Comments on: Veel emoties bij abortus

by: Emotionally Tired

Sat, 07 Aug 2010 11:07:37 +0000

ik ben 18 jaar, en weet sinds gisteren dat ik zwanger ben,
maar we hebben het geld niet en ben bang dat me familie me raar aan gaat kijken omdat ik geen vaste relatie heb,
me moeder zegt dat abortus het beste is ook al is het heeel moeilijk, want wil t wondertje eigenlijk wel houden, maar als er geen geld is dan heeft het kindje ook geen leven, & woon alleen met me moeder dat maakt het nog wat moeilijker,:(
ik ga maandag naar de dokter en dan ga ik overwegen om abortus te laten doen, huil nu al heel de dag weet echt even geen raad meer met me zelf, wil het heel graag houden, maar door de situatie kan het gewoon niet,:(

by: V.

Tue, 13 Jul 2010 08:22:23 +0000

Ik was 11 weken zwanger van inmiddels mijn ex. Mannen denken dat t niet veel uitmaakt maar t doet erg veel pijn. Op een scherm zag ik hoe t voor de behandeling er uit zag. Ik zag een heeel klein kindje. Als ik er nu nog aan terug denk heb ik spijt dat ik t gedaan heb ondanks ik 15 ben.

by: cicek

Thu, 08 Jul 2010 10:10:19 +0000

Ik heb volgende week een afspraak bij de kliniek. Ben al een x eerder geweest bijde kliniek maar heb het niet weg kunnen halen:(
Ben nu 9 weken. En ik ben erg bang voor de pijn. Veel succes iedereen!

by: Twijfel

Sun, 03 Jan 2010 20:47:42 +0000

Beste meisjes/vrouwen

Ik ben 21 en acht weken zwanger. In het begin heb ik mijn twijfels onderdrukt en was aan de oppervlakte overtuigd mama te worden komende zomer. Een poos nadien ben ik hevig beginnen twijfelen en dat doe ik nog steeds… De ene dag ben ik overtuigd mijn verantwoordelijkheid voor een kind op te gaan nemen en er het allerbeste mogelijk van te maken. De andere dag ben ik doodsbang dat het me veel pijn gaat doen te zien wat ik ervoor zal moeten offeren, en vooral hoe die mogelijke gevoelens ook erg kunnen gaan wegen op een kind… Daarnaast ben ik even doodsbang voor spijt en schuldgevoelens na abortus… De vader is vijftien jaar ouder dan ik en al papa van een zoontje van vier en wil niet dat ik voor abortus kies. Onze relatie is intens in de hoogte maar ook in de laagte; schommelt nog hevig en ik ben ook beginnen twijfelen of een leven met hem wel werkelijk is wat ik wil… Hij is een goede papa maar opvoeden zien we toch deels anders merk ik nu… Ik studeer nog en ben tevens beloftevol bezig mijn creatieve talenten te ontwikkelen. Ik geniet ook nog sterk van mijn jonge vrijheid… Als ik nu voor het moederschap kies zie ik een heel aantal van mijn dromen alsook vrijheid fel ingeperkt worden… Verder heb ik al langer psychische problemen en ben van daaruit ongelofelijk bang voor welke beslissing hierbij dan ook… Ik heb echt wel een kinderwens maar dit overvalt me als nooit iets anders… Heb net als iemand hierboven beschreef, het gevoel dat ik nog nooit van mijn leven iets heb moeten kiezen tot nu… Is er iemand die de situatie enigszins herkent en me vanuit de ervaring met deze enorme twijfel enige ‘raad’ kan geven? Alvast erg bedankt…

Een radeloze

by: pai

Fri, 04 Dec 2009 16:12:33 +0000

Ik heb 3 jaar geleden een abortus laten gebeuren…ik schaam me dood…ik kon niet anders, ik was kompleet in paniek, ik had toen psychische problemen, ik kon echt niet anders…
ik geloof dat mijn kindje ene vlinder is…
ik heb er spijt van..ik had mss beter/harder kunnen vechten, maar iedereen zei me dat ik geen keus had…
het is goed dat er mensen zijn die geen problemen hebebn mete en abortus…ik mag me er dus overzetten…
sry vor mijn verward verhaal

by: melanie

Fri, 24 Jul 2009 08:34:26 +0000

Betere begeleiding via internet voor tienermoeders
Uitgegeven: 23 juli 2009 14:05
Laatst gewijzigd: 23 juli 2009 14:32

DEN BOSCH - Fiom, de organisatie voor psychosociale hulp, gaat extra begeleiding via internet bieden aan tienermoeders.
© NU.nl/Styletoday Ook vrouwen die een abortus hebben ondergaan kunnen in de toekomst bij Fiom terecht voor onlinehulp. Dat maakte de organisatie donderdag bekend.

