vele andere die je er bij zullen helpen.

  sterkte met je beslissing.

• 23. melissa  |  Tuesday, 23 September 2008 om 09:42

  ik heb morgen de aboruts en twijfel nog steeds, ik ga me ouders inderdaad denk ik maar vertellen dat ik zwanger ben.. mischien dat er toch nog een oplossing is het te houden ik ga morgen in iedergeval naar de kliniek om te vertellen dat ik twijfel en om een ego te laten maken om te kijken of het zo ie zo allemaal in oorde is
  groetjes

  bedankt voor je reactie

• 24. p  |  Wednesday, 24 September 2008 om 05:54

  Ik hoop dat je dit berichtje nog leest!!!

  ik weet niet in welke week je zit? en/of je wettelijk nog de tijd hebt om het uit te stellen?
  Waar ik mij aan stoorde toen ik de keuze aan mijn vriendin liet? Was dat, de moeder van mijn ongeboren kindje. Er buiten mij om, nooit met iemand anders over heeft kunnen praten, met een psychologe bijvoorbeeld!. Pas 8 maanden later kon ze bij de ggz terecht! en ze heeft daar een jaar gelopen! En ik heb pas na 2 jaar de diagnose posttraumatische stress gekregen, en ben volledig arbeidś ongeschikt verklaard.

  Ik weet niet hoe de procedure, in een abortus kliniek werkt en/of je voor je besluit nog iemand te spreken krijgt??? En of je een echo kan bekijken, zodat je kan kijken of het wel goed is allemaal? Ik ben bang van niet! Naar mijn idee, luid de huidige wetenschap omtrent abortus zo: Zo snel mogelijk weg halen, zodat je er zo min mogelijk de tijd hebt om over na denkt en dus minder last van zult krijgen? (denk hier nog maar niet over na, ik schrijf dit omdat het een forum is over abortus in zijn algemeen.)

  Maar geef zeker aan dat je twijveld!!!
  En mochten ze je over willen halen met bv. “het is beter zo? “en En heb je het niet aan je ouders durven te vertellen? Stel het dan; uit en praat er dan als nog over met je ouders!!! En desnoods wil ik je er wel mee helpen.

  Nogmaals: Bij twijfel niet doen; om deze rede!!!

• 25. melissa  |  Wednesday, 24 September 2008 om 18:27

  nou daar zit je dan in de kliniek, egt erg ik en een vriendin van me kregen de slappen lach vn de zeenuwe uit eindelijk na een lijst in te hebben gevult was ik aan de beurt naa daar zit je dan in de stoel voor een ego kreeg tranen in me ogen van de spanning, na dat ik het kindje op de monitor zag en de vriendin die mee was bijna begon te huilen heb ik gezegt dat ik het niet weg wil laten halen, ik heb de foto mee gekregen en ben met een gerust gevoel naar huis gegaan nu nog aan me ouders vertellen dat is mijn grootste zorg maar ik sta zelf wel achter mijn beslissing michien ben ik nog maar 16 en heb ik dat kind weinig te bieden mijn gevoel zegt dat het heus wel goed komt!

• 26. p  |  Thursday, 25 September 2008 om 20:50

  ik was nog even nieuwsgierig, hoe het was afgelopen. En ik ben blij voor je!!!
  Ik geloof dat je, een lieve, goede en “trotse” moeder gaat worden! Het zal idd wel moeilijker zijn aangezien je leeftijd, maar er zijn geloof ik genoeg instanties voor tiener moeders die je daar bij kunnen helpen.

  succes

• 27. melissa  |  Thursday, 2 October 2008 om 11:56

  Bedankt!
  ik heb me ouders het ook verteld me moeder is trots op me dat ik geen aboruts heb laten doen, dit had ze erg zielig gevonden me vader vind het allemaal ook wel oke maar ze hadden het natuurlijk nog liever allemaal 6jaar uitgesteld. maar ja het is zo gelopen mischien moest het ook wel zo zijn
  wel twijfeld me moeder oppeens vandaag of ik het niet expres heb gedaan! dat vind ik wel heel vervelend om van haar te horen maar gewoon even door bijten het komt allemaal indd wel goed!

  groetjes

• 28. Amanda  |  Thursday, 2 October 2008 om 20:22

  @ melissa..

  ik ben echt blij dat je het kindje mag houden en ik hoop idd dat alles ook goed komt.. veel sterkte verder!!

