Verhaal van de maand: Mijn avontuurlijke reis in Marokko…
Mijn avontuurlijke reis in Marokko…
Marokko 2011
Deze vakantie zou anders worden dan normaal. Casablanca, Marrakesh, Agadir, zeer toeristische plekken. Ik zat in Temara en dan niet in een hotel met een mooi zwembad en alle service, maar bij een gezin thuis. Mijn nicht die dit gezin al langer kent is van plan om daar te gaan wonen. De uitnodiging die ik kreeg om een keer mee te komen kon ik zeker niet afslaan!
Eenmaal aangekomen op het vliegveld Casablanca werden wij hartelijk ontvangen door de vader en de twee zoons van het gezin. “Welcom to Marocco” en vier zoenen van iedereen. Met de auto ongeveer nog 1,5 uur gereden naar Temara, waar een grote tajine stond te wachten op ons. Met je handen aten we allemaal uit één gedeelde tajine en wat was dat lekker!!!
Onze kamer was al helemaal klaar gemaakt en de moeder was maar al te blij dat we er waren. Helaas spreek ik geen Frans en spraken de ouders geen engels, maar met wat steek woorden en gebarentaal kwamen we heel ver.
Ik had stroopwafels, bonbons (zonder alcohol) en theedoeken meegenomen. Ze pakten de cadeautjes niet uit in ons bijzijn,(waarschijnlijk uit beleefdheid) maar ze was er maar al te blij mee. Toch zei ze dat het niet nodig was en dat ik dat niet had hoeven doen, dat wij er waren was haar grootste cadeau.
De dag erna wederom heerlijk ontbeten, Chadischa (moeder) stond continue in de keuken. Ze zag er vermoeid uit en vertelde dat ze al jaren slecht sliep. Ze vertelde dat ze ook wel een dochter had gewild, zodat er iemand was die haar kon helpen in het huishouden, met koken etc. De mannen hielpen daarin niet mee, maar Akrim (vader) werkte elke dag 6 dagen in de week. De twee zoons hielpen ook niet mee, dit was wel iets waar ik aan moest wennen. Bij mij thuis moeten mijn broer en ik even veel doen.
Qua kleding kon ik mezelf zijn. Ik ging niet heel erg bloot uit respect voor de familie en waar ik was, maar het is zeker niet waar dat iedereen een hoofddoek draagt of een boerka. Op straat zag ik genoeg meisjes die gewoon in spijkerbroeken en korte shirts liepen, precies zoals in Nederland.Elke ochtend werd ik wakker van een man die keihard liep te schreeuwen op straat, hij verkocht ijzer en matrassen en dat riep hij rond. Ook een zwervende man liep altijd rond in de buurt en was aan het bedelen. Zodra Chadischa de bedelaar hoorde, rende zij naar het raam en gooide een muntje naar beneden. Dit was voor mij heel mooi om te zien. Chadischa vertelde mij dat je de armen moet helpen zoals bedelaars die echt niet kunnen werken en geen familie hebben, dat is je plicht.
In de bus kwamen regelmatig mensen die hun verhaal vertelde en liepen daarna langs zodat je hun geld kon geven. Een oude vrouw met een baby kreeg van bijna iedereen wat geld. Later was er een meisje van ongeveer 20 jaar en niemand gaf haar wat. Houssaine (zoon) vertelde dat zij gewoon kon werken en het dus niet nodig was om te bedelen.
Op straat werd van alles verkocht: speelgoed, cd’s, sieraden, eten, kleding etc. In sommige straatjes was het zo druk dat je er bijna niet kon lopen, maar dat bracht wel een gezellige sfeer met zich mee. De mensen konden meteen zien of je uit het buitenland kwam of niet en probeerde veel aan je te verkopen. Afdingen is iets was je dan echt moet, soms had ik daar veel moeite mee omdat veel dingen al zo goedkoop waren vergeleken met hier.
Wat mij erg opviel was dat de mensen allemaal tegen elkaar spraken op een manier alsof ze elkaar kennen. In Nederland zeg je vaak eerst: “Mag ik u iets vragen, hoe laat is het?” In Marokko ging dat heel anders. Dat beviel mij heel erg, de onderlinge sfeer en omgang tussen mensen vond ik juist heel fijn ook al verschilde het zo erg met hier in Nederland.