De website tienermoeders.nl bestaat al een tijdje, maar wordt grondig verbeterd. Volgens Fiom is dit platform voor jonge moeders goed voor 50.000 hits per dag.

De moeders kunnen hier onder meer chatten met hulpverleners. Daarnaast investeert Fiom meer geld in trainingen voor hulpverleners en docenten om goed te kunnen werken met jonge moeders.

Problemen

In Nederland ondergaan ruim 30.000 vrouwen per jaar een abortus, blijkt uit informatie van Fiom. Onderzoek wijst uit dat circa 10 procent van hen problemen heeft met de verwerking van de ingreep.

Deze groep kan al terecht bij Fiom; binnenkort wordt deze hulp met een onlinevariant uitgebreid.

Voor een groot deel worden de activiteiten bekostigd door het ministerie van Volksgezondheid. De Fiom kreeg 800.000 euro voor de nieuwe programma’s.

Fiom is een landelijke organisatie en heeft negen regiokantoren door heel het land.

by: Hann

Sun, 07 Jun 2009 15:24:23 +0000

Hey,

Ik heb 2 maand geleden een abortus laten plegen. Weet je waar ik me het meest schuldig om voel? Dat ik eigenlijk helemaal geen enkele last heb van een schuldgevoel, van verdriet of spijt. Ik ben enkel opgelucht, heel opgelucht en het spijt me dat ik dit moet zeggen maar ik denk toch dat men ons vrouwen alleen maar bang wil maken en een schuldgevoel wil aanpraten. Natuurlijk zullen ze niet zeggen dat het wel meevalt…De ingreep was pijnlijk, maar die duurde slechts enkele miinuutjes en daarna kon ik na al die tijd weer voluit lachen en genieten, het voelde zo goed. Moet ik me nu slecht voelen hierover? Ik heb zeer veel gehuild de week voor de ingreep, en ik begon te twijfelen of ik het wel zou aankunnen achteraf. Maar na de ingreep was ik zo blij dat ik geholpen was! Ik wil wel kindjes, maar nu nog niet. Het is op zich ook nog geen mens, het voelt geen pijn en is zich er ook niet bewust van dat het bestaat.
Voor de ingreep las ik veel over vrouwen die abortus hadden gepleegd en ik kreeg echt schrik door wat ik las. Natuurlijk gaan vrouwen die er niet zo bij stilstaan achteraf geen behoefte hebben om hun verhaal kwijt te kunnen, en dus lees je enkel verhalen over de groep die het er wel moeilijk mee heeft. Dat realiseerde ik me erna pas.
Soms denk ik dat ik abnormaal ben dat ik niets voel, maar ik sta er eigenlijk echt niet zo bij stil. Die instanties bestaan, dus moet daar ook gebruik van kunnen gemaakt worden als er iets ongepland voorvalt.
Praten helpt, ik heb een lieve vriend en een hechte familie, dat zal me ook natuurlijk veel geholpen hebben.
Ik zou me eerlijk gezegd veel schuuldiger voelen had ik het gehouden, want dit heeft mijn vriend ook niet in de hand! Ik moest maar beter uitkijken en mijn pil keurig genomen hebben. Nu heb ik een spiraaltje, voor 5 jaar , dit overkomt me dus niet meer.

by: F.