• 29. kim  |  Friday, 24 October 2008 om 00:25

  ik ben op dit moment 17 jaar oud, en ik ben er 5 weken geleden achter gekomen dat ik zwanger ben!
  Mijn situatie is op dit moment moeilijk ben sinds een paar maanden op mezelf gaan wonen om daar te studeren.
  De jongen die de vader is word volgende week 21 helaas staat hij er niet voor open om het te houden tenminste hij wil er niet voor open staan, ik vind dat moeilijk het liefst wil ik het houden want abortus zie ik toch al moord en dat heb ik altijd zo gedacht, maar nu ben ik zwanger en merendeels van de mensen om mij heen zijn er toch voor een abortus.
  Ik vind het heel moeilijk nu een keus te maken,
  Reacties zijn welkom!

• 30. kim  |  Friday, 24 October 2008 om 00:39

  ik wilde er toch nog iets aan toevoegen,
  mijn ouders en zijn ouders weten het, mijn ouders zeggen dat het mijn eigen keuze is, en zijn ouders zeggen en dat het zo snel mogelijk weggehaald moet worden, volgende week woensdag heb ik al een afspraak, ik wil gewoon geen verkeerde keus maken,
  ik probeer elke keer toch aan mijn vriend te vertellen dat er ook andere oplossingen zijn, maar die wil hij dus niet horen, wat kan ik nu het beste doen?

• 31. melissa  |  Saturday, 25 October 2008 om 12:16

  Beste kim
  wat vresselijk voor je allemaal ik weet precies hoe je je voelt!..
  als allereerst je vriend heeft geen recht om te zeggen dat jij een aboruts moet laten doen! en ook als je twijfeld niet doen egt niet wand ik had precies het zelfde en uit eindelijk zit je daar eigenlijk tegen je zin! wat wel zo is, is dat je nog ma 5weken zwanger bent dus het egt nog heel miniklein is en vind ik zelf dus dat het nog niet egt moord is..
  maar ik begrijp dat je het liever houdt en dat zou ik zelf ook doen wand het is toch iets van jou.. en zonder de vader word het natuurlijk moeilijk maar geloof me uit eindelijk zal je reuze trots zijn!
  als laast denk aan je zelf wat jij wilt luister niet naar anderen iedereen zegt wat anders en dan word het alleen maar moeilijker, ik hoop dat je een goede keuze maakt
  groetjes

• 32. farankiez  |  Wednesday, 19 November 2008 om 23:49

  hallo,
  ik ben 28 jaar en ik 9 weken zwanger. ik heb al een mooie kindje. omdat mijn man bij mij weg gaat wil ik abortus doen. maar ik ben zo twijvel over. mijn man gaat niet allemaal weg maar voor werk voor een jaar of zo. ik denk dat ik het alleen niet aan kan. nu zorgt hij voor mijn kindtje en ik werk voltime. hij mag niet werken. en we leven heel moeilijk met een inkomen. ik weet echt niet of ik het aankan alleen. ik kan niet beslissing nemen. graag jullie reactie. mensen die dat heeft meegemaakt.

• 33. farankiez  |  Wednesday, 19 November 2008 om 23:53

  sorry hij gaat niet voor werk maar hij moet een tijd weg

• 34. melissa  |  Friday, 21 November 2008 om 14:26

  Farankiez, wat vervelend allemaal
  als jij zeker weet dat je het niet red om voor 2kinderen te zorgen financieel en kwa tijd zou ik voor de optie abortus kiezen, maar heb je geen familie ? moeder zus vriendin of iemand anders die er voor je is en je kan helpen?

  groetjes melissa

• 35. farankiez  |  Saturday, 22 November 2008 om 15:07

  ik heb wel famlie moeder en zus. ze kunnen wel hel soms mij helpen maar niet altijd. iederen heeft eigen leven.