Overdag gingen we vaak buiten ergens wat eten. Jeetje, wat was dat goedkoop. Voor 3 euro had ik bord vol met kip, frietjes een salade en wat te drinken. Er liep een man voorbij die aan het zingen was en daarbij ook muziek maakte. Wij begonnen mee te klappen en gaven hem wat geld nadat hij een tijdje bij ons had staan zingen.
Het verkeer was een grote chaos. Hoe goed ik ook kan rijden hier in Nederland, ik durf het niet aan in Marokko. Van alles zie je op straat: fietsers, brommer, auto’s, vrachtwagens, lopende mensen en soms zelfs een ezel met een karretje er achter. Van een tweebaansweg maken ze zo een vierbaansweg, zelfs als het tweerichtingsverkeer is. De stoplichten werden totaal genegeerd en de toeters werden optimaal gebruikt.
Je had twee verschillende taxi’s; taxi’s die voor jezelf waren en taxi’s die je moest delen met andere. Uiteraard nam ik de taxi die ik moest delen, steeds werden er meer mensen opgepikt. We zaten al met z’n zessen in de auto, maar er kwamen steeds meer mensen bij. Uiteindelijk zat ik met vier andere achterin en er zaten nog vier personen voorin de auto! Met negen in de auto en dan zo in dat verkeer was best eng, maar zo leuk om een keer meegemaakt te hebben.
Het gezin waar ik verbleef had het best goed. Aan de buitenkant zag het huis er niet speciaal mooi uit, maar zodra je binnen kwam was het net een paleis. De Marokkaanse inrichting vind ik prachtig. De banken zijn oneindig en de kleden zijn heel mooi.
Toch is dat niet overal zo, een paar straten verderop heerste er echt armoede. Kinderen moesten een heel stuk lopen om water te halen, want dat hadden zij thuis niet. Er lag veel afval op de grond en de mensen hadden oude en vieze kleding aan. We gingen mee om een schaap te kopen voor het slachtfeest en dat was ook in een zeer arme buurt. Eerst gingen we thee drinken bij de familie thuis die het schaap verkocht. Het huis bestond uit één kamer met daarin twee matrassen, twee banken een tafel en een radio. Het dak was een simpele golfplaat en er was geen deur. Dit was echt schrikken, nu pas zag je hoe deze mensen moesten leven en hoe goed wij het hier hebben. En hoe weinig deze mensen te besteden hadden, toch waren zij zo gastvrij en wilde ze zelf dat we bleven eten.
Later in de week zijn we twee dagen een neef van de familie gaan bezoeken vlak bij het plaatsje Azemmour. Dit lag ongeveer 70 km. ten zuidwesten van Casablanca. Adil (neef) woonde daar in het huis van zijn oom die in Amerika werkte. Hij zorgde voor het onderhoud v/h huis en verzorgde ook alle dieren die zij hadden. Hij was heel blij dat wij er waren, omdat hij bijna heel het jaar alleen is daar. Hij kreeg ongeveer €120,- waar hij een hele maand mee moest rondkomen. Dat was bijna niet te doen vertelde hij. Uit de kraan en douche kwam ook alleen zout water, dus hij moest ook veel water kopen voor zichzelf en voor de dieren natuurlijk.
Adil was een hele lieve en rustige man die ook heel gastvrij was. Omdat hij altijd alles zelf moet doen, deed hij ook veel meer in het huishouden. Hij vertelde dat hij van jongs af aan altijd gewerkt had, omdat zijn vader weg was gegaan na de geboorte van Adil’s jongste zusje. En nu zit hij hier alleen, hij vertelde dat hij niet gelukkig is, maar dat hij zijn situatie moet accepteren om er het beste van te maken. Ook voor Adil heb ik veel bewondering, zijn verhalen raakte mij diep en ik vind het heel knap hoe hij ondanks alles nog in het leven staat.
Marokko was een super ervaring voor mij. Eigenlijk was één weekje veelte kort, want ik heb nog lang niet alles van Marokko gezien. Dat mijn nicht daar gaat wonen vind ik heel leuk, is voor mij ook meteen een vakantieadres. Ikzelf zou er niet kunnen wonen, daarvoor ben ik te gewend aan Nederland. Maar het is zeker een land wat ik vaker ga bezoeken….
Kan iemand zich herkennen in dit waar gebeurde verhaal??? Of heb je misschien plannen om zelf ooit naar Marokko te gaan?? Laat je dan horen…..
Groetjes, Nora
Artikelen opgeslagen onder: Meiden blog woensdag, 26 oktober 2011
Reageer
Blijf op de hoogte van de reacties via een RSS Feed