Thu, 28 May 2009 12:25:54 +0000

Lieve allemaal,
Aanstaande maandag 5 weken geleden kwam ik erachter dat ik in verwachting was. Ik heb nu bijna 2 jaar een relatie met mijn vriend. Wij hebben echter totaal geen stabiele relatie, verre van dat zelfs. We zijn inmiddels al 2x uit elkaar geweest, en op het moment van het ontdekken van de zwangerschap waren we nog uit elkaar sinds januari j.l. Echt uit elkaar zijn we nooit geweest, wij zijn het type stel ‘kunnen niet met/niet zonder elkaar.
S’avonds heb ik mijn vriend ingelicht, en die reageerde totaal anders als dat ik verwacht had (ik was bang voor een kwade reactie) hij was enorm lief. Na een week van veel verdriet/angst/onzekerheid/dubbele gevoelens hebben wij er samen voor gekozen om de zwangerschap af te breken. Ik was/ben er zelf emotioneel gezien absoluut niet aan toe, en vind samen met mijn vriend dat een stabiele relatie toch prioriteit nr. 1 is bij het voldragen van een zwangerschap/een kindje op de wereld zetten.
Ondanks dat we wisten dat we de zwangerschap zouden gaan afbreken hebben we de geplande echo wel door laten gaan. Daar zagen we dat ik inderdaad - na eigen berekening - 7 weken zwanger was. Eenmaal kijkend naar de echo, vroeg de verloskundige willen jullie het hartje horen? Waarop mijn vriend antwoorde ja. Op dat moment brak ik wel even doormidden, een levend wezentje in mijn buik, een hartje dat zo snel klopte, vanaf toen speelde een aantal dagen alleen maar ons gevoel, en gedachten niet meer. Uiteindelijk hebben we nog weer vaak alles tegen elkaar opgewogen, maar zijn tot het besluit gekomen het daadwerkelijk weg te laten halen.
Vorige week maandag kreeg ik ineens hevige bloedingen met stolsols, waarop het leek dat ik een miskraam kreeg, (wat ik stiekem ook nog ‘hoopte’ omdat het dan mijn eigen lichaam was wat het vruchtje afstootte) weer een echo gehad, maar daarop was te zien dat het kindje springlevend was, weer moesten we qua gevoel helemaal omslaan, ik had namelijk al een paar dagen lichte bloedingen, gepaard met buikkrampen wat ‘ in veel gevallen ‘ duid op een miskraam.
Vorige week is de zwangerschap na 8 weken afgebroken. Mijn vriend & ik zijn samen naar de kliniek gegaan. De ingreep opzich was zo gedaan, nadat ik uit de narcose kwam was ik verdrietig, ik had pijn in mijn buik, en voelde me leeg. Maar tot vandaag, een week later, kan ik zeggen dat ik me wel redelijk goed voel. Echter denk ik wel dat het besef er bij mij nog half niet is, en dat dit pas later komt.

Een keer een abortus was voor mij acceptabel, mocht ik onoverhoops weer zwanger raken, dan zou ik koste wat het kost voor het kindje gaan, ik heb ons kindje 2 x gezien, hartje gehoord, en nu het weg is mis ik het in mijn buik. Ik voel leegte in mijn buik, maar zoals ik net ook zei, ik voel me verder goed, want op dit moment konden mijn vriend & ik een kindje niet geven wat we in de toekomst heel graag zouden willen geven…

Denk goed na over een keus als abortus, als je de keus hebt gemaakt, vergeef het jezelf dan ook, en probeer geen spijt- en/of schultgevoelens naar jezelf te creeëren, ik ben een persoon die dat met heel veel dingen wel deed in mijn leven, maar dit was een ommekeer in mijn leven.
Met spijt- en of schultgevoelens zal ik ons kindje/de zwangerschap nooit terug krijgen. Ik zal voor altijd van het kindje houden, en het never nooit niet vergeten… ik hoop dat ik altijd zo realistisch kan blijven, maar ergens denk ik dat het gevoel wel degelijk nog op de proppen komt… de tijd zal het leren.

Iedereen die voor een keus als deze staat wens ik heel veel sterkte en succes, voor ons was het de moeilijkste beslissing in ons hele leven, en ik hoop met heel mijn hart, nooit maar dan ook nooit meer voor een dergelijke keus als deze te komen te staan.

by: meidenwerkster

Thu, 09 Apr 2009 09:48:10 +0000

Lieve D,

Ik weet niet hoe het nu met je gaat, maar als je nog steeds buikpijn hebt raad ik je toch aan om even langs de huisarts te gaan. Het hoeft niet perse iets te betekenen maar laat het voor de zekerheid even nakijken.

heel veel sterkte,
liefs Angela

by: Loïs

Mon, 06 Apr 2009 20:41:31 +0000

Heey D,
Mooi dat het allemaal wel goed gaat.
Ik heb ook best wel lang buikpijn gehad en ook heel erg lang bloedverlies. Maar volgens mij is dat wel normaal hoor. Ik ben wel weer met de pil begonnen. Ze raadden mij daar toen een spiraaltje aan. Maar ik ga daar ook maar niet aan beginnen.