• 36. sarah  |  Sunday, 7 December 2008 om 15:50

  Hey,ik begrijp heel goed hoe vrouwen zich voelen die abortus gedaan hebben!Ik ben 27j en heb in mei ook abortus gedaan.Ik was onverwachts zwanger en mijn vriend wou dat ik die miserie in mijn buik direct zou willen verwijderen…Hij heeft een zoontje van 5j uit zijn vorige relatie en komt om de 14dagen.Zijn mening is ik kan da mijn zoontje nie aandoen…Na die zwangerschap zijn mijn gedachten over een eigen kindje heel hard verandert.Ik wil een kind maar ja…

• 37. anneke  |  Tuesday, 9 December 2008 om 00:25

  Ik heb 9 jaar geleden een abortus ondergaan. Ik was zwanger van mijn derde kindje. Mijn echtgenoot was op dat moment werkloos en had geen uitkering. Ik was de kostwinner. voor mijn man was het direct duitdelijk dat ik een abortus moest ondergaan. Ik twijfelde. Enerzijds wou ik het kindje wel, en anderzijds was het niet het goede moment. Ik heb dan toch de abortus laten uitvoeren.
  Net na de abortus voelde ik me enorm oopgelucht. Pas na enkele jaren kwam de spijt. Ik had graag nog een derde kindje gewild, doch mijn man wil niet. Had ik toen maar geen abortus ondergaan!!!!! Het gevoel van spijt wordt met de jaren groter.

• 38. kf  |  Tuesday, 30 December 2008 om 02:50

  hey

• 39. sis  |  Tuesday, 6 January 2009 om 14:37

  ik ben op dit moment zwanger en ik ben 17 jaar oud daarbij is het ook net 3 weken uit met mijn vriend waarvan de zwangerschap is.
  Mijn vriend maakte het uit omdat hij op het moment ff geen relatie aankon, dus laat staan een kind.
  Voor mij is deze situatie erg moeilijk omdat ik het kindje eigelijk wil houden maar dat kan eigelijk niet omdat ik nog op school zit enz.
  Mijn ex-vriend steunt me niet erg in deze situatie omdat hij zelf ook niet weet hoe hij zich over deze situatie moet gedragen en hij heeft op dit moment wel andere dingen aan zijn hoofd zoals zijn werk.
  Ik vind dat de mensen die nooit ongewenst zwanger zijn geweest of die nooit een abortus hebben gehad niet over deze situatie kunnen oordelen zoals ik dat bij sommige reacties zie hierboven.
  Een abortus doe je natuurlijk nooit voor de lol maar als het niet anders is , is het niet anders.
  Want ik voel me op dit momend heel naar omdat ik heel bang ben dat ik er spijt van ga krijgen als ik een abortus pleeg maar daarbij kan ik een kind echt niet aan op dit momend.
  Ik wens de mensen met een ongewenste zwangerschap ook heel veel sterkte toe omdat ik weet hoe het voelt.
  ik zou graag reacties willen krijgen op mijn stukjes

  XXXX !

• 40. melissa  |  Thursday, 15 January 2009 om 18:16

  heeeeY
  wat een kut situatie zeg, het lijkt erg op mijn verhaal !!(zie 17 berichten hier boven) ik ben nu alweer 31 weken zwanger en ben over een maand 17 mijn ex-vriend laat weinig van zich horen en wil ook weinig met het kindje te maken hebben met zijn moeder heb ik opzich wel goed contact en veder sta ik er dus eigenlijk ook alleen voor(zonder vriend) gelukkig staan mijn ouders na heel veel praten ook achter me en helpen ze me met alles over 2 weken doe ik mijn exames op school en ben ik voor dit jaar klaar, omdat ik wel me school gewoon af wil maken ga ik in september door met een vervolg opleiding dan is mijn kindje alweer een half jaar.
  ik ben 22maart uitgerekent en zie er erg naar uit om het kindje te zien dat ik al maanden in me buik voel trappelen, ik heb zoals je kan lezen ook aan aportus gedacht maar kon dit egt niet over me hart krijgen, er is altijd een weg en uit eindelijk zul je trots zijn
  wat je keuzen ook is suc6 er mee ik hoop dat je de juiste beslissing maakt!
  groetjes melissa

• 41. Linda  |  Saturday, 14 February 2009 om 18:37

  Hoi,

  Ik heb heel wat kindjes in mijn familie een rotleven zien hebben. Dat kon ik mijn kindje niet aandoen. Ik heb ook een abortus gepleegd. Het kindje was van een man waar ik heel veel van hou. We zijn nog steeds samen en gelukkig. Enige gevoelige punt dat wij hebben in onze relatie is de abortus. Wij hebben dit besloten, omdat we allebei nog op school zitten en werken om een beetje te kunnen leven. We hebben amper geld en mijn vriend heeft een zoon van 8, waar hij amper voor kan zorgen en dus weet hoe moeilijk het is. Ik heb het ook een beetje voor hem gedaan, omdat ik gezien heb hoeveel pijn het hem doet om geen vader te kunnen zijn dat zijn kind alles kan bieden. Achteraf gezien heb ik zoveel spijt. Ik ben heel erg depressief geweest en voelde mij zo leeg, omdat ik eigenlijk heel blij was. Iedereen om mij heen was niet blij toen ik zwanger was, omdat ze niet vonden dat het bij mijn leven pasten (Nu). Nu is de vriendin van mijn broer zwanger en iedereen is heel blij, ik ook maar het doet echt zo een pijn. Ik zou willen dat ik het niet gedaan had. In het vervolg zal ik er niet eens aan denken. Ik was ook aan de pil, regelmatig condoom en het was mijn eerste zwangerschap ooit. Mijn vriend heeft zijn zoon en houd veel van hem… ik heb mijn kind weggehaald voor alle verkeerde redenen en ik kan het niet aanzien hoe gelukkig mijn vriend mijn zijn zoon is.

• 42. sis  |  Monday, 23 February 2009 om 00:19

  bedankt voor je reactie Melissa.
  Het is nu ongeveer anderhalfe maand geleden dat ik mijn abortus heb ondergaan, en het was erg zwaar geweest, de behandeling viel opzich mee.
  En na de behandeling besefte ik zelf ook niet echt wat ik had gedaan. Maar nu komt het besef pas en dat is echt verschikkelijk ik heb heel erge spijt, ook al weet ik dat het me hele leven had weggenomen.
  Mijn ex liet later gelukkig wel nog van zich horen en vertelde me uiteindelijk ook dat hij er heel erg mee zat en dat hij het net zo erg vond als mij, dat deed me goed maar aan de andere kant ook pijn omdat ik nu wist dat hij er ook wel een beetje spijt van had.
  Ik vind het op het moment ontzettend moeilijk om babys te zien, en ik schiet al vol als ik een baby op tv zie. Ik hoop dat jij je kindje wel kunt houden! en er gelukkig mee kan worden.
  En wat me nog het meeste pijn doet, is dat niemand je begrijpt en niemand weet hoe naar jij je voelt na zoiets.

  XX

• 43. D.  |  Saturday, 21 March 2009 om 21:02

  Well.. Ben nu zelf 8 weken zwanger en had eigenlijk afgelopen vrijdag de abortus gepland, maar.. Kon het niet.. Heb nu de afspraak naar aankomende vrijdag verplaatst en twijfel nog steeds elke seconde van de dag. Mijn vriend is er nog niet klaar voor, ik zelf eigenlijk ook nog niet, maar is het eerlijk om een kind het leven niet te gunnen? En daarnaast is het ook niet eerlijk om het kind voor je eigen gevoel op de wereld te zetten en het uiteindelijk weinig te kunnen bieden.. Ik ga kapot van de twijfel, en ben daarnaast doodsbang, welke keuze ik ook zal nemen.
  Iemand advies?

• 44. Meisje  |  Sunday, 22 March 2009 om 14:39

  D. Ik las je berichtje hier. En ik wilde er eventjes op reageren. Ik ben meisje van 18 en heb zelf 8weken geleden abortus gedaan. Ik ben zooo tegen abortus en heb ook altijd tegen mezelf gezegt: als ik zwanger wordt laat ik het nooit weghalen. En nu heb ik het toch laten doen. Mijn vriend heeft een vriendin, maar gaat vreemd met mij. Hij zou bij mij weggaan als ik het zou houden. En dan zou hij niet meer willen leven, want zijn familie zou hem dan nooit meer aankijken. Ik wist niet meer wat ik moest. En ik kon het ook niet aan dat hij zichzelf iets aan zou doen..dan was dat voor altijd mijn schuld. En had mijn kindje ook geen vader. Ik heb het er vreselijk moeilijk mee. En ik voel mezelf zoo schuldig. Heb haatgevoelens naar mezelf omdat ik zooo het schuldgevoel heb dat ik gewoon een kindje eigenlijk heb laten vermoorden. Ik wilde het houden, maar om mijn vriend heb ik de abortus gedaan. D. Denk Écht heeeeeel goed na. En Denk aan jezelf!! Ik heb er in ieder geval heel erg veel spijt van en zou dit noooit weer doen. Als ik nog eens zwanger zou worden en mijn vriend wil het niet dan denk ik Écht aan mijzelf en aan het kindje. Het is iets bijzonder..iets wat eigenlijk gewoon niemand van je af mag nemen. Heel veel sterkte meid!

• 45. samira  |  Monday, 23 March 2009 om 10:08

  Dit is echt slecht!!!! je gaat zoveel dingen anders doen gedwongen het is nu ook nog geen kind vergeet dat niet. het kan er een worden. maar dat heb jij nu nog in de hand over 5 jaar kun je ook nog een kindje krijgen en dan ben je al 5 jaar langer met je vriend dan is het eerlijk voor dat kindje dan heb je veel meer zekerheid. k ben opgegroeid zonder vader en jeugdliefdes die dit overleven zijn er wel maar wel heel schaars een kind nemen is heel zwaar mijn vader is overleden en ik mis het echt. een vader hebben. meisjes denk na ik heb ook een abortus gehad als ik naar de televisie kijk en ik zie zo’n kindje moet ik wel eens huilen maar dat wat 12 week ik mijn buik zat had nog geen handjes het is nog niets dus denk goed na het is beide rot maar een kindje kun je altijd nog nemen en je kan het kindje niet wegdoen.!

• 46. DC  |  Friday, 27 March 2009 om 19:52

  je kan er zelf behoorlijk wat aan doen om niet ongewenst zwanger te worden. Veel meiden die de pil slikken bijvoorbeeld vergeten om tijdens de seks toch een condoom te gebruiken! De kans dat je (ongewenst) zwanger raakt wanneer je de pil en condooms gebruikt is onzettent klein… Nu is het misschien lastig om condooms op te halen, zeker als je nog thuis bij je ouders woont… Op internet vind je echter tal van website die heel discreet condooms en dergelijke leveren… Zie bijvoorbeeld http://www.discreet-condooms.nl.

• 47. danielle  |  Saturday, 28 March 2009 om 19:12

  kijk op youtube: A silent scream

  Wil jij je kindje dat aandoen?

  Sta het gewoon af”aan iemand die geen kind kan krijgen, die zullen er dolblij mee zijn!

• 48. D.  |  Monday, 30 March 2009 om 11:49

  Dank jullie wel voor de reacties, heb het uiteindelijk toch gedaan, het doet pijn maar is uiteindelijk de beste beslissing geweest..
  Mijn vriend weet er nu niet meer mee om te gaan, hel is losgebroken. Well, that’s a woman’s life aint it, uiteindelijk sta je er altijd alleen voor..

• 49. meidenwerkster  |  Tuesday, 31 March 2009 om 13:21

  lieve D,
  Een moeilijk maar dapper besluit, heel veel sterkte, hou je sterk!

  liefs Angela

• 50. samira  |  Friday, 3 April 2009 om 10:45

  inderdaad je had het nog niets kunnen geven over een paar jaar kijk en sta je er hopelijk heel anders voor en kan het ook nog

  goedzo!

• 51. Meisje  |  Saturday, 4 April 2009 om 11:02

  Ja ik weet er alles van, het doet heel erg pijn.
  En ik heb het er nu pas echt moeilijk mee.
  Maargoed, als dat de beste oplossing voor jou was, dan ben ik blij voor je. Maar wat vreselijk van je vriend.
  Vind ik echt erg voor je. Veel sterkte meid!

• 52. Loïs  |  Saturday, 4 April 2009 om 21:16

  Meiden..denk eerst heeeel goed na voordat je zomaar het besluit neemt het weg te laten halen.
  Het verdriet en de pijn komt vooral later..
  Dan besef je je echt wat je had en wat nu weg is
  Ik heb er zo’n spijt van..
  Liefss

• 53. D.  |  Monday, 6 April 2009 om 00:37

  Hier gaat het allemaal weer wat beter, mijn lichaam begint langzaam weer te worden zoals het hoort.. Ben nu wel mijn volledige toekomst aan het inrichten, deze ervaring heeft de reeds aanwezige moedergevoelens nog meer aangesterkt! Ik heb er geen spijt van gehad, maar wil binnen nu en twee jaar er toch echt wel aan Blijf alleen buikpijn houden (het is nu 10 dagen geleden) weet niet helemaal of dit normaal is, een van jullie advies??

  Alvast bedankt!
  Liefs, D.

  p.s. aan wat voor anticonceptie zijn jullie? Ik wil geen spiraal (doooodeng!) en geen pil.. Zit te twijfelen over d NUVA-ring

• 54. Loïs  |  Monday, 6 April 2009 om 22:41

  Heey D,
  Mooi dat het allemaal wel goed gaat.
  Ik heb ook best wel lang buikpijn gehad en ook heel erg lang bloedverlies. Maar volgens mij is dat wel normaal hoor. Ik ben wel weer met de pil begonnen. Ze raadden mij daar toen een spiraaltje aan. Maar ik ga daar ook maar niet aan beginnen.

• 55. meidenwerkster  |  Thursday, 9 April 2009 om 11:48

  Lieve D,

  Ik weet niet hoe het nu met je gaat, maar als je nog steeds buikpijn hebt raad ik je toch aan om even langs de huisarts te gaan. Het hoeft niet perse iets te betekenen maar laat het voor de zekerheid even nakijken.

  heel veel sterkte,
  liefs Angela

• 56. F.  |  Thursday, 28 May 2009 om 14:25

  Lieve allemaal,
  Aanstaande maandag 5 weken geleden kwam ik erachter dat ik in verwachting was. Ik heb nu bijna 2 jaar een relatie met mijn vriend. Wij hebben echter totaal geen stabiele relatie, verre van dat zelfs. We zijn inmiddels al 2x uit elkaar geweest, en op het moment van het ontdekken van de zwangerschap waren we nog uit elkaar sinds januari j.l. Echt uit elkaar zijn we nooit geweest, wij zijn het type stel ‘kunnen niet met/niet zonder elkaar.
  S’avonds heb ik mijn vriend ingelicht, en die reageerde totaal anders als dat ik verwacht had (ik was bang voor een kwade reactie) hij was enorm lief. Na een week van veel verdriet/angst/onzekerheid/dubbele gevoelens hebben wij er samen voor gekozen om de zwangerschap af te breken. Ik was/ben er zelf emotioneel gezien absoluut niet aan toe, en vind samen met mijn vriend dat een stabiele relatie toch prioriteit nr. 1 is bij het voldragen van een zwangerschap/een kindje op de wereld zetten.
  Ondanks dat we wisten dat we de zwangerschap zouden gaan afbreken hebben we de geplande echo wel door laten gaan. Daar zagen we dat ik inderdaad - na eigen berekening - 7 weken zwanger was. Eenmaal kijkend naar de echo, vroeg de verloskundige willen jullie het hartje horen? Waarop mijn vriend antwoorde ja. Op dat moment brak ik wel even doormidden, een levend wezentje in mijn buik, een hartje dat zo snel klopte, vanaf toen speelde een aantal dagen alleen maar ons gevoel, en gedachten niet meer. Uiteindelijk hebben we nog weer vaak alles tegen elkaar opgewogen, maar zijn tot het besluit gekomen het daadwerkelijk weg te laten halen.
  Vorige week maandag kreeg ik ineens hevige bloedingen met stolsols, waarop het leek dat ik een miskraam kreeg, (wat ik stiekem ook nog ‘hoopte’ omdat het dan mijn eigen lichaam was wat het vruchtje afstootte) weer een echo gehad, maar daarop was te zien dat het kindje springlevend was, weer moesten we qua gevoel helemaal omslaan, ik had namelijk al een paar dagen lichte bloedingen, gepaard met buikkrampen wat ‘ in veel gevallen ‘ duid op een miskraam.
  Vorige week is de zwangerschap na 8 weken afgebroken. Mijn vriend & ik zijn samen naar de kliniek gegaan. De ingreep opzich was zo gedaan, nadat ik uit de narcose kwam was ik verdrietig, ik had pijn in mijn buik, en voelde me leeg. Maar tot vandaag, een week later, kan ik zeggen dat ik me wel redelijk goed voel. Echter denk ik wel dat het besef er bij mij nog half niet is, en dat dit pas later komt.

  Een keer een abortus was voor mij acceptabel, mocht ik onoverhoops weer zwanger raken, dan zou ik koste wat het kost voor het kindje gaan, ik heb ons kindje 2 x gezien, hartje gehoord, en nu het weg is mis ik het in mijn buik. Ik voel leegte in mijn buik, maar zoals ik net ook zei, ik voel me verder goed, want op dit moment konden mijn vriend & ik een kindje niet geven wat we in de toekomst heel graag zouden willen geven…

  Denk goed na over een keus als abortus, als je de keus hebt gemaakt, vergeef het jezelf dan ook, en probeer geen spijt- en/of schultgevoelens naar jezelf te creeëren, ik ben een persoon die dat met heel veel dingen wel deed in mijn leven, maar dit was een ommekeer in mijn leven.
  Met spijt- en of schultgevoelens zal ik ons kindje/de zwangerschap nooit terug krijgen. Ik zal voor altijd van het kindje houden, en het never nooit niet vergeten… ik hoop dat ik altijd zo realistisch kan blijven, maar ergens denk ik dat het gevoel wel degelijk nog op de proppen komt… de tijd zal het leren.

  Iedereen die voor een keus als deze staat wens ik heel veel sterkte en succes, voor ons was het de moeilijkste beslissing in ons hele leven, en ik hoop met heel mijn hart, nooit maar dan ook nooit meer voor een dergelijke keus als deze te komen te staan.

• 57. Hann  |  Sunday, 7 June 2009 om 17:24

  Hey,

  Ik heb 2 maand geleden een abortus laten plegen. Weet je waar ik me het meest schuldig om voel? Dat ik eigenlijk helemaal geen enkele last heb van een schuldgevoel, van verdriet of spijt. Ik ben enkel opgelucht, heel opgelucht en het spijt me dat ik dit moet zeggen maar ik denk toch dat men ons vrouwen alleen maar bang wil maken en een schuldgevoel wil aanpraten. Natuurlijk zullen ze niet zeggen dat het wel meevalt…De ingreep was pijnlijk, maar die duurde slechts enkele miinuutjes en daarna kon ik na al die tijd weer voluit lachen en genieten, het voelde zo goed. Moet ik me nu slecht voelen hierover? Ik heb zeer veel gehuild de week voor de ingreep, en ik begon te twijfelen of ik het wel zou aankunnen achteraf. Maar na de ingreep was ik zo blij dat ik geholpen was! Ik wil wel kindjes, maar nu nog niet. Het is op zich ook nog geen mens, het voelt geen pijn en is zich er ook niet bewust van dat het bestaat.
  Voor de ingreep las ik veel over vrouwen die abortus hadden gepleegd en ik kreeg echt schrik door wat ik las. Natuurlijk gaan vrouwen die er niet zo bij stilstaan achteraf geen behoefte hebben om hun verhaal kwijt te kunnen, en dus lees je enkel verhalen over de groep die het er wel moeilijk mee heeft. Dat realiseerde ik me erna pas.
  Soms denk ik dat ik abnormaal ben dat ik niets voel, maar ik sta er eigenlijk echt niet zo bij stil. Die instanties bestaan, dus moet daar ook gebruik van kunnen gemaakt worden als er iets ongepland voorvalt.
  Praten helpt, ik heb een lieve vriend en een hechte familie, dat zal me ook natuurlijk veel geholpen hebben.
  Ik zou me eerlijk gezegd veel schuuldiger voelen had ik het gehouden, want dit heeft mijn vriend ook niet in de hand! Ik moest maar beter uitkijken en mijn pil keurig genomen hebben. Nu heb ik een spiraaltje, voor 5 jaar , dit overkomt me dus niet meer.

• 58. melanie  |  Friday, 24 July 2009 om 10:34

  Betere begeleiding via internet voor tienermoeders
  Uitgegeven: 23 juli 2009 14:05
  Laatst gewijzigd: 23 juli 2009 14:32

  DEN BOSCH - Fiom, de organisatie voor psychosociale hulp, gaat extra begeleiding via internet bieden aan tienermoeders.
  © NU.nl/Styletoday Ook vrouwen die een abortus hebben ondergaan kunnen in de toekomst bij Fiom terecht voor onlinehulp. Dat maakte de organisatie donderdag bekend.

  De website tienermoeders.nl bestaat al een tijdje, maar wordt grondig verbeterd. Volgens Fiom is dit platform voor jonge moeders goed voor 50.000 hits per dag.

  De moeders kunnen hier onder meer chatten met hulpverleners. Daarnaast investeert Fiom meer geld in trainingen voor hulpverleners en docenten om goed te kunnen werken met jonge moeders.

  Problemen

  In Nederland ondergaan ruim 30.000 vrouwen per jaar een abortus, blijkt uit informatie van Fiom. Onderzoek wijst uit dat circa 10 procent van hen problemen heeft met de verwerking van de ingreep.

  Deze groep kan al terecht bij Fiom; binnenkort wordt deze hulp met een onlinevariant uitgebreid.

  Voor een groot deel worden de activiteiten bekostigd door het ministerie van Volksgezondheid. De Fiom kreeg 800.000 euro voor de nieuwe programma’s.

  Fiom is een landelijke organisatie en heeft negen regiokantoren door heel het land.

  © ANP

• 59. pai  |  Friday, 4 December 2009 om 18:12

  Ik heb 3 jaar geleden een abortus laten gebeuren…ik schaam me dood…ik kon niet anders, ik was kompleet in paniek, ik had toen psychische problemen, ik kon echt niet anders…
  ik geloof dat mijn kindje ene vlinder is…
  ik heb er spijt van..ik had mss beter/harder kunnen vechten, maar iedereen zei me dat ik geen keus had…
  het is goed dat er mensen zijn die geen problemen hebebn mete en abortus…ik mag me er dus overzetten…
  sry vor mijn verward verhaal

• 60. Twijfel  |  Sunday, 3 January 2010 om 22:47

  Beste meisjes/vrouwen

  Ik ben 21 en acht weken zwanger. In het begin heb ik mijn twijfels onderdrukt en was aan de oppervlakte overtuigd mama te worden komende zomer. Een poos nadien ben ik hevig beginnen twijfelen en dat doe ik nog steeds… De ene dag ben ik overtuigd mijn verantwoordelijkheid voor een kind op te gaan nemen en er het allerbeste mogelijk van te maken. De andere dag ben ik doodsbang dat het me veel pijn gaat doen te zien wat ik ervoor zal moeten offeren, en vooral hoe die mogelijke gevoelens ook erg kunnen gaan wegen op een kind… Daarnaast ben ik even doodsbang voor spijt en schuldgevoelens na abortus… De vader is vijftien jaar ouder dan ik en al papa van een zoontje van vier en wil niet dat ik voor abortus kies. Onze relatie is intens in de hoogte maar ook in de laagte; schommelt nog hevig en ik ben ook beginnen twijfelen of een leven met hem wel werkelijk is wat ik wil… Hij is een goede papa maar opvoeden zien we toch deels anders merk ik nu… Ik studeer nog en ben tevens beloftevol bezig mijn creatieve talenten te ontwikkelen. Ik geniet ook nog sterk van mijn jonge vrijheid… Als ik nu voor het moederschap kies zie ik een heel aantal van mijn dromen alsook vrijheid fel ingeperkt worden… Verder heb ik al langer psychische problemen en ben van daaruit ongelofelijk bang voor welke beslissing hierbij dan ook… Ik heb echt wel een kinderwens maar dit overvalt me als nooit iets anders… Heb net als iemand hierboven beschreef, het gevoel dat ik nog nooit van mijn leven iets heb moeten kiezen tot nu… Is er iemand die de situatie enigszins herkent en me vanuit de ervaring met deze enorme twijfel enige ‘raad’ kan geven? Alvast erg bedankt…

  Een radeloze

• 61. cicek  |  Thursday, 8 July 2010 om 12:10

  Ik heb volgende week een afspraak bij de kliniek. Ben al een x eerder geweest bijde kliniek maar heb het niet weg kunnen halen:(
  Ben nu 9 weken. En ik ben erg bang voor de pijn. Veel succes iedereen!

• 62. V.  |  Tuesday, 13 July 2010 om 10:22

  Ik was 11 weken zwanger van inmiddels mijn ex. Mannen denken dat t niet veel uitmaakt maar t doet erg veel pijn. Op een scherm zag ik hoe t voor de behandeling er uit zag. Ik zag een heeel klein kindje. Als ik er nu nog aan terug denk heb ik spijt dat ik t gedaan heb ondanks ik 15 ben.

Reageer

Blijf op de hoogte van de reacties via een RSS Feed